Mijn onbezorgde leven veranderde in een achtbaan

asje86
Bijdrager

Mijn onbezorgde leven veranderde in een achtbaan

“Mijn onbezorgde leven veranderde in een achtbaan”

Net 8 jaar geworden en op vakantie naar Oostenrijk. Met een gehuurde sleurhut achter de auto vertrokken mijn ouders, mijn twee broers en ik. De huisarts zei dat ik een griepje had en prima op vakantie kon gaan. Na een paar reisdagen bestaand uit slapen, drinken, alles eruit gooien en uiteindelijk idioot gedrag, eindigde ik in een diabetescoma in het ziekenhuis in Oostenrijk.

In een steriel buitenlands ziekenhuis aan een koolhydraatarm dieet, dat was de start van mijn leven met diabetes type 1. Na wat aansterken vlogen we vanuit Zwitserland naar Nederland en belandde ik in quarantaine in het ziekenhuis in Ede. Leren omgaan met een chronische ziekte, niet naar buiten mogen, zusters die zich moesten ontsmetten, bezoek wat een pak aan moesten om bij mij te mogen zijn… Het zou zo in een aflevering van E.R. kunnen. Na een week Disneyfiguurtjes kleuren en eekhoorntjes spotten vanuit mijn bed, mocht ik met een dieet (met koolhydraten, YES), vrolijk gekleurde spuiten en een lading insuline naar huis de wijde wereld in.

Diabetes als achtbaan

De gehuurde sleurhut werd ingeruild voor een nieuwe caravan en mijn jeugdige, onbezorgde leven veranderde in een achtbaan. Maar dan wel een achtbaan zonder enthousiaste gillende passagiers. De ene dag voelde als een rit in een karretje wat langzaam omhoog gaat naar de top, de volgende dag rijdt datzelfde karretje weer keihard naar beneden. Met diezelfde vaart knalt hij bijna vertikaal omhoog en kan ik soms even genieten van het uitzicht en overzicht over mijn leven. Dezelfde dag eindigt de rit na een looping weer terug bij af. 24 uur per dag, 7 dagen per week diabetes.

Zelf aanpakken en oplossen

Bij deze ups en downs wenste ik vroeger echt geen publiek in mijn karretje. Ik wou alles zoveel mogelijk zelf ervaren, aanpakken en oplossen. Totaal onbegonnen werk natuurlijk, als je een kind bent. Thuis werd er niet over gepraat, gelukkig had ik een penvriendin via de DVN die wel begreep waar ik doorheen ging. Ondanks alles ben ik mijn jonge jaren toch aardig ‘ongeschonden’ doorgekomen. Geen complicaties, goede HbA1c, onbezorgd buitenspelen en dat alles terwijl mijn lichaam iedere dag aan topsport deed…

Stiekem

In de puberteit veranderde dit. Naast gierende hormonen in mijn lijf en soms onverklaarbare lage cijfers voor schriftelijke overhoringen, liep ik enorm tegen het feit aan dat ik mijn diabetes verzweeg. Daarnaast moest ik 4 keer per dag gaan spuiten en dus snelde ik op school iedere dag met mijn overvolle rugzak op mijn rug stiekem het toilet in om te spuiten. Daarna trok ik de wc door, zodat eventuele mede-toiletgangers niet door zouden hebben dat ik iets anders deed dan plassen. Ook in een restaurant stopte ik mijn spuit in mijn broekzak en stak deze zo snel mogelijk op de wc in mijn been. Dit heb ik tot vorig jaar nog altijd volgehouden.

Ruimte voor mijn diabetes

Na 23 jaar diabetes ben ik een jaar geleden overgestapt op een pomp en is mijn hele leven veranderd. Mijn keuzes, mijn werk en vooral de ruimte die ik nu durf in te nemen voor mezelf en mijn ziekte is zo’n geweldige openbaring! Na al die jaren van zwijgen en lijden, kan ik voor mezelf op komen en durf ik eindelijk te zeggen dat ik diabetes heb.

Deel deze post:

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.