Forums / Nieuw met diabetes / accepteren diabetes

SaschadeJager
Bijdrager

accepteren diabetes

hoi allemaal, 10 jaar verder en nog steeds diabetes. Vandaag vroeg mijn diabetesverpleegkundige accepteer jij je diabetes? Mijn antwoord: het is zoals het is…Hoe zijn jullie ervaringen?
Ik hoor het graag!
groetjes sascha

Tags: 

  • Elly
    Bijdrager

    Dit is het meest open antwoord wat je kunt geven. Het is wat het is….
    Heb je zelf het gevoel dat je diabetes geaccepteerd hebt??
    Mijn ervaring, na 57 jaar, diabetes is goed mee te leven, zeker tegenwoordig, maar de complicaties maken het lastig.Maar ook die horen er bij mij bij.

  • niels
    Bijdrager

    Hoi allemaal,

    Ik heb nu ongeveer 3 jaar diabetes T2 en heb twee metformine.
    Nog nooit een hypo gehad wel veel drinken en plassen.
    In vergelijking met mijn astma ga ik hier makkelijker mee om.
    Maar tijd zal leren of ik het zal accepteren voor nu gaat het nog goed.

  • Tompoes
    Bijdrager

    Nu 7 maanden na de diagnose diabetes 2 (geen medicijnen) en ik ben nu al een heel ander mens. Ik heb geboft met alles en heb er dan ook geen problemen mee, maar realiseer mij maar al te goed dat er ook mensen zijn die het niet zo makkelijk hebben…..

  • flosh
    Bijdrager

    Ik vind niet dat je het moet accepteren (tenzij bij dt1)…je moet het eerder bevechten…gezonder eten en veel bewegen….en proberen van alle medicatie af te geraken…

  • Lolatje
    Bijdrager

    Hallo,

    ik heb nu bijna 2 jaar diabetes type 1. Geaccepteerd? met momenten.
    Ik heb het er vaak heel moeilijk mee. Gewoon ook wat het ‘spontane’ die wegvalt vind ik. Bijvoorbeeld in de namiddag grote wandeling maken maar pas op laatste moment beslist. Maken dat je vanalles bijhebt is dan de boodschap. Een strandwandeling en daarna een pannenkoek of wafel? heel moeilijk.
    De reacties van anderen raken mij ook. Reacties van : das toch niet erg? er valt toch mee te leven? er bestaan toch ergere dingen? raken mij heel erg.
    ja er is mee te leven maar dat maakt het niet gemakkelijk en ook gewoon het feit dat het voor de rest van je leven is… daar staan ze totaal niet bij stil.
    Ik kan zeggen dat ik al de goesting had om alles daar te smijten maar ook geen oplossing.

    groetjes

  • Chaim
    Bijdrager

    Alsof de topicstarter wist dat ik even aan het worstelen ben.
    Ik heb diabetes type II, erfelijk belast. Ik had geen overgewicht toen de diagnose in 2005 kreeg en heb de eerste jaren ook geen medicijnen gekregen. Daarna Metformine, maar mijn darmen speelden daar zo van op, dat ik de deur niet meer uitdurfde.
    Sinds 2,5 jaar spuit ik zowel kort- als langwerkende insuline.
    Ik ben 20 kilo aangekomen. Vijf toen ik stopte met roken en de rest sinds ik insuline spuit. Elke verhoging van de insuline heeft gewichtstoename tot gevolg.

    Heb ik mijn diabetes geaccepteerd? Ja, dat denk ik wel. De kans dat ik het met mijn familiehistorie ook zou krijgen was zo groot, dat ik er eigenlijk altijd wel rekening mee heb gehouden.

    Het zijn de complicaties waar ik soms moedeloos van wordt.
    Ik heb zo moeten wennen aan 20 kilo overgewicht en niets dat helpt om het kwijt te raken.
    Ik ben al wel een goed jaar stabiel met met mijn gewicht, maar ik herken me zelf niet meer, soms. Van een maatje 38 naar 48 in twee jaar was een emotionele klap.
    Van de week een selfie gemaakt van mijn man en mij en die kan ik accepteren. Dus het begint te komen.

    Moeite met alle extra pijn die er bij de complicaties komt kijken. Elke dag wel iets dat ook weer pijn doet. Soms maar voor een dag of paar dagen, meestal blijvend.

    En de dagen dat je je gewoon niet lekker voelt en de bloedsuikers wel acceptabel zijn.

    Wij leven in een cultuur waarin je vooral niet moet zeuren. Flink zijn en doorgaan.

    Maar er zijn momenten dat ik denk: moet ik zo nog 10/15 jaar door? Het wordt alleen maar erger.

    Mijn huisarts is klaar met me. Ik heb een paar labeltjes gekregen zoals fybromyalgie en IBS. Dan zijn ze klaar, want dat kan niet bewezen worden en er is geen behandeling voor.
    En voor de rest zijn mijn klachten diabetes-gerelateerd en dan moet ik maar een afspraak met de internist maken.

    Ik voel me dus ook een beetje in de kou staan. Ik kan met een steeds pijnlijker arm niet naar de internist. Ik ga het wel melden bij de geweldige diabetesverpleegkundige die ik heb, volgende week.
    Volgens de internist zijn mijn spieren en gewrichten en de pezen en kapsels “versuikerd”. Ik kan er online niets over terugvinden, maar pijnlijk is het.

    Mijn man hoort mijn gezeur wel aan. Arme man.
    Maar hij heeft geen diabetes en kent het niet om je dagen achter elkaar gewoon ziek te voelen, zonder aanwijsbare oorzaak.

    Heb ik mijn diabetes geaccepteerd?
    Ja.
    Heb ik alles wat er een gevolg van is, geaccepteerd?
    Ja. Maar ik mag er ook wel eens moedeloos van worden.

  • inge07
    Bijdrager

    Wat is de definitie acceptatie? Aannemen, aanvaarden en dat in de zin van vergefelijk of bevredigend. Als iemand mij diabetes op een presenteerblaadje zou aanbieden zou ik het niet accepteren of aanvaarden.

    Het is voor mij de kunst om het te begrijpen, te integreren en zo goed mogelijk te managen. Dat ik diabetes heb en er niets mee zou kunnen, dát was lange tijd mijn gevecht. Ik wilde het niet mijn leven en mijn gevoel van (keuze)vrijheid laten bepalen.

    Dat ik steeds vrijheid wilde ervaren in al mijn keuzes, mij ‘gewoon’ wilde voelen, maakte dat ik ongezond met mijn anders functionerende lichaam omging.

    Nu ik begrijp hoe mijn lichaam goed functioneert door andere keuzes in voeding, beweging en ontspanning, geeft dat waanzinnig
    goede resultaten. Ik heb keuzevrijheid, voel me energieker en snap de gevolgen van mijn keuzes.

    Mijn immuunsysteem heeft een aantal van mijn betacellen afgebroken maar er zijn er nog een aantal goedwerkende over. Ik kan lekker eten, bewegen en ook heerlijk eens uit de band springen.

    Accepteren doe ik het niet, ermee leren omgaan doe ik wel.

  • Chaim
    Bijdrager

    @inge. Ik vind het knap dat je het zo kunt beschrijven en beleven.
    Ik maak nog steeds de fout dat ik kennelijk “beloond” wil worden voor mijn keuzes.
    Voor alle keuzes die ik maak met eten en drinken en bewegen naar kunnen, hoop ik dan dat ik “beloond” wordt met stabielere bloedsuikers en minder pijn.
    Dat mag helaas maar zelden zo zijn, vooral met de pijn.
    Leer ik daarmee omgaan? Ja. Want wat is het alternatief?

  • LidiaZ.
    Bijdrager

    Hoi allemaal,

    Nee, ik accepteer het niet. 12 Jaar geleden is diabetes 2 bij mij geconstateerd. 6 Jaar lang naar de 3-maandelijkse controles en jaarcontroles geweest, met altijd dezelfde vage adviezen, letten op je suiker, je voeding etc. vermeerderen van medicijnen, je hebt nu eenmaal diabetes.
    6 Jaar lang bezig geweest uit te zoeken wat wel en niet goed is voor je lichaam. Op verpakkingen niet te volgen wat nu wel of niet goed is. B.v. Koolhydraten zijn belangrijk, maar welke eigenlijk. Verzadigde vetten, onverzadigde vetten (jawel een ezelsbruggetje), Onverzadigde vetten OK, Verzadigde vetten Verkeerd (zo krom om te begrijpen). Idem Koolhydraten, waarvan suikers?
    Welke suikers, goede of foute? Het is één groot doolhof. Begin het eindelijk te begrijpen na 6 jaar zoeken, zoeken en nog eens zoeken. Ik ben eindelijk op de goede weg, maar?????

    Bij de jaarcontrole, was mijn gezondheid qua eten prima in orde, maar mij suiker was van 7.0 naar 7.3 gegaan en de huisarts vond dat ik van 2 x 1000 metformine naar 3 x metformine moest, oftewel de volgende stap daarna naar insuline. NO WAY, I did it my way. Ik bouw (helaas zelf) mijn medicijnen langzaam af. Meet mijn glucose regelmatig, die tot nu toe niet slechter is geworden.

    Dit is mijn verhaal, en zeg niet dat het voor iedereen de juiste manier is, maar ik wil mijn lichaam niet volproppen met medicijnen, want het kan ook zonder of bijna zonder.

    Ik ben 68 jaar, weeg 52 kilo en ben nooit dik geweest, leeft gezond, eet gezond, ’s morgens 20 minuten gymnastiekoefeningen i.v.m. artrose en andere ouderdomskwaaltjes, doe aan yoga en thai chi, wandel elke dag ruim een uur en wil niet meewerken aan het verrijken van de grijpgrage handen van de farmaceutische industrie.

    Met groet, Lidia Z.

  • Ben42
    Bijdrager

    Accepteren – Verzetten een rant.

    Er zijn veel dingen in het leven die je niet wilt, maar wel accepteert.

    Als je met Diabetes gediagnosticeerd wordt, kun je je er tegen verzetten. Voor Type 1 diabeten is het op dit moment zo dat er nog geen realistische vorm van genezing is. Voor type 2 diabeten kan in een aantal gevallen verbetering worden verkregen door aanpassing in levensstijl, maar ook daar is het zo dat er voor de meeste gevallen geen realistische vorm van genezing is. Verzetten tegen deze diagnose of tegen deze ziekte verandert de situatie niet.

    Dat betekend dat het verzetten tegen de ziekte vrij zinloos is. Dit verzet uitten naar andere mensen is vrij zinloos omdat ook de andere mensen er geen verandering in kunnen brengen. Je er intern tegen verzetten levert geen voordelen op, maar wel veel interne onrust en kost dan ook energie die je beter voor andere dingen kunt gebruiken.

    Als verzetten zinloos is, dan zou je de ziekte ook kunnen negeren, dit gebeurd nogal veel bij pubers en ook wel bij volwassenen, maar vaak levert dit op termijn wel spijt op, vanwege gevolgen van dit negeren.

    Als je je niet wilt verzetten tegen je diabetes en je wilt je diabetes ook niet negeren, dan zul je dus volgens mij de ziekte moeten accepteren. Dat doe je natuurlijk niet van harte en dat is ook geen vrije ‘keuze’, maar een onvrijwillige acceptatie.

    Ben

    De vijf fasen van verwerking:
    Ontkenning/Boos/Verzet/Depressie/Aanvaarding.
    Beoordeel zelf welke fase het beste voor je werkt.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.