De dag dat mijn leven veranderde

Sanne Kanters, woonachtig in Veghel, diabetes type 1, insulinepomp. Ik hou van uitdagingen, en m’n diabetes zal mij daar niet van weerhouden.

sannekanterss
Bijdrager

De dag dat mijn leven veranderde

Sinds 8 februari 2010 heb ik diabetes type 1, en die dag zal ik nooit vergeten. Ik ging naar de huisarts voor een onschuldige blaasontsteking, waarna er teveel suiker in mijn urine werd aangetroffen. Mijn bloedsuikerwaarde werd gecontroleerd door de assistente; de assistente  knikte naar mijn moeder, die al lang wist hoe laat het was.

Diabetes is een fulltime baan die ik er gewoon naast doe

We werden verzocht om plaats te nemen in de wachtkamer, de huisarts zou ons zo binnen roepen. Mama zat intens te huilen, wat mij verdrietig en bang maakte. Wat stond mij te wachten, wat had ik?

Verdriet
Eenmaal binnen zei de arts: “Je hebt diabetes.” Oké, en nu? dacht ik. Ik mocht naar huis om mijn spullen te halen waarna ik mezelf in het ziekenhuis moest melden.

Toen begon het hele circus. Vanaf die dag is mijn leven totaal veranderd. De eerste weken waren een tijd van veel verdriet en boosheid, maar ook onbegrip. Ik wist ook dat ik ermee moest dealen, want het verandert niet meer!

Al snel werd duidelijk dat ik voortaan bij alles wat ik deed moest gaan nadenken. De dag goed doorkomen door goed voor mijzelf te zorgen. Dat houdt in: dagelijks prikken, controleren, spuiten, koolhydraten tellen, prikken en zo door.

24 uur per dag
Hierdoor maakte ik soms keuzes die door anderen niet werden begrepen. Dit door onwetendheid over de ziekte en enorme onderschatting. Diabetes is eigenlijk een fulltime baan, die ik er gewoon naast doe. Ik ben er 24 uur per dag mee bezig.

Ik had moeite om dat te accepteren maar ik wist ook dat ik door moest. Ik ben een jonge meid en wilde graag mee met de rest en vooral niet anders zijn. Door deze instelling, liefde en steun van mijn familie ben ik gekomen waar ik nu ben.

Ik heb inmiddels al meer dan 4 jaar een pomp waardoor mijn diabetes beter beheersbaar is, en het nog onzichtbaarder is voor de buitenwereld want….

Trots!
Ik ben Sanne, een jonge meid die vol vreugde en energie in het leven staat, en soms andere keuzes moet maken dan iemand anders van mijn leeftijd. Maar ik weet dat dit het beste is niet voor nu en voor de toekomst. Ik ben trots dat ik zo goed voor mezelf kan zorgen!

Deel deze post:
  • Ben42
    Bijdrager

    Diabetes is eigenlijk een fulltime baan, die ik er gewoon naast doe. Ik ben er 24 uur per dag mee bezig.

    Dit is onzin. Waarom, ’s nachts als je slaapt is het beter om niet met de diabetes bezig te zijn en ik hoop dat je dat ook niet bent.
    Verder is het zo dat als je al een full time baan hebt en ook nog kinderen, dan kun je daarnaast niet nog een fulltime baan hebben. (Dan wordt het dus kiezen wat wel en niet kan.)

    Ja diabetes geeft een forse belasting op je leven, maar er 24 uur per dag mee bezig zijn is ronduit ongezond. En het als een full time baan beschouwen is ook ongezond, dan kun namelijk redelijkerwijs niet meer kiezen voor een aantal zaken.

    Ja diabetes is 24 uur per dag aanwezig, je bent er veel mee bezig, maar het is geen full time baan. Als je gaat solliciteren vertel je ook niet dat je al een full time baan naast de baan waarop je gesolliciteerd hebt. Doe je zelfs een plezier, accepteer je ziekte hoe vervelend ook, maar dramatiseer het niet, daar wordt je zelf ook niet vrolijk van.

    Mijn diabetes is niet leuk, maar het belemmerd mij niet om toch volledig deel te nemen aan de maatschappij, met een volle baan, met kinderen, sporten en sociale contacten.

    Ben

    suikerspin
    Bijdrager

    Helaas ben je ‘s-nachts ook vaak bezig met diabetes. Onze zoon heeft een sensor gekoppeld aan zijn pomp die ook gewoon -s-nachts alarmen afgeeft waarop gereageerd moet worden.
    Voor hij deze sensor had, moesten we hem soms meerdere malen in de nacht meten, afhankelijk van met welke waarde hij naar bed was gegaan. Alhoewel ik zelf geen diabetes heb, maar een “moeder van” ben, vind ik wel degelijk dat het een fulltime job is! Bij alles wat mijn zoon doet, wil doen, moet hij acties ondernemen en nadenken.
    Ik vind diabetes een zeer ondergewaardeerde ziekte, waarbij best stil gestaan mag worden hoe hard mensen hun best doen om hun bloedglucosewaarden zo goed mogelijk te houden. 24/7!

    sannekanterss
    Bijdrager

    Dag Ben,

    Bedankt voor je reactie, maar ieder z’n gevoel is in deze anders ben ik van mening.

    De een is er misschien meer mee bezig als een ander? En wat gezond is en wat niet is ook voor iedereen anders?

    En accepteren heb ik gegaan zoals je leest daardoor ben ik juist gekomen waar ik nu sta!

    Sanne

    sannekanterss
    Bijdrager

    Bedankt voor de spontane leuke reactie!

    Sanne

    joseswelsen
    Bijdrager

    Ik ben het met Sanne eens, diabetes is een fulltime baan en wordt erg onderschat.
    Mijn sensor geeft ook een aantal keren per nacht alarm signalen en dan moet ik toch het licht aan doen en handelen.
    Dus ik kan geen enkele nacht door slapen.
    En ook overdag ben ik ondanks pomp en sensor niet goed ingesteld en gaan mijn suikerwaardes van hypo naar hyper en weer terug.
    Ik vind dat type 1 erg onderschat wordt en dat mensen nog vaak denken dat als je maar beter eet en meer beweegt, het wel beter gaat.
    Dat geldt vaak bij type 2 maar niet bij type 1.
    Ik eet gezond en beweeg veel, maar dat verandert bij mij niets.
    Ik tel al mijn koolhydraten en weet wat ik doe, maar mijn lichaam reageert daar telkens anders op.
    Ik hoor bij de 1 % diabeten die niet in te stellen zijn.
    Heb al allerlei lijsten bij gehouden, van eten, bewegen, emoties, stress en weet ik al wat niet meer.
    Ik werk met mijn diabetes, ook nog wel in een eigen praktijk en ik ga ondanks alles helemaal me door niets laten tegen houden.
    Reizen en fotograferen is mijn passie en ik reis dan ook nog steeds over de hele wereld.
    Maar kom maar eens thuis kijken wat dat aan voor bereiding vraagt en wat er allemaal mee moet in de backpack.
    Dus ja het is inderdaad een fulltime shop.

    Ingew
    Bijdrager

    Hee Sanne,
    Wat super mooi beschreven! Wij staan hier helemaal niet bij stil.. respect voor de manier waarop je er mee om gaat!!
    Groetjes Inge

    Ben42
    Bijdrager

    “Fulltime of voltijds is een aanduiding die meestal wordt gebruikt ten aanzien van werktijd. De tegenhanger is parttime (in deeltijd): daarbij gaat het om een deel van de (werk)tijd.”

    Diabetes heb je inderdaad 24 uur per dag. En je bent inderdaad 24 uur per dag ziek.

    Maar als wij (mensen met diabetes), diabetes al als een grote hindernis zien, wat verwachten we dan van de maatschappij? Zo wil ik niet dat werkgevers diabetes als een grote hindernis zien. En dat geldt ook voor ons gevoel, voelen we ons 24 uur per dag ziek, dan zal de maatschappij dat beeld overnemen.

    En wat betreft ouderschap; dat is altijd al een flinke klus. Ouder van een chronisch ziek kind is; ja dat is helemaal een flinke klus. (Mijn vrouw was ‘blij’ dat de diabetes mij trof en niet e’e’n van de kinderen. En dat ben ik met haar eens.).

    Zoals met alle berichten op het internet, wantrouw ook dit bericht.
    Ben

    (
    Toen ik diabetes kreeg, had ik twee kinderen van onder de 3. Omdat ik die kinderen had, was er weinig andere keus dan de diabetes te accepteren en weer door te gaan. Mijn taak was ouder te zijn.
    )

    petermulder1989
    Bijdrager

    Mooi geschreven. En ook herkenbaar. Iedere dag ben ik er ook mee bezig. Helaas hoort dat er bij, maar ik merk dat als ik er serieus mee bezig ben de resultaten ook stukken beter zijn.

    @ben42, ik snap jou laatste zin echt niet (en ben het niet eens met de rest maar verschil van mening mag). Je schrijft “Zoals met alle berichten op het internet, wantrouw ook dit bericht.” Gaat dit over je eigen bericht dat we moeten wantrouwen of over het origineel van Sanne? Ik denk dat Sanne het geschreven heeft hoe zij het beleeft en ik en meerder diabeten zoals ik in de reacties zie het ook zo ervaren.

    Voor mij zijn het momenten op de dag dat je er fysiek mee bezig bent (prikken/spuiten/koolhydraten tellen etc). En andere moment speelt het op de achtergrond mee (voel ik me niet top omdat mijn bloedsuiker niet goed is? Of gewoon omdat ik moe ben?). Dus ergens ben ik er wel 24 uur per dag mee bezig. Dus ook ’s nachts, als ik ’s nachts wakker word, komt dit door een hypo/hyper? Of gewoon even wakker geworden? Toch even prikken om eventueel te corrigeren en daarna weer verder te slapen.
    Een “stukje” van mij is er dus echt 24/7 mee bezig :), wat de meestle nooit zien en ik er dus rustig een fulltime baan van ruim 40 uur per week bij kan hebben.

    Ben42
    Bijdrager

    @ben42, ik snap jou laatste zin echt niet (en ben het niet eens met de rest maar verschil van mening mag). Je schrijft “Zoals met alle berichten op het internet, wantrouw ook dit bericht.” Gaat dit over je eigen bericht dat we moeten wantrouwen of over het origineel van Sanne? Ik denk dat Sanne het geschreven heeft hoe zij het beleeft en ik en meerder diabeten zoals ik in de reacties zie het ook zo ervaren.

    Dit gaat allereerst over het door mij geschreven bericht, maar zoals ik al schreef geldt dit voor alle berichten op het internet.
    Berichten op het internet zijn niet allemaal betrouwbaar, maar wat ook nogal eens gebeurd is dat mensen het bericht anders lezen dan het bedoelt is. Zo heb ik wel eens wat geschreven wat perfect klopte, maar als je het anders las dan mijn bedoeling was stond er ineens wat anders wat dan weer niet klopte.
    Ik doe altijd mijn best, zo waarheidsgetrouw te schrijven en ook zo te schrijven dat het niet gemakkelijke fout gelezen kan worden. Echter ook mijn berichten worden weleens anders gelezen, soms is dat mijn tekortkoming, soms ook van de lezer.

    Zelf ga ik uit van de goede bedoelingen van de schrijvers op het internet, maar lees altijd met een ‘gezond’ wantrouwen.
    Graag heb ik ook dat lezers mijn bericht zo lezen.

    Zelf heb ik ook diabetes en ik realiseer me de belasting hiervan best wel. Maar bij mij komt het ook regelmatig voor dat ik uren lang vergeet mijzelf te meten (heb nu een FLS), dat is niet goed, maar op dat moment ben ik er niet mee bezig. Ook is het zo dat ik niet graag zie dat andere mensen mijn diabetes als een hindernis zien. Omdat ik niet wil dat andere mensen het als een hindernis zien, mag ik het van mijn zelf ook niet als een hindernis zien. Als diabetes wel een hindernis is, dan is het zo dat ook anderen het als een hindernis kunnen/mogen/zullen beschouwen en dan zullen ze op basis daarvan onderscheid maken.

    Vriendelijke groet,
    Ben

    ekeim
    Bijdrager

    Ik ben Mieke en heb inmiddels 42 jaar diabetes type 1.
    Ik wil graag reageren op deze verhalen, die (gedeeltelijk) herkenbaar zijn.
    Acceptatie van diabetes vind ik veel gevraagd en een woord dat mij niet aanspreekt.
    Ik spreek liever van erkenning: het is zoals het is.
    Hoe ik tegenover mijn beperkingen sta wisselt mee met hoe goed ik instelbaar ben in een periode. Als het redelijk stabiel is kan ik er makkelijker mee omgaan dan wanneer het als zand door mijn vingers glipt. Dan ben ik gefrustreerd en vind ik het inderdaad een full time job en een hell of a job.
    Ook ik heb, net als Sanne, het beeld dat mijn leven van de ene dag op de andere veranderde toen ik 17 was. Opeens kon wat in mijn ogen alleen anderen overkwam, ook mij overkomen. Een harde les en die illusie heb ik bij niets meer.
    Ik heb er goed mee kunnen leven, 35 jaar gewerkt in een eigen praktijk, en een zoon op de wereld gezet die nu 22 is. (Aan dat laatste is niks romantisch aan trouwens als je diabetes hebt :)).Veel heb ik dus wel kunnen doen en daar ben ik blij mee want ik hoor ook andere verhalen.
    Toch irriteer ik me regelmatig aan de leuzes die in mijn ogen pretenderen dat je”voluit moet kunnen leven met diabetes”. Schei toch uit zeg.
    De een zal dat meer benaderen dan de ander en de technieken van tegenwoordig maken het je makkelijker, maar ik ervaar dat ik moet leven met een vervelende beperking die maakt dat ik niet zo maar alles kan doen en overal bij moet nadenken en regelmatig iets moet laten wat een ander wel doet.
    Er zijn ergere dingen, dus relativeren helpt mij ook, maar het blijft een taak die geen pensioenleeftijd kent en ook geen vakanties en die mij vaak doet verzuchten; verdorie ik wordt hier zooo moe van…

    Mieke.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.