Forums / Nieuw met diabetes / De dag dat mijn leven veranderde

akke1980
Bijdrager

De dag dat mijn leven veranderde

Hallo allemaal ik ben Akke en dit is mijn amputatie- en diagnoseverhaal en niet zo zeer een vraag.

Halverwege december begon ik last onder mijn rechter voet te krijgen.
ik heb hier geen aandacht aan besteed omdat ik dacht dat het door het lopen kwam.
Dit was dus niet het geval. begin januari kreeg ik er steeds meer last van en begon het boven op mijn voet te ontsteken. Het pus kwam eruit en de wond stonk enorm.
Op 12 januari ben ik er toch maar mee naar de dokter gegaan.
Eerst kon ik in de ochtend komen maar door een spoed geval werd de afspraak verzet, de assistente wauw dat ik maandag pas terug kwam maar ik wauw dat absoluut niet, na veel moeite toch een afspraak gekregen voor de zelfde middag.

Om kwart over 3 kon ik daar terecht.
Zo gezegd zo gedaan.
Toen ik daar kwam pakten ze mijn voet uit, de stank van de wond was enorm.
Ze hebben daar gelijk een raam open gezet, wat ik me voorstellen kon want zelfs ik ging bijna over mijn nek.
Er werd gelijk een ontsteking waarde test bij mij gedaan en daar uit bleek dat de veel en veelte hoog was.
De dokter heeft mijn voet weer ingepakt en verwees mij gelijk door naar de spoedeisende hulp in het ziekenhuis.

Ik heb mijn schoonzusje gebeld op de hoop dat die kon komen en mij daar heen kon brengen want openbaar vervoer was geen optie, gelukkig kon ze wel en was dan ook binnen een half uur bij mij, we zijn toen gelijk door gegaan naar het ziekenhuis.
Het was daar smoor druk in de wachtkamer en de 1 na de andere werd binnen gebracht.
Na een kleine uur was ik eindelijk aan de beurt. Een arts keek naar mijn voet en zei dat het er niet goed uitzag. Ik moest weer terug naar de wachtkamer en er zou snel iemand bij me komen zei die arts.
Nou ja zo, een kleine ander half uur later werd ik weer opgeroepen en had ik eindelijk een vast plek op de spoedeisende hulp.
Ik dacht ze maken de boel schoon en krijg een antibiotica kuurtje mee en dan op weer naar huis. Nou nee dus. Er werd een foto van mijn voet gemaakt en mijn suiker werd gecontroleerd, en er werden 8 buisjes bloed van mij afgenomen.
De arts die me toen hielp zei ik kom zo weer bij je terug.

Na weer ongeveer 3 kwartier gewacht te hebben kwam hij bij me terug met een mededeling wat mijn leven voorgoed zou veranderen.
De ontsteking in mijn voet was zo erg dat ze bang waren dat mijn been geamputeerd zou worden. En dat ik ziek was, heel ziek, zo ziek dat het onverantwoord was dat ik nog weer terug naar huis zou gaan. Mijn suiker was 26 hoog.
De tweede mededeling was dat ik met ambulance naar Heerenveen gebracht zou worden, gelukkig heb ik daar familie wonen waar ik gelijk contact heb gelegd.
Die zijn later die avond naar de spoedeisende hulp in Heerenveen gegaan.
Ondanks dat baalde ik als een stekker, want zelf woon ik in Leeuwarden en mijn mannetje dus ook. En qua vervoer waren we afhankelijk van anderen.
Gelukkig heeft mijn schoonzusje die week een paar keer naar Heerenveen gereden zodat hij toch bij mij kon zijn.

De volgende dag werd ik gelijk geopereerd aan mijn voet.
Toen ik bij kwam uit narcose was ik 3 tenen kwijt.
Ik werd vol gespoten met insuline en antibiotica.
Wat voelde ik mij ziek en de ontsteking wauw maar niet over gaan.
Toen werd er voor de tweede keer tegen mij gezegd dat ik rekening moest houden dat mijn been tot net onder mijn knie geamputeerd werd, maar dat ze er alles aan deden om de rest van mijn voet te behouden.
Een week later werd ik overgeplaatst naar Leeuwarden gelukkig, weer dichter bij mijn mannetje wat heb ik die gemist en wat ben ik blij met mijn schoonzusje.

Ook in Leeuwarden moest ik weer onder het mes in totaal ben ik 5 keer geopereerd in 2 maanden tijd.
Tijdens de derde operatie was ik bij kennis en was alleen maar verdoofd.
Daar werd gezegd door de chirurg dat mijn grote teen ook aan het afsterven was, ik zei haal hem er maar af en doe de kleine teen ook maar gelijk.
Dan hoef ik niet nog een keer. Uiteindelijk na 5 weken hebben ze toch een deel van mijn voet kunnen behouden en zal ik weer met aangepaste schoeisel kunnen lopen.

Mijn suikerwaarden zijn inmiddels redelijk onder controle maar nog wel steeds te hoog.
Ik ben nog steeds erg zoekende naar wat ik wel of niet mag eten en drinken.
En wat voor tussendoortjes nou wel of niet goed zijn.
Mijn suiker over dag schommelt heel erg in de ochtend nuchter is hij over het algemeen 7,5 en om bv 11uur 9,8. Rond het middag eten is hij bv 7,0 terwijl hij om 15.00 uur 10,5 is. En in de avond om 8 uur 8,5 bv.
Ik spuit insuline 3x daags 4e novorapid en 22e lantus. En verder slik ik 2x daags 850mg metformine. Ik hoop dat mijn suikers in de toekomst stabieler gaan worden. Ik voel me nu al wel stukken beter dan 2 maanden terug maar ben nog steeds erg moe en heb nog steeds weinig energie.
Ik hoop dat dit ook bij gaat trekken want het zet mijn leventje op zijn kop.

  • Chaim
    Bijdrager

    Hier ben ik stil van.
    Meid…ik hoop dat het typen van jouw ervaringen je een stapje kan helpen om het allemaal op een rijtje te krijgen.

    Het is de nachtmerrie van iedereen met diabetes en het is jou overkomen.

    Dat je moe bent en weinig energie hebt, kan ik me indenken.
    Je lijf is een slagveld (geweest) en wat dat kost om weer in balans te komen…pffff.

    Ik ben meer dan blij voor je dat je, in elk geval, een deel van je voet hebt weten te behouden.

    Dank je wel dat je jouw ervaring met ons hebt kunnen en willen delen.

    Voor iedereen hier weer een waarschuwing om vooral goed op wondjes te letten.

    Ik wens jou heel veel kracht om te kunnen revalideren.

    En heb je behoefte je ervaringen hier te delen…je wordt gelezen.

  • akke1980
    Bijdrager

    Dank je wel Chaim voor je berichtje.
    Ik heb van veel gehoord dat ik een vechter ben en dat blijf ik ook doen.
    En inderdaad laat dit een waarschuwing zijn, let op wondjes en als je het niet vertrouwd ga alsjeblieft naar een dokter. Ik was te laat helaas. Maar ik heb het inmiddels achter me gelaten en kijk naar de dingen wat ik nog wel kan en wat ik later allemaal weer zou kunnen doen.
    Ik heb mijn leven nog waar ik dankbaar voor ben. Het had veel slechter kunnen aflopen.

  • glazenwasfreak
    Bijdrager

    Pff wat een verhaal word ik en denk met mij velen even goed op de feiten gewezen heb mijn suiker erg lange tijd verwaarloosd ben er gelukkig zonder complicaties vanaf gekomen Hoop voor je dat je je snel weer wat beter voelt en de regelmaat kunt vinden met de diabetes

  • Jaapie
    Bijdrager

    Wat een heftig verhaal zeg. Ik heb er verder gewoon geen woorden voor. Soms kun je beter ook alleen maar luisteren en niet veel zeggen. Dit is zo’n moment.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.