De spin die diabetes heet

Marije is 29 jaar en kreeg een jaar geleden de diagnose diabetes type 1. Ze zit midden in het verwerkingsproces.

MarijeV
Bijdrager

De spin die diabetes heet

Stel, je ziet de kansen en ervaringen in je leven als vliegjes. Leuke, spannende, knap uitziende vliegjes komen voorbij en zorgen voor trillingen in je levens-web. Jij, baas in eigen web, neemt de tijd om de vliegjes goed te bekijken, er een rondje omheen te kruipen, eens een stapje terug te doen, of er vol enthousiasme bovenop te springen.


Maar dan verandert er iets. Een onbekende spin heeft zijn intrek gedaan in je web en manoeuvreert zich tussen jou en de vliegjes. Een uitnodigende hand uitsteken naar deze nieuwkomer voelt niet als een mogelijkheid; hij beneemt je het zicht, creëert instabiliteit en lokt reacties uit die niet bij je passen. Je voelt je onveilig.


Vier jaar geleden was er nog geen sprake van deze inbreker in mijn wereld. Vier jaar geleden leefde ik mijn leven vanuit een zekere onbevangenheid en maakte ik weloverwogen keuzes met betrekking tot de vliegjes die voorbijkwamen. Dit wil niet zeggen dat het leven toen altijd makkelijk was, of ik nooit twijfel of angst ervoer. Maar ik voelde me niet beperkt en had een – onbewust – vertrouwen in mijn lijf, mijn kunnen en keuzes. Diabetes brak dit vertrouwen.


Angst

De lijn in het zand; voor en na mijn diagnose, ik zie en voel hem nog altijd duidelijk. Er is een angst ontstaan met betrekking tot het maken van keuzes, het aangaan van nieuwe uitdagingen. De ontdekkingstocht van mijn leven die ik altijd vol enthousiasme aan ging voelt op pauze te zijn gezet. Het is de spin die diabetes heet die mijn zicht vertroebeld, mijn lijf aan tast en mijn zelfvertrouwen nadrukkelijk heeft veranderd en beperkt.


De afgelopen jaren stonden voor mij in het teken van weerstand, pijn en angst. Ik wist me geen raad met de veranderingen en onzekerheden die gepaard gingen met de inbreker. Ik zat gevangen in mijn eigen web van twijfels en onzekerheid. Terugkijkend vallen puzzelstukjes altijd makkelijker op hun plek. Ik zie nu dat het proberen te vechten tegen deze indringer, die me zo verwarde en angst aanjoeg, me verankerd hield. Stevig op één plek en bang om nieuwe, andere keuzes te maken.  


Klaar voor verandering

De angst en onzekerheid zijn er nog steeds. Maar het ‘vrij’ durven maken van keuzes is voor mij zo essentieel dat ik klaar ben voor verandering. Dus reik ik een hand aan de spin die diabetes heet. Ga het gesprek aan in een poging begrip te creëren, me los te maken uit zijn greep en elkaar niet langer zo ongenadig in de weg te zitten. Mijn baan is opgezegd, het zwaarste anker gelicht.


Ik ben benieuwd wat voor vliegjes er voorbij komen.

 

Deel deze post:

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.