Depressies

Vrijdag 7 april 2017 is het Wereld Gezondheidsdag; en het thema dit jaar is ‘Depressies’. Bij ons, mensen met diabetes, komen depressieve klachten 2 keer zo vaak voor als bij ‘chronisch gezonde mensen’. Dat betekent dat er jaarlijks ruim 100.000 mensen in Nederland zijn met diabetes en depressieve klachten. Dokter Frank Snoek heeft hier uitgebreid onderzoek naar gedaan. Herken jij je hier in? Heb je last van depressies? Heb je het idee dat jouw depressie mede door je diabetes komt? Of dat ie door je diabetes minder makkelijk te overwinnen is? Of dat je je diabetes door de depressie minder goed managet?
Deel hier jouw ervaringen.

Tags: 

  • Jibbert
    Bijdrager

    Hallo ,ik ben Conny en ben diabeet vanaf 2001 ,het is jaren goed gegaan met eerst tab toen spuiten en nu de pomp
    Ik ben vorig jaar in een depressie geraakt ,had ik eerst niet door ,dacht dat ik alleen moe was van het maar steeds doorgaan
    met werken en leven . totdat ik huilbuien kreeg en me eigenlijk niets meer interesseerde. ben een tijd ziek thuis geweest met een behandeling van een psygioloog ,vond de rust heerlijk geen werk meer ,maar de gesprekken leverde niks op ,vond het zelfs een verslechtering ,moest lijsten invullen wat naar mijn mening er niks toe deed. maar daardoor zagen ze wel dat ik depresssief was. ik verwaarloosde ook mijn bloedmetingen ,had er gewoon geen zin in. ,mijn gewicht wordt ook steeds meer.terwijl ik me aan het dieet hou daar wordt ik echt heel kwaad over,vaak denk ik dan ook dat andere mensen mij beoordelen daarop,ik zit helemaal niet goed in mijn vel sindsdien
    ,en ga maar gewoon weer door . ik had toen aan de specialist gevraagd of er mischien praatgroepen zijn voor mensen met deze klachten en problemen ,maar bij mij in de buurt is dat niet (landgraaf ) wel via de pc dus ,heb contackt gehad met een vrouwtje ,maar zij heeft helaas zelfmoord geplaagd door haar problemen ,waar ik dus heeel erg van geschrokken ben ,ikzelf heb ook wel eens die gedachten gehad. nu werk ik weer en leef gewoon mijn eigen leventje en ga maar gewoon weer door ,maar heb heel vaak zwaarmoed en boosheid .pff er zijn ergere ziektes denk ik dan maar . groet Conny

  • Suikertje
    Bijdrager

    Ik heb momenteel een depressie die je kunt vergelijken met Catrina. Het aparte is dat mijn bloedjes tussen 5.5 en 8.7 zitten en die wijken daar niet vanaf.
    Weken lang wat ziek geweest. Beroerd voelen. Daarna opgezette klieren. Die zijn nu weer aan het slinken, maar zit te hoesten als een ouwe ijsbeer.
    Heel veel spanning. Ging vannacht naar bed en had ondanks gebruik van een betablokker een hartslag van boven de 80 en zo onrustig als een loopse hond. 10 mg oxazepam genomen en na een half uur voelde ik de spanning wegzakken en heb 7 uur heerlijk geslapen. Weet niet wat het is. Zie alles donker en echt niet vrolijk. Wel hele goede gesprekken met de vrouw. Grote kans dat die gesprekken ook het eea losmaken. Heb geen vrolijke herinneringen uit mijn leven. Ben wat hypochondrisch en kan moeilijk loslaten. De ene keer loop ik zonder moeite de trap op in 5 stappen en een uur daarna dank ik God op mijn blote knietjes dat ik boven ben. Zeg het maar. Ik weet het niet meer.
    Ben in het verleden met soort gelijke klachten bij psychologen geweest. Het gevolg is dat ik geen enkele psycholoog meer geloof.
    Heb vroeger een opleiding gedaan waar psychologie in zat. De docente was een psycholoog. We moesten toen 2 oefeningen doen. de 1ste oefening was bij iemand gaan staan of zitten waar je je het prettigst bij voelt. Dat gaf geen enkel probleem. Kon goed met iemand opschieten en we stonden bij elkaar. Daarna moesten we bij iemand gaat staan of zitten waarbij we ons het slechtste voelde. Ben bij haar op schoot gaan zitten. Het is nooit meer wat geworden.
    Ik ben heel erg spiritueel ingesteld en daar past de maatschappelijke psychologie totaal niet in.

  • Chaim
    Bijdrager

    Ik ben wel bekend met depressie, maar heb dat altijd aan mijn levensomstandigheden geweten.
    Tijdens de overgang ben ik behoorlijk depressief geweest en heb daar toen Citalopram voor gekregen. Dat heb ik 3 jaar geslikt. Ik weet nu dat het de klachten alleen maar erger maakte.
    Maar ook toen waren er omstandigheden die een depressie/burn-out verklaarden.
    Tijdens die overgangsjaren is er ook diabetes type II geconstateerd. Maar ik ben erfelijk belast hierin. Mijn ouders waren ook bekend met depressie, maar dat werd geweten aan oorlogservaringen.

    Ik ben altijd weer uit dat dal geklommen.
    Ik zou mezelf nu niet depressief willen noemen.
    Ik vecht er te hard voor om bezig te blijven, om de zon te blijven zien en de mogelijkheid om blij te kunnen zijn, te behouden.
    Maar het vergt heel veel energie.

  • Maye
    Bijdrager

    Bij periodes waarin ik me niet okee voel:

    Medisch – depri stemming -> onregelmatige BG -> depri stemming enzovoorts.

    Gedragsmatig – depri stemming -> verminderde zelfzorg -> verminderde diabetes management -> de schommelende waarde gemiddeld naar boven toe reguleren om hypo’s te voorkomen (kan ik er dan immers niet ook nog bij hebben) -> onregelmatigere BG -> depri stemming enzovoorts.

    Gedachtenwereld – depri stemming -> sneller gefrustreerd over (o.a.) onregelmatige en gemiddeld hogere BG én over verminderd diabetes management -> geringer vermogen tot relativeren en het positieve zien -> negatief oordeel over mijn eigen inzet en resultaten, negatieve verwachting van hoe arts/zorgverlener zal reageren -> hogere drempel om om hulp te vragen -> onregelmatige BG -> depri stemming enzovoorts.

    Aan m’n inzicht in de situatie zal het niet liggen…! De vraag is: hoe doorbreek je zo’n vicieuze cirkel? In ieder geval moet eerst de depri stemming worden aangepakt voordat er op het gebied van diabetes management wat kan gebeuren, maar zolang mn BG onregelmatig blijft, is er dus een veroorzaker van het depri gevoel die niet verdwijnt.

    Als ik echt diep in de put zit, is daar niks van te maken. Maar ben ik nog wel in staat om me actief op te stellen aangaande de situatie, dan kan ik mezelf een minder streng regime geven voor de diabetes. ‘Nu hoeft het even niet zo streng, want dat gaat nu eenmaal niet lukken zolang ik me zo rot voel.’ Dan lukt het soms om in plaats van zowat elke dag tussen 20 en 3 heen en weer te gaan, dat terug te brengen naar redelijk stabiel rond de 13. Dat is gezien de diabetes op de lange termijn niet bepaald ideaal, maar om de cirkel te kunnen doorbreken wel een begin, want op die manier heb ik tenminste enige energie om uit de put te komen, of vol te houden tot dat weer mogelijk wordt.

  • Merel1975
    Bijdrager

    Ik ben altijd iemand geweest het leven moeilijk vond-vind. Bekijk ook vaak dingen erg negatief. En als ik iets denk (a) wat postitief is, dan denk ik met 20 (b) dingen negatief als in beren op de weg zien mbt tot a. Dit komt voort uit mijn autisme.
    Maar met eten en drinken en dan bij mij vooral erg suikerrijk eten en drinken hield ik mezelf gematigd en kon ik door te snoepen, te snacken etc mezelf nog wel af en toe rustig krijgen en was het leven te doen.
    Sinds ik aan het spuiten ben, hier extreme bijwerkingen van ervaar (zoals extreme hongergevoelens, rillerig, moeite met drinken, moeite met plassen en ontlasten, extreem veel meer last van exceem vooral over de benen waar ik mijn insuline spuit, en de pijnen bij het inspuiten en het prikken in de vingers(soms wel 3-4 verschillende vingers prikken voordat ik genoeg bloed voor op de strip heb)) en het missen van mijn eten wat mij rustiger hield, maar het zo ie zo extreem craven naar dingen die niet meer mogen, en ook bv het niet meer kunnen uitslapen, het niet meer kunnen gaan naar een verjaardag want je mag geen gebakje meer doen, niet meer samen kunnen eten met kerst ivm de rare tijden die je ivm je spuit schema moet aanhouden en dergelijk vind ik mijn leven een mega hel geworden. Als ik zo nog 20/30 jaar moet leven dan zou ik eigenlijk veel liever dood willen zijn. Want ik vind elke dag honger, elke dag pijn, elke dag je alles ontzeggen en nooit meer wat rust en ontspanning, en ondanks veel minder eten dan bv 1,5jr geleden (nog maar zo´n 30% van het aantal calorieën van toen) toch bijna 30kg aankomen in een jaar en 3 maanden tijd een hele hele grote en in mijn ogen ene onmogelijke opgave.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.