Forums / Nieuw met diabetes / diabetes en een relatie

GevraagdaanDVN
Moderator

diabetes en een relatie

Hallo Trefpunters,
Regelmatig krijgen wij op de frontoffice vragen van mensen die problemen hebben binnen hun relatie door hun diabetes.
Stemmingswisselingen, lusteloosheid, het altijd maar rekening houden met het eten, de “regeltjes” etc etc.
Wij zijn dan ook benieuwd hoe jullie partners ermee omgaan maar ook hoe jullie als partner er mee omgaan. Hebben jullie misschien tips?

Medewerker frontoffice Diabetesvereniging Nederland

Tags: 

  • Chaim
    Bijdrager

    Mijn partner kent me niet anders dan met gezondheidsproblemen.
    Diabetes maakt meer dan de helft van onze relatie uit.
    Hij is meegegroeid van het stadium waarin ik alleen moest letten wat ik at tot nu, 4x per dag of meer spuiten.

    Hij toont interesse in mijn bloedsuikerwaarden, leeft mee als ze goed zijn of juist niet.

    Verder is het een, van nature, stille man die geen emoties deelt. Dus lastig te zeggen wat hij erover voelt. Als je hem ernaar vraagt is het antwoord: het is zoals het is.

    Wat het op tijd eten betreft, dat botst een enkele keer wel eens met wat hij aan het doen is.
    Maar hij begrijpt dat het belangrijk is dat ik regelmatig en op tijd eet.
    Dat begrip alleen is voldoende om eventuele irritaties glad te strijken.

    Als ik naar mezelf kijk…dochter van een moeder die diabetes had en een hele hechte band met die moeder, waardoor ik dagelijks meemaakte wat het voor haar betekende om met diabetes te leven.

    Het is bij haar bij toeval ontdekt. Men vermoedde dat ze zwangerschapsdiabetes heeft gehad en dat dat nooit meer is weggegaan.

    Ook zij begon met dieetmaatregelen en toen tabletten.
    Zij slikte ook Metformine, maar heeft nooit te bijwerkingen gehad die je nu hebt: maag- en darmproblemen.
    Ze had een hele drukke baan en een relatie en liet zich door de diabetes niet beperken. Dat heb ik van haar geleerd.
    Het ooit moeten spuiten hing als een zwaard van Damocles boven haar hoofd.
    Toen het zover was, zijn we samen naar de dvk gegaan en hebben tegelijk “proef” gespoten.
    Je mocht dat zelf uitproberen met een pen met een zoutoplossing.
    Zo wist ik wat zij moest voelen. Alleen hoefde ik toen maar 1x en zij 1x per dag.
    Het wende snel en ze kon het bijna slapend doen.

    Ze heeft veel van de complicaties gekregen die bij diabetes kunnen horen: circulatieproblemen, hartfalen, retinopathie, neuropathie en een bovenbeenamputatie en nog een hele stapel problemen.

    Als dochter was dat hard om mee te moeten maken en telkens weer toch iets positiefs te vinden voor haar. Ze was zelf heel moedeloos omdat ze zo beperkt was.
    Niet de diabetes zelf maakte haar beperkt, maar de complicaties.
    Mijn moeder was de laatste 10 jaar van haar leven moe van het leven. Haar dood een verlossing. Dat is hard als dochter. Toen ze, uiteindelijk toch nog plotseling, overleed, was ik alleen maar blij voor haar.

    Ze heeft altijd gezegd dat ik hetzelfde lot tegemoet zal gaan. Gelukkig zal ze nooit weten of ze gelijk of ongelijk heeft gehad.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.