Diabetes is toch niets voor mij?

Sebastiaan is wonend en werkend in Madrid en schrijft zo nu en dan over de ervaringen met diabetes is zijn omgeving.

Sebas
Bijdrager

Diabetes is toch niets voor mij?

In het kader van het thema ‘Jij en je omgeving’ kregen we deze blog van Sebas binnen. Geeft een mooi inkijkje in hoe ‘de buitenwacht’ ons misschien bekijkt.
Veel leesplezier, medewerker communicatie van DVN^IO

Voor mij klonk diabetes als een ver van mijn bed show. Dat is het gelukkig eigenlijk nog steeds. Niemand in mijn directe omgeving had er last van en het klonk voor mij meer als een ziekte die het gevolg is van een ongezonde levensstijl. Overgewicht, roken, niet bewegen, te veel suiker en het eten van vet voedsel: voor mij waren dat de oorzaken van diabetes. En dat was niet iets waar ik me druk om diende te maken: ik leef gewoon gewoon. Ik kon me zelfs behoorlijk ergeren aan deze ongezonde levensstijl van veel mensen.

“Had je maar moeten afblijven van al die hamburgers en cola’s, dan had je diabetes kunnen voorkomen!”, dacht ik.

Totdat een oom van mijn vriendin gediagnosticeerd werd met diabetes. Voor mijn gevoel oogde hij niet als een ongezond persoon, wel een gezellige eter, maar ook sportief. Ik was verbaasd toen we hem, bij gezamenlijke etentjes buiten de deur, een strak eetregime zagen toepassen. Geen vlees, pasta en rijst meer. Zelfs geen biertje. Er werden louter salades, vis en spa rood besteld. Een ingrijpende verandering voor iemand die als bourgondiër bekend stond.

Het kan iedereen overkomen. Wat een eye-opener.

Door het lezen van meer informatie over diabetes en hoe je dat kan voorkomen, werd me duidelijk dat er niet alleen meerdere vormen van diabetes zijn, maar ook dat de oorzaak niet altijd even duidelijk blijkt te zijn. En als de oorzaak wel duidelijk is, dat het niet alleen hoeft te gaan om een ongezonde levensstijl, maar dat het ook erfelijk kan zijn. Het kan iedereen overkomen! Nog steeds geen reden tot paniek, maar wel een eye-opener.

Het continu meten van de bloedsuikerspiegel, het spuiten van insuline en het veranderen van de levensstijl lijken mij echt geen makkelijk pad om te bewandelen. En dat het zo lastig is, is iets waar mensen zonder diabetes zich niet direct bewust van zijn. Ook al ben je geen patiënt dan is het toch goed om meer te weten te komen over diabetes en de behandeling ervan, vind ik. Allereerst om meer inlevingsvermogen te hebben voor mensen die wel diabetes hebben, waardoor je er meer rekening mee kan houden. Maar  het is ook een goede manier om voorbereid te zijn wanneer je zelf wordt gediagnosticeerd met diabetes. Misschien is het dan geen harde klap, maar een knop die ik direct kan omzetten…

Tags: 

Deel deze post:
  • JoalBetes
    Bijdrager

    Achteraf is het ook met diabetes in welke vorm dan ook dat we er met elkaar wijzer door zijn geworden.
    De medische wetenschap, huisarsen en specialisten en niet in de laatste plaats de patient, cliënt of diabeet.

    Om met die laatste te beginnen is er m.i. een ander woord nodig om door de buitenwereld meer geaccepteerd te worden.
    Als het gaat om voetballer, sporten of atleet is iedereen in een “jubel”-stemming maar gaat het om een imumziekte, minder prettige of dodelijke ziekte wordt is de teneur heel anders gezet. Terwijl ’t een ’t ander niet uitsluit.

    Uit eigen ervaring als topsprorter heeft mij T1D zich pas vele jaren later openbaart met alle gevolgen van dien.
    Geef toe dat een gebroken been ziechtbaar en daardoor makkelijker is voor een ieder. 6 weken gips, 6 weken leren en na weer 6 weken later is het alsof er niets is gebeurt. Maar bij een diabeet is het een 24 uurs bedrijf 365 dagen per jaar en tot in de eeuwigheid.

    Natuurlijk wordt er gezegt ga minder eten, anders eten, meer sporten en andere leefgewoonte naleven dan nog is het een individuele strijd om je bloedglucosewaarde zo goed mogelijk voor mekaar te krijgen.

    Voor mij staat boven aan.
    – Zorg voor zo veel mogelijk leuke dingen in ’t leven op welk gebied dan ook.
    – Gezonde voeding, niet roken, geen alcohol en suikerhoudende dranken.
    – Geen verslavende midden als soft en harddrugs.
    – Veel sporten en bewegen.
    – Vaste schema’s, optijd rusten en slapen.

    En natuurlijk is het plaatje voor een ieder anders en achteraf; zouden we ’t allemaal anders doen.
    Niemand is minder mens door om hulp te vragen en ieder moet zichzelf op de 1e plaats zetten.
    Gun jezelf een goed en volvaardig leven en verboeder met elkaar.

    Het leven begint pas.

  • Ben42
    Bijdrager

    Maar het is ook een goede manier om voorbereid te zijn wanneer je zelf wordt gediagnosticeerd met diabetes.

    Maar hetzelfde zou je kunnen doen met MS, RP, ALS, COPD, Artrose, Epilepsie, allerlei soorten kanker, hartvaatziekten, dementie. En daarnaast zijn er veel meer ziekten. Zeldzame en minder zeldzame.

    Het is best fijn dat mensen zich inleven in een ziekte van een ander, maar het scala aan ziektes is te groot, om voorbereid te zijn wanneer je er zelf mee geconfronteerd wordt. Het zou de meeste mensen ook maar angstig maken.

    Zelf ben ik erg open over mijn diabetes, vertel mensen als ze er naar vragen hoe een en ander in elkaar zit. Maar ik hou er ook rekening mee dat de kennis van mensen over ziektes (gelukkig) maar beperkt is.

    Dank je wel voor je Blog.
    Vriendelijke groet,
    Ben

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.