Forums / Nieuw met diabetes / Diagnose diabetes type 1

Acid
Bijdrager

Diagnose diabetes type 1

Hoi allemaal,

Erg fijn dat ik een forum over diabetes heb gevonden. Ik ben Jesse, 28 jaar en afgelopen donderdag ben ik gediagnosticeerd met diabetes type 1.

Nu ben ik gisteren gestart met het spuiten van insuline. Ik heb een langzaam werkende en snel werkende insuline meegekregen. De langzame moet ik 1 keer per dag spuiten, en de snelle altijd voor een maaltijd afhankelijk van mijn glucose waarde.

Nu vraag ik mij af wanneer ga ik hier iets van merken? Ben ik te ongeduldig na 1,5 dag spuiten? Mijn gemiddelde blijft rond de 320 mg/dl zitten.

Alvast bedankt voor enige tips en tricks 😊

  • 6feet10
    Bijdrager

    Hoi @acid

    Dat is geen leuk nieuws wat je kreeg, maar welkom op ons forum om le lezen,leren,vragen & beantwoorden van al je vragen.

    Je leven staat op z’n kop en al die veranderingen hebben tijd nodig zowel lichaamlijk als geestelijk !

    Geen mens is gelijk of reageert gelijk maar na enige weken als je goed/beter bent ingesteld met de insulines en beter grip op alles krijgt……… dat gaat wel enige tijd duren bij de een weken of maanden pin je dus niet vast op een bepaalde tijd.

    Sterkte, groet 6feet10

  • Antje
    Bijdrager

    De enige manier om de juiste dosis te vinden is uitproberen. Er kunnen gigantische verschillen in zitten per persoon (sommigen hebben genoeg aan 6 eenheden langwerkende insuline, sommigen hebben er 60 nodig). Voor de veiligheid begin je dus met een lage dosis en ga je om de paar dagen wat omhoog tot je de goeie dosis gevonden hebt.

    Waar woon je, dat je in mg/dl rekent? In Nederland gebruiken we normaal gesproken mmol/l.

  • Ben42
    Bijdrager

    mg/dl en Nederlands sprekend. Dan kom ik op België uit.

    1.5 dag is niet zo veel. Om een goede instelling te bereiken dat kost wel enige tijd.

    Bij mij voelde ik me na een dag of 5 op insuline extreem veel beter dan bij de opname. Mijn bloedsuikers waren nog aan de hoge kant, maar ik voelde me oneindig veel beter.

    Dit schreef ik op 4 december:

    Diabetes is een ernstige ziekte. De ziekte kent geen pauze’s, de ziekte wordt door verschillende mensen verschillend ervaren. Het spuiten en meten dat went voor de meeste mensen wel, het wordt nooit leuk, maar het wordt wel routine.

    Het ontbreken van de pauze’s bij diabetes, dat is iets wat nooit helemaal zal wennen. Voor diabeten is het ook nog een keer zo; dat ze normaal willen zijn. Dat betekend dat jonge kinderen en kinderen in de pubertijd vaak proberen de ziekte te verbergen voor anderen.

    Gelukkig is het zo dat door mobieltjes, de medische apparatuur minder opvalt en soms wel interessant is, maar veel diabeten proberen de ziekte toch te verbergen.

    Het begrip voor diabetes, zeker voor type 1 waarbij veel naalden aan te pas komen is ‘relatief’ groot. De meeste mensen vinden naalden eng en dat maakt dat maakt dat mensen vaak wel wat begrip voor de diabetes kunnen opbrengen. Maar er is ook altijd veel onbegrip, veel mensen denken of nemen aan dat een aantal zaken ‘goed’ of automatisch geregeld is. Er is relatief weinig begrip voor dat je altijd maar met je instelling bezig bent. Er is nooit een momentje van “NU EVEN NIET”, voor de diabeet, daarvoor ontbreekt het begrip nog wel eens.

    De meeste diabeten en ook ouders van diabeten bouwen wel een routine op en in de dagelijkse gang wordt het onderdeel. Ja er zijn wel risico’s en het gaat weleens mis, maar een zeer groot deel van de tijd gaat het ook ‘gewoon’ goed. Zelf heb ik geen fantastische instelling, maar mijn diabeet zijn hindert mij niet bij mijn normale functioneren. Zelf doe ik naar mijn omgeving dat mijn diabetes ‘normaal’ is, het hoort erbij, helaas, maar ik accepteer dat. Door zelf die houding aan te nemen, wordt die houding ook door de omgeving aangenomen.

    De eigen houding is erg belangrijk voor hoe de omgeving er op reageert. Doe je alsof het ‘normaal’ is, dan zal de omgeving ook doen alsof het normaal is. Voor volwassenen is dit al zo, voor jonge mensen is dit volgens mij extra zo.

    In dit bericht ben ik van een ernstige ziekte, naar normaal gegaan. Een bewust traject. Ja het is een ernstige ziekte, maar de ziekte accepteren en doen alsof het normaal is, maakt het leven ook ‘normaler’.

    Dit is natuurlijk persoonlijk, anderen zullen de ziekte heel anders beleven en er anders mee omgaan. Bedenk wat werkt voor jullie zelf.
    En neem ook mijn bericht niet als de waarheid aan.

    Ben

  • Liv1
    Bijdrager

    Het is alweer 22 jaar geleden, maar ik herinner me dat de dosis in begin redelijk laag was in vergelijking met een paar maanden daarna. In begin is het zoals al gezegd uittesten hoeveel insuline je op welk tijdstip op de dag nodig hebt. Om te voorkomen dat je gelijk in een hypo schiet beginnen ze laag.

  • Acid
    Bijdrager

    Hoi allemaal, bedankt voor de reacties! Ik woon in Spanje, vandaar dat ze hier mg/dl gebruiken. Morgen weer een afspraak bij de specialist. We zullen zien wat hij er van vindt. Bedankt allemaal!

  • Wallie
    Bijdrager

    Succes Jesse!

    Als je serieus er mee bezig blijft, kan je er prima oud mee worden. Het is zeker een dingetje maar je moet het positief blijven benaderen. 60 jaar geleden zou je niet oud zijn geworden. Met de moderne technieken lees een miao miao en freestyle libre (kost wat maar heb je ook wat) is dit ‘beest’ prima te beteugelen.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.