Diabetes, vakantie en douaneperikelen

Gabrielle: type 1/LADA sinds 2011. Werkt als tekstschrijver en is actief DVN-vrijwilligster in de regio Gorinchem.

GabrielleWempe
Bijdrager

Diabetes, vakantie en douaneperikelen

Diabetes, vakantie en douaneperikelen blijven soms een lastige combi. En dat begint al op Schiphol. Zie maar eens met je karrenvracht aan extra diabetesspullen de douane te passeren. En is dat gecheckt, dan de vraag of je met een pomp en sensor op je lijf ongeschonden door de bodyscan komt. Blijft het stil of gaan gelijk alle alarmbellen af? Ik vraag mij af wat de regels zijn voor de controle van mensen met diabetes. Zijn die er of is er sprake van willekeur?

Waarom brengt dit mij zo van mijn stuk?

Een tijdje terug sta ik op Schiphol voor een lang weekend naar mijn familie in Zwitserland. In mijn handbagage al mijn diabetesbenodigdheden: reservepompen, insuline, extra Libre. Check! Eerst nog even door de douane. Ik verwacht eigenlijk geen problemen. Tijdens eerdere en veel verdere vakanties is mijn douaneverklaring nooit nodig geweest. Securities in Canada en Amerika, waar ze toch écht heel streng zijn, hebben mij zonder te fouilleren het land in, en ook weer uit, gelaten.

Regels
Maar deze dag op Schiphol gaan de alarmbellen van de bodyscan af. Ik moet gefouilleerd worden. De jongste beveiliger, waarschijnlijk zo uit de schoolbanken, roept mij apart. Als ik vertel dat ik een insulinepomp en sensor draag, is dat niet voldoende. Ze wil de pod op mijn buik toch echt even zien. “Dat zijn de regels”, zegt ze. Het feit dat ik vorige zomer op weg naar Canada geen last heb gehad, brengt haar niet op andere gedachten.

Daar sta ik dan. Normaal draag ik altijd een broek maar nu heb ik, hoe onhandig, een leuk jurkje aan. Nu schaam ik mij gelukkig niet, dus hup jurkje omhoog en ik laat de pod op mijn buik zien. Dan is het goed en kan ik verder. Op zich is het geen enkel probleem, deze check. Waarom brengt het mij op dat moment dan toch zo van mijn stuk?

Willekeur?
Ik denk omdat het zo’n willekeur is. Waarom willen ze de ene keer wel alles zien en loop je een volgende keer, of in een ander land, zo door? Beste mensen van de douane, wat zijn de richtlijnen bij de controle op Schiphol? Ik hoor het graag want dan ga ik deze zomer voorbereid van huis. Met de pod op de arm en zonder onhandig jurkje aan.

Tags: 

Deel deze post:
  • Anke
    Bijdrager

    Het is ook mijn ervaring dat er verschillend wordt gecontroleerd. Ik ga 3-4x per jaar met het vliegtuig, vanaf verschillende vliegvelden (Weeze, Schiphol, Brussel, EIndhoven…) Mijn ervaring is dat de mensen op het vliegveld weten wat een insulinepomp is, ik laat hem altijd zien als ik door het poortje loop. Meestal stopt de controle daar, maar soms is er nog een extra controle nodig: dan komt er iemand die met een stripje mijn pomp “bevoelt” en daarna wordt het stripje “gelezen” met een apparaatje. Ik denk dat ze zo zoeken naar gevaarlijke stoffen. Soms wordt er een vrouwelijke beambte geroepen om me te fouilleren, maar dat komt niet vaak voor. Heel sporadisch worden de testmaterialen en de reserve pompspullen in mijn handbagage uitgebreid gecontroleerd.
    Ik zie ook geen verschil tussen Nederlandse of buitenlandse luchthavens, of verschillen bij vliegen naar Amerika of een Europees land. Volkomen willekeur.
    Maar ik erger me er niet aan. Mijn man moet altijd zijn hoge wandelschoenen uit doen als hij door het controlepoortje gaat, ik nooit. waarom? geen idee.

  • Ben42
    Bijdrager

    De reserve pomp is bij mij ‘altijd’ het grote probleem.

    De verzegelde verpakking moet open. (Meestal)
    Of de pomp moet toch door de Röntgen. (Soms)

    Op Schiphol ga ik standaard door de bodyscan en wordt daar standaard door beleefde douane beambten gefouilleerd.

    Bij musea in Spanje of Italie ga je ook regelmatig door een bodyscan en je handbagage door een Röntgen apparaat.

    Richtlijnen.
    Zodra ze gebruik zouden maken van richtlijnen die algemeen toegepast zouden worden, zou daar ook misbruik van worden gemaakt. Voor mensen die de veiligheidscontrole willen omzeilen om wat voor reden dan ook zou het ideaal zijn om exact te weten welke controles er worden uitgevoerd. Voor onze veiligheid verwacht ik dan ook niet dat hiervoor een ‘standaard’ komt.

    Ben

  • josjen
    Bijdrager

    Ik heb type 1 en sinds 2 jaar een pomp. Ik vlieg veel (20-30 keer per jaar) voor mijn werk de hele wereld over. Er wordt nooit een probleem van mijn pomp gemaakt. Mijn ervaring is dat een medical device in de VS extra voorzichtig wordt behandeld. Je kunt daar op sommige vliegvelden zelfs in de rij gaan staan voor gehandicapten al ging mij dat wat te ver. Wat ze 9 van de 10 keer daar doen is een swipe om te kijken of er explosieven in zitten en thats it. In NL is het willekeur. De ene keer willen ze zien dat mijn pomp wekt, de andere keer kan ik zo doorlopen. Wat mij opvalt is dat ze NOG NOOIT ergens ter wereld mijn reserve pomp, mijn insulinepennen (toen ik nog spoot), mijn ampullen en mijn glucagonpen uit mijn handbagage hebben gecontroleerd. Ik zeg het er overigens ook nooit bij en geef het ook niet aan als vloeistoffen al heb ij wel het gevoel dat ze het gewoon op de scan kunnen zien.

    Verdere ervaring is dat een medicijnen paspoort echt onzin is. Zelfs in Oeganda kende ze insuline. De enige keer dat ik ooit een vraag over mijn medicijnen kreeg was toen ik Thailand wilde verlaten en ze wilde weten hoeveel ik precies bij me had.

    Mijn pompleverancier heeft het trouwens opgegeven om elke keer de reserve “vakantie” pomp weer terug te vragen omdat ik heel onregelmatig wegga en vaak last minute :). Ik heb er nu gewoon twee :)

  • anneliesmoi
    Bijdrager

    Ik draag sinds 1 jaar een insuline pomp. Altijd wat spannend door de douane. Laatste keer reiste ik naar schotland. Je zou zeggen binnen europa dat je niet veel problemen verwacht bij de douane. Dat bleek helaas een ander verhaal. Na meerdere malen verteld te hebben dat ik een leenpomp bij mij droeg die verzegeld moest blijven heeft de douane zonder mijn weten de zegel open gemaakt en de leen pomp gescand. Ook werd mijn werkende pomp gescand en moest ik toch met pomp door de bodyscan. Na veel uitleg is deze gelukkig niet door de tassen controle gegaan. Helaas heb ik deze vervelende ervaring gehad.

  • Walter
    Bijdrager

    De jongste beveiliger, waarschijnlijk zo uit de schoolbanken. Ja die wist hoe het moest en werd niet gehinderd door enige vorm van ………
    Willekeur ja inderdaad, zodat niemand er een peil op kan trekken.
    Dit alles gebeurt voor onze veiligheid, gewoon ondergaan, zorgen dat je de juiste papieren bij je hebt en op tijd zijn.
    Dan kun je misschien wel met een goed gevoel op reis.
    mvg Walter

  • Druif34
    Bijdrager

    Inderdaad.
    Mijn vrouw heeft ook een pomp, … en een reserve pompt dat niet door de scanner mag maar wel nodig is en dus in de handbagage moet. Wees blij dat het meestal in Europa nog mee valt. In december’16 vertrokken wij uit Brussel en is alles perfect verlopen. Maar terug uit Sharm El sheik was het een ramp voor mijn vrouw. 5X (ja je leest het goed 5 keer controle). De reservepomp moesten we zelfs afgeven en 30min wachten. 2x fysieke controle ze bleven moeilijk doen. 10x alles uitgelegd. Dit was voor mijn vrouw een hel ! De richtlijnen zijn nooit duidelijk.
    We hadden vooraf alles doorgegeven tot het serienummer van de pomp en alle doktersattesten waren in 3 talen (incl. Engels) en nog deden ze moeilijk.
    Mijn vrouw was volledig van de kaart … “ik reis nooit meer” was haar uitspraak en terecht.
    Hoe kan dit aangepakt worden ? Wie stuurt/maakt die richtlijnen naar de douane ? Kan dit niet internationaal aangepakt worden …

  • petermulder1989
    Bijdrager

    Ik heb nog nooit problemen gehad bij de douane op vliegvelden. Voor mijn werk reis ik zeer veel en in de laatste 5 jaar is er 1 keer naar een medische verklaring gevraagd (in Porto) en na het zien van de verklaring mocht ik zo door lopen. Ook op Schiphol eigenlijk alleen maar positieve ervaringen. Meestal haal ik mijn insuline pennen even uit mijn tas, dan zien ze direct dat het insuline pennen zijn en vragen er dan nooit meer na.
    De eerste keer dat ik vloog met de FSL op mijn arm vroegen ze bij de controle wat het was (en of het voor diabetes was). Na dit met ja te hebben beantwoord mocht ik verder. Ze vroegen uit interesse wel wat het deed en hoe het functioneerde en om zelf er van te leren hoe ze het konden herkennen. Het voordeel was ook dat het toen erg rustig was bij de controle.
    Ik denk dat wanneer je zelf rustig blijft en je ook aan hun regeltjes houd (dus niet drukt maakt of je een riem wel of niet om mag houden, of je schoenen uit moeten etc.) ze niet echt moeilijk doen bij de controles.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.