De eerste dag van mijn leven met diabetes

Paul Jansen (45) heeft diabetes type LADA, neuropathie en retinopathie

PaulJansen72
Bijdrager

De eerste dag van mijn leven met diabetes

Ik word versuft wakker en heb langzaam door dat ik niet in mijn vertrouwde bed lig. Sterker nog, dit bed staat niet in ons huis. De nevelen beginnen op te lossen en door de vele slangen en meters kom ik erachter dat ik geopereerd ben.

Zodra de verpleegster met een naald aankomt slaat het koude zweet me om de oren.

Ik heb afscheid moeten nemen van mijn blindedarm. Nadat ik dit verlies emotioneel heb verwerkt (wat redelijk snel gaat, ik bedoel, wie heeft er nou een blindedarm nodig…?), realiseer ik me ineens dat ik diabetes heb. Wat houdt dat eigenlijk in? Welke invloed zou dat hebben op mijn leven? Ik moet elke dag een pil slikken. En dan? Ben ik er dan vanaf?

Type 2?
De verpleegster betreedt mijn kamer en heeft een mij onbekend apparaat in haar handen. Ik word in mijn vingers geprikt en die druppel bloed wordt door een strookje opgezogen. Moet ik dat elke dag gaan doen? De uitslag is nog steeds een te hoge suikerwaarde. Ik moet drie maal per dag de pil gaan slikken.

Naar alle waarschijnlijkheid heb ik diabetes 2, maar de internist en diabetesverpleegkundige vinden het niet passen bij wat ze zien. Ik reageer niet op de pillen, dus wordt er bijgespoten. Zodra de verpleegster met een naald aankomt slaat het koude zweet me om de oren. Injecties? Nee toch?

Startpakket
Eenmaal ontslagen uit het ziekenhuis heb ik veel afspraken bij de internist. Mijn HbA1c is zo hoog dat het niet eens op de voorbeeldkaart staat. Er wordt besloten om een test te doen om te bepalen of er bepaalde antistoffen worden aangemaakt. Als die er zijn dan heb ik toch diabetes 1. Ook wordt besloten dat ik, ongeacht de uitslag van de test, als iemand met type 1 wordt behandeld.

Dezelfde dag krijgen mijn startpakket: meter, naalden, lancetten, strips en de bekende oranje en grijze pennen. Na een zorgvuldige uitleg moet ik er dus aan! Ik ga mezelf injecteren. Ik vraag aan Maike of zij het voor me wil doen. Ik ben al bang voor het idee van een naald in mijn buik zetten. Maar ineens besluit ik het toch zelf te gaan doen. De dunne naald verdwijnt in mijn huid en….ik voel geen pijn! Wat zit ik nu te zeuren?

Snel weer aan het werk!
Het spuiten van insuline slaat meteen aan. De waardes zakken en laten mooie gemiddelden zien. Vanaf nu stop ik met de pillen en ga ik over op vier keer per dag een injectie. De uitslag van de antistoffen is negatief. Ik maak ze niet aan, waardoor niet is bewezen dat ik type 1 heb. Er is echter een heel klein percentage diabetici dat ondanks de afwezigheid van deze stoffen toch type 1 heeft. Dat zal bij mij wel weer het geval zijn.

Vanaf nu ben ik een insulineafhankelijke nog niet bewezen diabetes type 1 diabeet. Ik herstel goed van de operatie en kan snel weer gaan werken. Zin in!

Dit is het vervolg op Pauls eerste blog Waarom ik mijn diabetes verwaarloosde (zonder het te weten). Paul schrijft over de ontdekking van zijn diabetes en hoe hij ondanks chronische pijn toch kan blijven genieten van zijn leven.

Deel deze post:
  • Anne1998
    Bijdrager

    Die antistoffen geven echt geen duidelijkheid hoor!
    Bij mij zijn ook nooit antistoffen geworden, maar ik word met mijn 17 jaar en gezonde gewicht ook gewoon behandeld als type 1. Ik heb ook type 1.
    Ze maken tegenwoordig ook heel veel onderscheid in types … soms wordt zelfs gesproken over 1a of 1b, en 2a en 2b, maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om de behandeling.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.