Gastric Bypass: start van een nieuw leven? (deel 1)

Ik werk sinds 2008 bij DVN.

IngeOlivier
Moderator

Gastric Bypass: start van een nieuw leven? (deel 1)

Daar lig ik dan. Een beetje zenuwachtig in mijn charmante operatiehemd met drukkertjes in plaats van gestikte naden. Bibberend van de kou. Nu ik bijna onder het mes ga voor een levensingrijpende maagomleidings-operatie, lijkt de kou niet alleen van buiten, maar ook van binnen te komen. Het is geen twijfel waardoor ik bibber: het is een spannende operatie maar ik weet zéker dat de gastric bypass die ik zo onderga de enige manier is om van een groot deel van mijn overgewicht af te komen.

De kleine blauwe wonderpilletjes en het infuus met paracetamol maken mijn geklutste buik tot draaglijke ‘Museumplein na Koningsdag’-situatie

De angst voor aandoeningen aan mijn hart- en bloedvaten, meer pijn in mijn linkerknie en nog minder fut door mijn telkens toenemende gewicht, zijn de redenen waarom ik hier nu lig. Er zijn maanden van voorbereiding aan vooraf gegaan. Bij de ObesitasKliniek ben ik doorgezaagd over motivatie, eetgedrag, psychische aspecten. En gecontroleerd op eerdere afvalpogingen. Daarnaast ben ik samen met anderen wekenlang voorbereid. Beweegpatronen, medische uitleg over ons lijf en de te verwachten veranderingen, gepuzzel met voedingsschema’s en analyses van het ontstaan van ons overgewicht met bijbehorende denkpatronen; we hebben het uitgebreid tot ons genomen.

Het begint
En nu lig ik hier. Er komt een verpleegkundige naar me toe met een boel slangetjes en een zak glucose. Ik ben alert en vraag waarom ik aan het glucose-infuus moet. “Omdat jij diabetes hebt!” is het bijna triomfantelijke antwoord. Eh… ok. En krijg ik dan ook een insuline infuus erbij? vraag ik me hardop af. Anders kom ik natuurlijk sky high uit. Dat is te ingewikkeld voor deze dame. Zij doet alleen “wat er in het protocol staat”. Ik moet het maar met de anesthesist uitvechten. Die begrijpt gelukkig hoe type 1 werkt en laat het glucose-infuus achterwege. Ik leg hem de werking van mijn pomp en continue glucosemeter uit (echt: niemand in het hele ziekenhuis lijkt die dingen ooit gezien te hebben!) en hij verzucht enigszins opgelucht: “Ah… jij regelt je bloedsuikers helemaal zelf; goed zo.”

Overleefd!
Ik ben al nuchter sinds de avond ervoor, mijn zenuwen vallen best mee en mijn basaal is gelukkig goed ingesteld. Dus ga ik met een mooie 8,1 mmol/l onder zeil. Met 7,9 kom ik weer onder dat zeil vandaan, een beetje dizzy, maar ontzettend dankbaar dat ik het overleefd heb! De kleine blauwe wonderpilletjes en het infuus met paracetamol maken mijn geklutste buik tot draaglijke ‘Museumplein na Koningsdag’-situatie. Ik voel me eigenlijk best goed! Ik zet mijn pomp zoals met mijn internist afgesproken op 50% en monitor mijn waardes voortdurend. Een slokje water of thee lukt me al. Maar ik moet er nu even niet aan denken een zakje Hypiofit op te moeten zuigen om een hypo te compenseren!

Verwonderingen
Er waren daarna wel wat wonderlijke gebeurtenissen rond ‘met type 1 in het ziekenhuis’:
• Een medewerkster van de koffie- en limonadekar stelt me voor appelsap te nemen als ik om iets zonder koolhydraten vraag…
• De bariatrisch verpleegkundige vindt dat het verstandiger is om de kastjes van mijn pomp en sensor met mijn vriend mee naar huis te geven, want ze zouden gepikt kunnen worden…
• En de verpleegkundige met het anti-trombose-spuitje is stomverbaasd dat ik het (overigens ontzettend dikke en lange!) naaldje liever zelf in mijn buik jens “Dat jij dat durft! Dat heb ik nog niet eerder meegemaakt.”…

Tja, ruim 30 jaar ervaring met diabetes! En nu dus ook ervaring met de gastric bypass operatie.

Als je hier een vraag over hebt: vraag vooral raak!

Lees ook de eerdere blog van Inge over haar vicieuze rondingen.

Deel deze post:
  • Geertje79
    Bijdrager

    Hoi Inge,
    Ik lees je verhaal met bewondering. Ik zit steeds meer te denken aan een maagverkleining. Heb alles gedaan om af te vallen en ben er zoooo klaar mee. Ben moeder van 2 kinderen. 5 en bijna 8 en voel me een oude vrouw met mijn 1.68cm en 107kg.
    Toch maar eens bespreken met mijn internist.
    Maar lijkt me wel heftig.

    Markpompje
    Bijdrager

    zoals ik het zie is een gastric bypass enkel een operatie om nog net zoveel te blijven eten als je al deed maar minder aan te komen omdat de helft niet meer in de maag terecht komt maar er langs gaat, misschien gek maar zou minder eten dan niet een optie zijn ?

    of ???

    IngeOlivier
    Moderator

    Hoi Markpompje

    Ik snap dat je dit denkt. Jij hebt geen last van overgewicht, verwacht ik zo :-). Voor mij, en velen met mij, ongeacht of ze diabetes hebben, was het ‘minder eten’ een groot probleem. Eten was lekker, een uitlaatklep, een verwenmoment en soms… een noodzakelijk kwaad (dit ligt dan wel weer aan mijn diabetes). Als minder eten makkelijk of überhaupt mogelijk zou zijn, dan was dat natuurlijk de beste keus! Ik heb echt enorm veel respect voor mensen die het eten kunnen beperken uit wilskracht. Ik heb zo’n vriend, die fantastisch in zijn vel zit, altijd honger heeft, ontzettend fanatiek sport en zichzelf de hele dag beheerst. Geen halve zak schuimpjes, maar 1 schuimpje op een hele middag. Geen tweede portie opscheppen, maar na 1 portie stoppen. Geen wijn, kaasjes, chipjes, maar komkommer, knabbelworteltjes en snoeptomaatjes… Dat vind ik zoooooo knap! Die zelfbeheersing had ik niet. En ik werd dus dik.

    Dan nu jouw idee dat de gastric bypass enkel een operatie is om evenveel te kunnen eten, maar zonder aan te komen, ‘omdat de helft niet meer in de maag terecht komt maar er langs gaat’. Dat is deels waar: het eten wordt pas veel later verteerd, omdat de sappen uit de 12 vingerige darm veel later in je dunne darm terecht komen (die is gebypassed). Maar alles gaat wel via de maag trouwens, hoor, alleen is mijn maag een stuk kleiner. Daardoor moeten porties gewoonweg klein zijn om ze te laten passen. Dat scheelt natuurlijk enorm veel! Als je bij de Mc Donalds na een Happy Meal propvol zit, ipv dat je een ExtraGroot Quarterpoundermenu plus 6 kipnuggets en vervolgens een ijsje moeiteloos wegwerkt, dan heeft dat merkbaar effect. En tuurlijk is het de bedoeling dat je gezond eet, de Mac überhaupt links laat liggen en zorgt dat je gewoon altijd kleine porties verantwoord eten bij je hebt. En dat doe ik sinds mijn operatie ook. Maar soms is een Happy Meal wel een stukje van mijn ‘oude leven’ dat ik nu nog koester. Dus ja ik eet hetzelfde, maar nee ik eet totaal niet hetzelfde. Snap je:-)?

    Groetjes Inge

    Markpompje
    Bijdrager

    ik eet nooit schuimpjes, en ook nooit wijn, en rook niet, schep niet meerdere volle borden op, drink geen alcohol (hoogstens een paar flesjes bier in een heel jaar).

    Maar ik ben zeer zeker ook niet van de komkommers, snoeptomaatjes en ander konijnvoer.

    Wel de noodzakelijke tussendoortjes ivm met te laag suiker en sporten helaas dat gaat niet meer dus ach er mag wel hier en daar een pondje af.

    Maar om me dan maar vol te eten, nee die afwijking heb ik gelukkig (nog) niet.

    in ieder geval sterkte met het herstel van de operatie want naast de bypass hebben ze dan ook ene maagverkleining gedaan als ik het goed begrijp.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.