Forums / Ouder van een kind / Heeft diabetes gevolgen voor gedrag puber?

GevraagdaanDVN
Moderator

Heeft diabetes gevolgen voor gedrag puber?

Welke gevolgen heeft diabetes type I op het gedrag van een puber? Voor zowel een jongen als een meisje?

Tags: 

  • In de puberteit treden grote lichamelijke en geestelijke veranderingen op. Hierdoor kan de diabetes ernstig verstoord raken en dat levert vaak erg wisselende bloedglucosewaarden op.

    Wisselende bloedglucosewaarden kunnen een behoorlijke invloed op het gedrag hebben. Veel te lage waarden (hypoglycemie of hypo, lager dan 3,5 mmol/) en ook veel te hoge bloedglucosewaarden (hyperglycemie of hyper, hoger dan 10 mmol/l) veroorzaken namelijk direct storingen in de brandstofvoorziening van de hersenen.

    Bij te lage waarden kan dit zich uiten in ongeconcentreerd zijn, slaperig, trillerig, slap gevoel, erge honger krijgen en in het ergste geval zelfs bewustzijnsverlies (bij een erg lage bloedglucosewaarden, lager dan 1 mmol/l). Snel druivensuiker/glucose innemen is de enige remedie, iemand moet dan direct de gelegenheid krijgen iets te eten of te drinken.

    Bij een te hoge bloedglucosewaarde kan iemand agressiever worden, snel geïrriteerd, maar ook erg slaperig of afwezig. Bij vaststelling van een te hoge bloedglucosewaarde moet extra insuline toegediend worden en moet iemand vaker plassen en/of water drinken.

    Het vraagt vaak wel wat tijd om te herstellen en weer normaal aan de slag te gaan, maar ook hier zijn grote verschillen tussen individuen mogelijk en zal de zwaarte van de hypo/hyper zeker een rol spelen..
    Voor pubers met diabetes is het (net als voor ieder ander met diabetes) altijd belangrijk dat ze de gelegenheid krijgen zich te controleren (bloedprikken), te spuiten of iets te eten als dat nodig is. Soms kan er bijvoorbeeld extra tijd toegekend worden voor het maken proefwerken of examens.

    • Ywan
      Bijdrager

      Mijn puberdochter heeft inderdaad schommelde waardens. Bij hyper heeft ze een kortlontje, druk, afwezig echt een puber
      Als dit te lang duurt, heeft ze ook last van vermoeidheid, en zwaar gevoel in de maag, ketonen is goed. Ze heeft liever te hoog als te laag. Terwijl als de waarden te hoog is, ze niet te genieten is.

    • dianajurjens
      Bijdrager

      “… en in het ergste geval zelfs bewustzijnsverlies (bij een erg lage bloedglucosewaarden, lager dan 1 mmol/l)…”

      Graag hoor ik waar het noemen van deze waarde op is gebaseerd!
      Onze dochter van nu bijna twaalf gaat namelijk ‘onderuit’ bij 2.7
      Compleet onderuit, als in totaal bewustzijnsverlies met convulsies (stuipen).
      In de afgelopen vier jaar hebben wij dit helaas al zeker tien keer meegemaakt.
      Ondanks alle kennis, actief management en sinds een jaar de cgm (sensor).

      MVG,
      Diana

  • Anoniem

    Ik was in mijn puberteit niet alleen gewoon een enorme puber, ik heb mijn diabetes ook echt aan de kant gegooid. Niet meten (mijn meter had letterlijk een lag stof), alles eten waar ik zin in had en pas als ik me mega hoog voelde een shotje insulin erin (op de wc: niemand mocht dat zien!).

  • ilona
    Bijdrager

    Wat wij merken bij onze puberzoon met diabetes 1 is dat hij, mede door de meest vreemde reacties van mensen in zijn directe omgeving (o.a leerkrachten) dat hij steeds laconieker over zijn ziekte gaat worden. Een richting waarin wij hem niet willen hebben. Het mee kunnen doen in een groep is op deze leeftijd extra belangrijk voor hen. Maar ook het zelf ontdekken en uitvinden van steeds meer zaken. Een uitzondering zijn wil je al helemaal niet. En toch ben je dat regelmatig met diabetes. Dit kan het gedrag behoorlijk veranderen en een kind ongeinteresseerd maken.
    Wat helpt bij ons kind is om het bespreekbaar te blijven maken en mensen in de directe omgeving (o.a. dus die leerkrachten) blijven wijzen op zijn eigen verantwoordelijkheid en hem daarin ook zijn eigen keuzen laten maken. Dit werkt echt voor ons kind het beste. Fouten maken mag; daar leer je het meeste van. En echt, je altijd rot voelen omdat je slecht bent ingesteld houd mijn zoon niet lang vol: dit betekent een nog grotere uitzondering zijn en minder mee kunnen doen. Dit is wel het laatste wat hij wil.

  • Frankvo
    Bijdrager

    Meestal is het andersom.

    Door het gedrag van de puber( ik weet het beter? ) wordt meestal de diabetes verwaarloosd. Als dit wordt verwaarloosd dan veranderd de puber ook want door de veranderingen krijgt hij/zij ook een veranderend gedrag.

  • Case
    Bijdrager

    Ik ga er vanuit dat je vanuit de positie als ouder deze vraag stelt. Ik kreeg diabetes toen ik veertien was. Omdat mijn jongere broer al bekend was met de ziekte werd ik thuis niet speciaal opgevangen. Dat was voor mij moeilijk. Extra aandacht is in de periode dat je de ziekte net hebt heel belangrijk. Ik wil je graag adviseren om goed te bewaken dat de diabetes door de puber niet wordt ervaren als iets waar je je voor moet schamen. In mijn geval deed ik dat wel. Ik heb gedurende mijn puberteit altijd gedaan alsof de suikerziekte er niet was. Stiekem prikken op de wc. Bij een hypo je zo verdekt mogelijk opstellen. Ik wilde continu bewijzen dat ik met alles gewoon mee kon doen. Dor de diabetes deed ik overal nog een schepje bovenop; ik moest presteren en laten zien dat ik alles kon. Een zware last was dat.
    Mijn puberjaren zou ik graag overdoen met alle kennis die ik inmiddels heb opgebouwd. Toch ben ik goed terecht gekomen. Ik heb een universitaire studie pedagogiek afgerond, ruim 25 jaar gewerkt en ben bovendien trotse moeder van twee dochters van zeventien en negentien. Als ik zie hoe onbezorgd mijn beide dochters in hun puberteit staan zou ik die van mij graag nog eens overdoen! Als ik je op welke manier dan ook verder op weg kan helpen met je vraag laat dat dan weten.

  • Een blog van een moeder over haar puberdochter met diabetes

  • HHHyper
    Bijdrager

    De puberteit in combinatie met diabetes is erg zwaar. Ik was vijf toen ik diabetes kreeg en heb dus de lange weg naar volwassenheid samen met de diabetes afgelegd. Het was een hele zware tijd.
    Met bovenstaande reacties ben ik het volledig eens.
    Maar er is nog iets wat het zo zwaar maakte. Dat was m’n moeder.
    M’n moeder regelde toen ik klein was mijn diabetes, later ging ik zelf prikken en koolhydraten tellen onder haar toezicht.
    Toen ik 12 jaar was ging ik naar de middelbare school en ging ik tussen de middag niet meer thuis eten. Mijn moeder kon dus niet meer toekijken bij het prikken. Het kostte haar enorm veel moeite om dat los te laten.
    Het gevolg was dat ze als ik uit school kwam meteen tegen me begon te zeuren wat mijn bloedglucosewaarde was en of ik wel gespoten had. Ook doorzocht ze mijn tas op snoeppapiertjes en keek ze of er wel een gebruikt naaldje in mijn etui zat.
    Ik werd door enorm boos om. Echt woedend. Elke dag verpestte het mijn dag.
    Als ik een te hoge bloedglucosewaarde had kreeg ik altijd te horen dat dat nooit gebeurde toen ik klein was en zij nog alles regelde. Ook daar werd ik woedend van en heel erg onzeker.
    Dit zijn maar een paar voorbeelden. Wat ik hiermee wil zeggen is dat de puberteit voor zowel de ouder als de puber een heel moeilijke tijd is. De puber heeft de gebruikelijke pubersores en ook nog eens diabetes. De ouder heeft moeite de puber los te laten en de zorg voor de diabetes aan hem/haar over te dragen. Dat maakt de relatie gespannen.
    Nu begrijp ik dat m’n moeder zich heel erg zorgen maakte uit liefde voor mij. Maar toen ervaarde ik dat niet zo.
    Ik denk vooral dat de puber zich gesteund moet voelen en niet gecontroleerd. Vooral niet van elke hyper of hypo een drama maken en benadrukken dat de puber een fout gemaakt heeft. Fouten horen erbij en daar leert men van, zelfs een puber. Het zijn een paar zware jaren, en natuurlijk moet de diabetes zo goed mogelijk gereguleerd blijven met het oog op complicaties op latere leeftijd, maar geef de puber wat ruimte om zjjn haar/weg te vinden in het leven met diabetes.
    Veel sterkte

  • Anoniem

    Ons kind heeft overal maling aan. Heeft al veel confrontaties met leraren, artsen, trainers en andere mensen gehad omdat hij geen ruimte kreeg om te dealen met zijn diabetes op zijn manier. De keren dat wij daar als ouders bij in hebben moeten springen zijn niet meer te tellen. Er is gewoon ontzettend veel onbegrip in de wereld. Mensen doen oh zo makkelijk aannames en denken dat ze weten wat het beste is voor het kind. Het is zoals het is. (Tijdens een schoolreisje moest de bus wachten omdat mijn kind nog moest spuiten. Het is gewoon voor de bus op straat gaan zitten en is op zijn dooie gemak de insuline gaan toedienen zodat de buschauffeur niet weg kon rijden. Raden wie zich daarna ontzettend rot voelde: juist de buschauffeur en de onderwijzer).
    Onze ervaring is dat wanneer er ruimte is voor de puber, het een stuk makkelijker is. Krijg je die ruimte van een ander niet, maak dan zelf die ruimte. Gewoon dat doen wat je moet doen wat een ander ook denkt, zegt of uit. Wat belangrijk is: laat de puber ook dat doen wat hij/zij leuk vindt: een hobby, sport of id. Vaak een goede uitlaatklep. Wellicht dat een weerbaarheidstraining hierin wat steun kan geven.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.