Forums / Nieuw met diabetes / Hoe haal ik die zorg weg?

josepha13
Bijdrager

Hoe haal ik die zorg weg?

Sinds de zomer van 2016 weet ik dat ik diabetes T2 heb. Ik eet zes keer per dag bescheiden hoeveelheden koolhydraten, heb m’n medicatiegebruik teruggebracht naar uitsluitend wat homeopathisch/natuurspul, m’n HbA1c was 41 bij de laatste meting… Naar mijn idéé, doe ik het best goed. Ik ben inmiddels 38, en toen mijn man en ik, om m’n verjaardag een dagje later te vieren, een ochtend doorbrachten bij de Harry Potter expositie in Utrecht, kwam aan het licht dat mijn moeder óók een behoorlijke knauw heeft gehad van de diagnose. Ik wist wel dat het impact had gehad, maar dat het zo erg was… Mam heeft zelf ook de nodige medische issues, en daardoor is haar geheugen niet altijd wat het zou kunnen zijn. Ze was dus glad vergeten dat we een dagje uit hadden gepland. Toen ik de telefoon niet opnam, en wegens de aanwezige filmmuziek mijn mobiel niet hoorde, belde ze in paniek naar mijn man. Ze was er heilig van overtuigd dat ik dood in huis lag; als hij niet had opgenomen had ze m’n schoonouders ingeschakeld om te gaan kijken. (We wonen een ruim uur bij elkaar vandaan; zij wonen 5 minuten verderop). Twee uur later moest ze op het ziekenhuis zijn voor haar reuma-infuus , en toen was haar bloeddruk nòg 155. Niet echt denderend voor een hartpatiënt. Hij zakte pas toen we bij haar kwamen zitten tot het infuus was doorgelopen en we haar naar huis brachten; toen zat ze weer rond de 120. We hebben na dat incident een goed gesprek gehad… Dacht ik. Maar ook dat heeft ze amper tot niet onthouden. Zonet trok ze op een of andere manier, tijdens een telefoongesprek, de conclusie dat ik niet van plan was vandaag naar behoren te eten. Ze raakte helemaal in de stress, terwijl er niks aan de hand was. Er zijn wat levensmiddelen op, dus ik moet even anders eten dan anders voor ik weer boodschappen kan doen, maar da’s geen probleem. Groenten in plaats van salade als lunch is helemaal geen punt, uiteindelijk. Maar in haar beleving zou ik vanavond best eens de pijp uit kunnen zijn. En ik krijg haar niet aan het verstand gepeuterd dat er gewoon echt niks aan de hand is. Dat het zo’n vaart niet loop en ik niet zomaar omval. Ik denk dat een van de redenen is dat de enige diabeet die zij kent psychiatrisch patiënt is. (De ex van een familielid). Het is een hele lieve vrouw, hart van goud en zo… Maar ze is niet bekwaam voor zichzelf te zorgen. Ze begrijpt diabetes niet, -of dat is omdat ze het niet kan bevatten of omdat de artsen de moeite niet nemen het uit te leggen weet ik niet- en dat wil zeggen dat ze soms een hele dag niet eet, maar insuline spuit alsof ze dat wel gedaan heeft, èn een wijntje of twee, drie drinkt in de avond… En dan verbaasd in het ziekenhuis bijkomt als ze met mazzel bijtijds gevonden is. Ik, anderzijds, heb geen medicatie meer vanwege m’n strikte dieet waar ik me iedere dag keurig op uur en tijd aan houdt, gebruik geen alcohol of andere dingen die effect hebben op de bloedsuiker, heb altijd m’n meetapparatuur bij de hand (heb zelfs een reservesetje) en echt overal ligt Dextro. Maar ik kan haar gewoon niet duidelijk maken dat het allemaal wel meevalt…

…Het vàlt mee, toch?
Ik heb wel eens een hypo gehad, maar geen diepe. Ik kon altijd nog ingrijpen als ik slechts wat trilde, met cola, dextro of wat er dan ook voor handen was. De wereld is nooit van me weggezwommen. Dus ik weet ook niet hoe snel het kan gaan en hoe snel je van coma naar uitvallende organen en permanente schade/dood gaat, want de boeken focussen altijd op “Je kunt best een leuke leven hebben met Suiker, hoor!”

Is er een simpel foldertje of klein boekje of zo, waar de feitjes en fabels in staan, waar mam iets aan zou kunnen hebben als ze weer eens paniekerige conclusies trekt? Zonder dat ze 360 pagina’s door hoeft te spitten alvorens ze gerustgesteld is? Gewoon, iets korts dat meteen zorg wegneemt als ik eens een keer bij de kapper zit en ze die afspraak is vergeten? Mij vertrouwt ze niet genoeg geloof ik. Misschien iets dat officiëler oogt, wel.

Mijn hartelijke dank,
José Kalsbeek

  • Chaim
    Bijdrager

    Dag José,

    Wat een zorgen voor jou en je moeder.
    En niemand kan haar zorgen wegnemen, alleen zij kan dat.
    Want wat anderen haar ook vertellen, wat ze ook mag lezen in foldertjes, boekjes of internetsites, het neemt haar ongerustheid niet weg, want dat zit diep van binnen.

    kwam aan het licht dat mijn moeder óók een behoorlijke knauw heeft gehad van de diagnose.

    Kan het zijn dat je jouw zorgen om je diabetes ongewild op haar hebt overgebracht? Jouw angst is door haar overgenomen? Of ben je zelf ook bang voor wat er kan gebeuren?

    Heeft ze alleen jou om op te focussen en is de angst dat ze jou (aan de diabetes) kan kwijtraken meer dan ze verdragen kan?

    Heb je wel eens gevraagd waarom ze zo heftig (over)bezorgd is?
    Ik zou wat geven voor een Hb1Ac van 41. Dat komt op mij over alsof je de diabetes goed onder controle hebt?
    Vanwaar de diepe zorgen? Om wat zou kunnen gebeuren?
    Is dat iets dat bij jouw moeder hoort en heeft ze ook zorgen om andere mogelijke dingen die kunnen gebeuren?

    Ik denk het antwoord daarop haar misschien meer kan leren dan een folder of boekje.

  • josepha13
    Bijdrager

    Heeft ze alleen jou om op te focussen en is de angst dat ze jou (aan de diabetes) kan kwijtraken meer dan ze verdragen kan?

    Da’s dus een goede… Ik ben altijd een ziekelijk kind geweest, en aangezien pa zich afzijdig hield, kwam de zorg destijds op haar neer. (Terwijl ze ook voor haar ouders en schoonouders de mantelzorger was.). Iedereen is inmiddels weggevallen, op mijn persoontje na. Het is nu net alsof ze weer teruggeschakeld is naar m’n pubertijd, en de zorgen die ze toen om me had. Ik heb vanaf dag één gevochten om dit onder controle te krijgen, maar hoeveel internisten, diabetesverpleegkundigen etc ik spreek die zeggen dat ik het boven verwachting goed doe… Op haar komt het niet over. Omdat ze zelf geen diëten vol kan houden, -iedere maand probeert ze een andere, zo’n dag of twee, en dan is het weer over- gaat ze er van uit dat ik het ook niet kan. Ze verwacht dat ik het ga verpesten, gaat uit van mijn falen, (hartstikke pijnlijk eigenlijk, maar goed) terwijl ik een heel ander persoon ben dan zij. Toen ik 18 was pleegde mijn toenmalige verloofde zelfmoord: Ik weet wat het is om achter te blijven. Weduwnaarschap wil ik mijn man niet aandoen, ook m’n vrienden en familie wil ik niet vroegtijdig een uitvaart uit laten zitten… Dàt is mijn motivatie om iedere dag aan de salades en crackers te zitten, en geregeld op een fitnessapparaat te klimmen. Dan is volhouden een makkie. Maar dat beseft ze niet bepaald. En ik kan praten als brugman, maar ze luistert niet. Of onthoudt het niet. Ik val niet zomaar dood neer. Tenminste, da’s niet het plan! ;)

    Genoeg in uw respons om over na te denken… Bedankt!

  • Maye
    Bijdrager

    Wat kan bezorgdheid beklemmend zijn, he? Voor jullie allebei. Soms is de beste remedie tegen angst niet het rationeel onwaarschijnlijk verklaren ervan, maar de emotie erkennen. Heb je haar al eens gevraagd waar ze nu werkelijk bang voor is? Niet om haar vervolgens te overtuigen dat dat niet nodig is, maar om haar beter te kunnen begrijpen? Als zij zich begrepen voelt, zou het zomaar kunnen dat ze ook open gaat staan voor informatie die haar helpt het in een ander perspectief te zien. Dat geeft jullie allebei dan weer meer ruimte.

    • josepha13
      Bijdrager

      Hai Maye, bedankt voor je reactie.

      Zoals ik Chaim al vertelde, ik was een erg ziekelijk kind. Soms liet ze in een supermarkt dan ook gewoon haar karretje staan omdat ze er plots van overtuigd was dat er thuis iets gebeurd was, en ze stante pede op de fiets moest springen om te checken. (Terwijl ik dan gewoon aan het lezen was, of iets in die trant. Er waren nog geen mobiele telefoons.). Voor haar is die angst heel reëel gebleven, is nu ontzettend opgevlamd, en die kan ik niet wegnemen. Gezond ben ik nooit geworden, er kwam alleen maar meer bij, dus ik snap het wel. Daarom juist, eigenlijk… Ik loop over van schuldgevoel, en kan haar niet helpen. Maar ik heb gewoon een hoop genetische rotzooi, daar kan ik niks anders aan doen dan wat ik nu toe; zo gezond mogelijk leven. Maar het zijn dingen om over na te denken… M’n aanpak werkt duidelijk niet. Misschien de jouwe wel.

  • Chaim
    Bijdrager

    Jose, jij kunt met jouw schuldgevoel haar verlatingsangst niet wegnemen.
    Evenmin als zij jouw schuldgevoel kan wegnemen.

    En niets wat wie dan ook zegt of doet, kan enig verschil maken.

    Jullie hebben alletwee een rugzak vol met verlies. Rouw brengt ook angst voor meer verlies met zich mee.

    Jij kunt niet leven met jouw moeder voortdurend te moeten bewijzen dat je er alles aan doet om gezond te leven en zo gezond mogelijk te blijven. Je kunt haar niet bewijzen dat je niet in een coma zult wegzakken. Wat je ook doet, het zal haar angst niet wegnemen.

    Evenmin als jouw moeder jouw schuldgevoel kan wegnemen. Zij kan je geen absolutie geven. Alleen jij kunt dat.

    Angst is niet rationeel, evenmin als schuldgevoel. Beide vreet aan je ziel en laat soms weinig ruimte voor iets anders.

    Jij kunt je moeder niet veranderen. Jij kunt alleen maar proberen jouw leven zo goed mogelijk te leven. Dat kost al energie genoeg. Je bent niet verantwoordelijk voor de angst van je moeder, hoe rot dat ook voor haar is. Jij bent verantwoordelijk voor jouw leven, jouw gezondheid, jouw gezin.

  • Wat heerlijk om deze bemoedigende woorden te lezen en wat een ervaringsdeskundigheid spreekt hier toch uit.
    Ik denk dat Chaim gelijk heeft dat geen folder haar gerust kan stellen, josepha13. Maar mocht je het toch willen proberen dan is dit misschien iets voor je: informatiefolder op dvn.nl
    En mocht je ‘m zelf niet uit willen/kunnen printen en je bent lid van DVN, dan kun je ‘m gratis op laten sturen door even te mailen naar info@dvn.nl.
    Succes! Ook voor je moeder :-).

    Moderator

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.