Forums / Voeding en dieet / Hoe hou je in hemelsnaam je dieet vol

WADI
Bijdrager

Hoe hou je in hemelsnaam je dieet vol

Goedemiddag lotgenoten..

Ik heb al een jaar of 10 diabetes type 2. Inmiddels ben ik 41 jaar. Mijn waardes zijn nog nooit echt goed geweest. Ik ben begonnen met metformine. Daar kwam glimeperide bij. Micardis en amlodipine slik ik voor mijn bloeddruk. Daarnaast longpatient en gebruik ik symbicort en ventolin. Inmiddels spuit ik 2 jaar Lantus insuline in de avond. Waardes zijn slechter dan ooit.

Ik weet precies hoe het komt. Te veel eten en drinken van het verkeerde. Ook een zeer onregelmatig leefpatroon. Ik kan het echter niet veranderen. Inmiddels al tientallen pogingen ondernomen. Elk bezoek bij de huisarts krijg ik het weer te horen wat de risico’s zijn. Diabetes, hoge bloeddruk, bronchitis en inspanningsastma. Daarnaast voel ik me steeds beroerder. Mijn huid gaat overal kapot, wondjes genezen slecht, ik zweet regelmatig veel. Reden genoeg om er iets aan te doen. Maar als ik langs een MacDonalds rijd…of ik op de bank zit…dan gaat het verkeerd.
Ik eet rustig een chocoladebol bij de koffie en dan een uur later een zak chips. Onverstandig? JA! Maar wel eerlijk….

Je zou verwachten dat de knop na 10 jaar wel een keer om zou gaan….maar helaas.
Zelfs mijn huisarts wordt er moedeloos van. Ik sla ook nogal eens een controle over. Waarschijnlijk omdat de uitslag niet goed zal zijn en de huisarts weer het hele verhaal gaat afsteken.

Tips zijn welkom ;-)

  • djpols
    Bijdrager

    Ik weet pas sinds een paar weken dat ik diabetes type 2 heb. Ik ben nog diezelfde dag direct begonnen om mijn leef – en eetpatroon rigoureus om te gooien. Ik heb alle (voor mij) slechte etenswaren weg gegooid. Ik ben gaan googlen wat ik wel en niet mag eten en drinken. Heb daarvan een boodschappenlijst gemaakt en haal sindsdien alleen in huis wat ik mag. Je merkt dan dat er heel veel lekkere dingen zijn die je gewoon kunt eten. Daarbij drink ik de hele dag door water. Ik kan je, wanneer je dat wilt, mijn lijst sturen wat ik zoal op een dag eet en drink.
    Verder ben ik regelmatiger gaan leven. Elke ochtend op dezelfde tijd opstaan en een vast patroon volgen. Bewegen is ook goed. Ik heb een hond en loop 4 keer per dag, waarvan 1 keer minimaal een uur.
    Wanneer ik trek krijg in iets wat ik niet mag, dan zoek ik direct afleiding in iets anders; drink een glas water of neem een flink bord rauwkost (evt. met wat tonijn erdoor). Dat helpt heel goed.
    Af en toe drink ik een glaasje droge witte wijn (per glas, drink ik daar een glas water bij) en eet daarbij een handja ongezouten walnoten.
    Als ik naar een restaurant ga, kies ik er 1 uit, waar ze carpaccio, verse groenten en vis hebben, dus ik vermijd restaurants waar uitsluitend dingen geserveerd worden die ik niet mag.
    Je redt het alleen met veel zelfdiscipline maar het went heel snel! Ik geniet nu veel meer dan vroeger van mij eten. Eten doe ik niet meer voor de tv of bij dingen die me afleiden. Ik eet heel bewust en rustig en dat geeft verzadiging! Ik hoop dat je er iets mee kunt.

    Mel83
    Bijdrager

    Ik weet sinds 3 maanden dat ik Diabetes type 2 heb en heb tegelijk te horen gekregen dat ik ook hoge bloeddruk heb. Ik moet zeggen dat ik me aardig mee kan redden en meteen vanaf dag 1 niets meer gedronken waar suiker in zit en het heeft me eigelijk nog geen dag moeite gekost. Terwijl voor de diagnose met gemak iedere dag wel een fles frisdrank of een pak doorging in de avond.
    Af en toe eens een snoepje maar ik merk als ik zie dat ik van sommige dingen flink omhoog ga qua bloedsuiker ik de volgende keer er wel 2 keer over nadenk of ik het neem.

    anita53
    Bijdrager

    Kleine stapjes zetten en begin met het makkelijkste stapje. Wat lijkt jou goed te doen. Voor mij was dat bv. geen koekjes, snoepjes meer nemen, ik ben nl. meer een hartige happer dan een zoetekauw. Neem voor elk stapje ruim de tijd en ben er bewust tevreden over dat het lukt, ook al is het een klein stapje. Merk je dat het echt een gewoonte is geworden, dan pas neem je het volgende stapje. Het is een andere benadering dan rigoureus de knop om zetten, maar ieder mens is verschillend. Zou wel willen dat ik het kon hoor, maar voor de een werkt “dit”, voor de ander “dat”. Misschien werkt het voor jou beter om 10 keer, 20 keer tevreden te zijn met kleine stapjes, dan in één keer alles goed te willen doen, waarbij je van het idee alleen al stand à pede Spaans benauwd wordt. Wat mij ook geholpen heeft is steeds weer op te staan na het vallen. Steeds weer opnieuw proberen, zo heb ik bij mij mijn patat verslaving eruit gekregen.
    Regelmatiger eten en meer beweging, (zoals djpola noemt) horen ook bij die stapjes. succes!

    jako
    Bijdrager

    Tja, je zult tocht echt helemaal zelf moeten stoppen met te veel en te slechte dingen eten. Niemand anders kan dat voor jou doen, echt niet. Je bent er zelf bij, je koopt het zelf in de supermarkt, je maakt zelf de zak chips open, je stopt het zelf in je mond en je neemt zelf de beslissing om de hele zak leeg te eten. En… je ondervindt ook zelf de gevolgen ervan.
    Er zijn genoeg momenten om te bedenken dat het niet verstandig os wat je doet. En het is niet gemakkelijk, echt niet. Iedereen met diabetes heeft een bijzondere verhouding met eten, en dat is niet gemakkelijk.
    Maar je moet echt zelf stappen nemen. Misschien met hulp van een dietiste, of een voedingscoach in een sportschool, maar dan nog moet je zelf aan de slag.
    Het is niet anders.

    Marjolein60
    Bijdrager

    Hallo Wadi,
    Als ik het allemaal zo eens lees is het best wel moeilijk allemaal. Ik hoop dat je ook wat hebt aan alle berichten van iedereen. Goed dat je zo eerlijk bent tegenover jezelf en dat je eigenlijk wel weet dat het probleem in je eetpatroon zit. Dat heb je alweer gewonnen. Ik denk dat er meer achter zit dan het stoppen met jezelf vol te eten, dus dat zou je jezelf een af moeten vragen want heel vaak is er een achterliggend probleem. Verder hoop hoop ik dat ik je een paar tips kan geven.
    1. Bewandel je eigen weg en laat je niet van het pad af brengen door anderen. Laat je niet onder druk zetten als je het gebak op een verjaardag af slaat. Je hebt namelijk alleen jezelf er mee. Er zijn ook genoeg mensen die niet weten hoe ze hier mee om moeten gaan.Onze maatschappij denkt dat gezelligheid afhankelijk is van eten, maar niets is minder waar.
    2. Anita had het over kleine stapjes zetten maar voor mij werkt dat niet. De knop moet om. Wil je straks alle bijwerkingen en misschien wel een amputatie of ga je voor een gezonder lichaam. Stel die vraag maar eens op papier aan jezelf ondanks het feit dat je weet dat die knop om moet.
    3. Nu komt hij: noem het geen dieet maar een nieuwe levenswijze. Een dieet is iets wat je vaak tijdelijk doet en daarna net zo hard weer aan komt. Je krijgt het extra zwaar aangezien je ook nog eens diabetes hebt. Ik kan weten want ik worstel er ook nog ieder keer mee. Je vraagt ook: hoe hou ik het vol: Nou door te beginnen en alle tegenslagen die je tegen komt weg te nemen omdat het moet.
    4. Stel voor jezelf een haalbaar doel op. Al dit soort zaken falen zo snel omdat het doel niet haalbaar is. Van falen wordt je niet blij en je voelt jezelf een mislukkeling ( wat je vooral niet bent) Voorbeeld. Je kan wel bedenken dat je tussen de middag op het werk geen vette hap meer neemt, maar als je geen tijd en moeite neemt om een gezonde lunch klaar te maken is het gedoemd te mislukken en grijp je al weer snel naar het oude. Dus je kan je dit wel voornemen maar als je weet dat je heel onregelmatig leeft moet je daar in een oplossing zoeken.
    5. Ik ben afgevallen voor mijn diabetes en om gezonder te kunnen leven.( en ja het heeft bij mij ook een aantal jaren geduurd voordat ik de stap heb gezet) En o wat had ik een hekel aan dat zweten in de zomer omdat ik eigenlijk te zwaar was. Ga kijken wat je kan doen met je vetpercentage en probeer ondanks je andere problemen te kijken of je toch iets kan sporten. Zoek iets wat bij jouw past, en ook weer iets wat haalbaar is.
    6. Wees een beetje eigenwijs met de keuzes die je maakt en laat je niet van de wijs brengen.Mag je volgens de diëtiste maar 3 eieren per week zoek dan eens even verder en kijk of je toch niet naar iets meer kan eten. Vooral met een koolhydraatarm eten ga je al snel naar meer eieren toe.
    7. Een koolhydraatarme levenswijze is nu wel een hype, maar werkt voor mij absoluut. Minder schommelingen in de bloedsuiker, minder spuiten op de maaltijd. Je kan gewoon nog iets pasta en brood eten, wel minder maar je kan deze gedeeltelijk vervangen voor andere heerlijke gerechten. Lasagne wordt lasagne met courgette, wraps wordt een eierwrap met zalm sla en kruidenkaas en zo kan ik nog wel even doorgaan. Hier is zoveel over te vinden op internet, maar ook daarvoor geldt dat er veel tijd in gaat zitten. Investeren dus, maar je krijgt er ook heel veel voor terug.

    Succes verder met je zoektocht en ik hoop natuurlijk dat het je gaat lukken. Je mag mij altijd mailen of vragen stellen. Iedereen doet het op zijn eigen wijze maar dat er iets moet gebeuren is wel duidelijk.

    Groeitjes
    Marjolein

    anita53
    Bijdrager

    @marjolein,
    Bij mij is ook de knop om hoor, maar ik neem de tijd om naar het “ideale plaatje” te gaan. Wees tevreden als je eerst je ontbijt in orde hebt gekregen, bv. door eerst om en om te eten (1 x zoals je gewend was en 1 x zoals je wil eten) en daarna alle dagen. Ga dan bv. verder met je lunch of verander je tussendoortjes. Het is stapje voor stapje, maar wel volhouden en doorzetten.
    Ook meteen weer opstaan na het vallen. Dus.bv. als je wel gezwicht bent voor de druk van een ander en dat gebakje nam. Laat dat dan niet meer worden dan het is: een incidentje. Bedenk dat heel veel mensen dit overkomt en dat het er dus een beetje bij hoort ook. Wel meteen weer doorgaan i.p.v. het totaal op te geven.
    En…Je kan ook denken, oké ik ben gezwicht voor dat gebakje, maar op die visite heb ik wel “dit of dat” gedaan wat ik wilde ( weet ik veel: bv. water gedronken i.p.v. bier)
    @wadi Ben het eens met Marjolein, hoor: de knop moet om, anders zit je straks mogelijk met een amputatie. En dat is niet niks! Ik heb het meegemaakt met mijn vader. Dit dan vanwege hart&vaatziekten. Eerst 1 been en 10 maanden later het tweede. Je wilt niet weten wat je dan moét meemaken. Ga ervoor!

    Chaim
    Bijdrager

    @wadi..
    Een stap die je misschien zou kunnen helpen is al je familie, vrienden, kennissen en andere bekenden waar je op bezoek gaat, te laten weten dat je diabetes hebt en daarom geen gebakje meer neemt. Zeg erbij dat je niet ongezellig wilt doen (want inderdaad eten is zogenaamd gezellig), maar dat het nodig is voor je gezondheid.
    Wie dan toch blijft aandringen en je ongezellig vindt, is misschien een adres om in de toekomst te mijden. Mensen die het echt goed met je menen, zullen je ondersteunen in je nieuwe levenswijze en niet proberen om je iets op te dringen.
    Vermijd bezoekjes aan die mensen tot je je sterk genoeg voelt om niet te zwichten.

    Marjolein60
    Bijdrager

    @wadi
    Ik sluit mij helemaal aan bij @chaim, Ik had alleen al zoveel punten geschreven dat toen ik het verhaal las van Chaim ik mij realiseerde dat het melden dat je er mee aan de gang gaat ook een belangrijke stap is. En iedereen in je omgeving zal hier anders op reageren. Hele positieve reacties maar hou ook rekening met mensen die wellicht hun mond houden. De positieveringen die kunnen je dan weer motiveren om door te gaan. Deze mensen houden misschien al heel lang hun mond omdat ze jou niet voor de kop willen stoten. Pas als jij er voor gaat kunnen hun daar een hele positieve rol in kunnen spelen. Je zou eens eens kunnen kijken of een hele goede vriendin je buddy zou kunnen worden. Mijn man heeft een periode voor mij koolhydraten geteld voor het avondeten. Op deze manier zien andere ook wat een opgaaf het is als je diabetes hebt.
    Go for it.

    anita53
    Bijdrager

    Hallo Wadi,

    Hoe is het nu met je? Er is heel wat afgeschreven door diverse mensen.
    En….zitten er wat tips tussen voor jou, waarvan je denkt ‘daar kan ik wel wat mee’?
    Ik hoop van wel.

    Ivanna
    Bijdrager

    Ook ik heb enige jaren geleden de knop om moeten zetten. Begon met een dieet van de dieëtiste, maar heb dat zelf al aangepast. Ik bak mijn eigen brood, omdat het beter vult en lekkerder is. Ik bak mijn eigen koek, volledig volkoren en zonder suiker. Ik wil wel eens iets anders tussendoor dan groenten.
    Maar..soms heb ik gewoon een dip en eet ik een dag meerdere ongezonde dingen. Gelukkig kan ik het de dag daarop weer oppakken. Belangrijk is dat je jezelf geen schuldgevoel aanpraat, want dat maakt het alleen maar moeilijker. Iedereen heeft z’n zwakke momenten.
    Ik heb veel last gehad van mensen die commentaar leverden: “je mag toch wel eens een gebakje? Doe niet zo ongezellig”
    Nu zeg ik: ben ik alleen gezellig als ik gebak eet?
    Of: ik mag best eens zondigen, maar ik maak zélf uit wanneer ik dat doe!
    Het is ook altijd moeilijk uitleggen waarom ik geen taart eet, maar een half uur later wel een stukje kaas pakt. Ik heb niet altijd zin in een lezing over koolhydraten ( snel, langzaam, hoogglycemisch, laagglycemisch) op een verjaardag.
    Overigens eet ik wel eens een taartje hoor, maar dan is het bij familie en die bakken zelf, vaak met volkorenprodukten en weinig suiker.
    Ik ben elke dag een half uur gaan lopen, en doe 1 x per week pilatus. Meer sporten is een straf, want de tijd die het kost gaat altijd af van mijn hobbies. Ik laat het dus hierbij, buiten het feit dat ik nogal eens de trap op en af ren. Het is een wankel evenwicht zoeken tussen gezond en prettig leven.
    Wellicht kun je de hulp inroepen van een psycholoog? Ik had vroeger vaak vreetbuien, maar die ben ik gelukkig kwijt na de overgang. Ik ben de laatste jaren langzaamaan flink wat afgevallen.
    Wat ik erg vind is dat ik hetzelfde zie bij een van mijn dochters. Die is op veel jongere leeftijd dan ik veel te dik. De dokter wil haar niet doorsturen naar een dieëtist. Zegt dat ze het zelf moet kunnen. Ik houd mijn hart vast…

    Robin
    Bijdrager

    Sinds jaren ben ik diabetes type 2 patiënt. Ik slikte hier diverse medicatie zoals metformine voor.
    Toen ik van een dieet hoorde wat deze ziekte kan verhelpen kreeg dit mijn interesse.
    Diverse diëten heb ik uit geprobeerd. De meeste waren gebaseerd op weinig koolhydraten en weinig vet. Sommige waren zelfs gebaseerd op helemaal geen vet. Dat betekent dus ook geen vlees, vis en gevogelte. Ook melkproducten zijn bij dit dieet niet toegestaan. Zelfs oliën en vetten waren bij dit dieet uit den boze. Ik ben van mening dat deze diëten wel hun werking hebben, maar in de praktijk zijn ze zeer moeilijk te handhaven. Het sociale aspect wordt hierbij vergeten. Uit gaan eten in een restaurant is bijvoorbeeld een probleem. In bijna alle gerechten zitten oliën en vetten. Dierlijke producten mogen niet meer, maar in de vervangers zitten weer plantaardige vetten. Na meerdere pogingen kwam ik per toeval terecht bij Michael van Gils die bij Thalamo in Eindhoven werkt. Deze kliniek heeft een eigen methode om diabetes te bestrijden. Hij heeft mij een dieet gegeven dat haalbaar is en ook sociaal aanvaardbaar. Het is een dieet waarbij geen honger geleden hoeft te worden. Het is mogelijk om met dit dieet in een restaurant te eten en ook de gezamenlijke avondmaaltijd kan met wat aanpassingen plaats blijven vinden. De basis van dit dieet is gebaseerd op weinig koolhydraten en voldoende eiwitten en vetten. Gluten moeten vermeden worden. Om alles goed te ondersteunen zijn mij wat voedingssuplementen voorgeschreven. Na enkele weken kon ik de metformine af gaan bouwen en ik gebruik nu geen medicatie meer. Mijn suikerspiegel is al maanden stabiel en goed.

    Anoniem

    @wadi: herkenbaar! Een van de rottigste dingen aan diabetes vind ik dat dieet. In je lijf is er onbalans in de spijsvertering en de hoeveelheid glucose in het bloed. Dat vertaalt zich in een voortdurend en dwingend hongergevoel, waar ik gewoon niet tegenop kan. Er kan wel iets tegen helpen: minder koolhydraten en dan voornamelijk langzame kh. Maar dan moet ik dat wel kunnen doen!

    Als het me lukt, heb ik in de uren na de koolhydraatbeperkte maaltijd, veel minder ‘craving’ voor zoet/vet eten. Ik ben al enkele maanden bezig om stap voor stap m’n dieet te veranderen, 1 item tegelijk, en me over de rest zo min mogelijk druk te maken, zolang ik niet op een ander tijdstip ga compenseren door te snoepen. Het ontbijt gaat nu over het algemeen goed en met de lunch ben ik bezig.

    Maar vanochtend werd ik beroerd wakker door chronische pijn en vermoeidheid, en hoewel het niet verstandig of weloverwogen of gedisciplineerd of anderszins ‘goed’ was, heb ik de trommel met kruidnootjes aangevallen. Waarom? Omdat ik een zwak moment had, anders niets. Zo makkelijk om dan de moed te verliezen, en het vertrouwen in mezelf. Of om uit ongenoegen over de situatie straks de koelkast te plunderen. Om beide dingen, de moed verliezen e/o de koelkast plunderen, níet te doen, moet ik niet tegen mezelf vechten, weet ik inmiddels uit ervaring. Maar begrip opbrengen voor mezelf en dan bedenken wat het beste is wat ik nu kan doen.

    Ik ga als eerste stoppen met mezelf op m’n falie geven voor dat zwakke momen. En dan een ei koken en de draad oppakken waar ik gebleven was, eerst maar eens een normaal ontbijt, heb ik toch weer een soort ‘goede start’. Vandaar weer verder.

    Ik vroeg me af wat jij doet om het vol te houden dat het dieet je (nog) niet lukt. Wat is daar het lastigst aan en hoe ga je daarmee om?

    Chaim
    Bijdrager

    Ik lees de verhalen en ervaringen van mensen hier en verbaas me.
    Als ik @robin lees, die een dieet volgt dat bijna alles verbied en inbreuk maakt op zijn sociaal leven…als ik @Emmy lees die zo streng is voor zichzelf en dan zo boos als het een keer niet lukt..dan denk ik…wat doen mensen zichzelf aan.

    Waar doen we het voor? Om bloedsuikers onder controle te houden? Om minder insuline te hoeven spuiten?

    Of kwellen we onszelf nodeloos, ontzeggen we onszelf noodzakelijke voedingstoffen, in de hoop dat we onszelf daarmee een betere kans geven? Op wat?

    Ik lees dat mensen hier vaak een hongergevoel hebben. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn? Dan is het wel heel verleidelijk om dat te stillen met iets dat je misschien niet eens in huis zou moeten hebben. Die speltboterham met kaas stilt die behoefte dan niet. Een halve zak kruidnootjes wel.
    Omdat je je zoveel ontzegt.

    Heb ik dan zoveel geluk gehad, dat ik dit soort problemen niet herken?

    Voor mij moest een knop om toen ik van Metformine moest overstappen naar insuline.
    En liep tegen dingen aan waarvan ik dacht dat ik het goed deed en die opeens niet meer politiek correct waren.

    Ik heb geleefd met en gezorgd voor een moeder met diabetes. Ik heb het zelf, officieel, nu ook al ruim 10 jaar. En in die tijd zijn de inzichten totaal veranderd.
    Maar wie zegt mij dat over 5 jaar die koolhydraten niet opeens essentieel zijn en gaat alles weer terug naar zo mager mogelijk. Omdat er weer nieuwe inzichten zijn.

    Ik laat die hele hype over mijn hoofd heen gaan en wacht met een glimlach de volgende af.
    Ik heb inmiddels lang genoeg geleefd om de paniekberichten over een voedingsmiddel dat van gezond opeens levensgevaarlijk en weer terug naar gezond, met een korreltje zout te nemen.
    Het bekendste voorbeeld daarvan zijn de tomaat en melk.

    Ik gebruik mijn gezonde verstand en laat die dingen staan, waarvan ik weet dat het niet goed voor me is. De meeste dingen vind ik niet eens lekker: zout of vet eten, kant-en-klaar, frisdrank, melkchocolade, pizza’s, macs etc.

    Ik heb zowel gastroparese als prikkelbare darmen, dus mijn spijsvertering is een puinhoop. Ik eet bepaalde dingen al niet omdat ik anders last heb met die problemen.

    Zo kun je wel aan de gang blijven.

    Ik heb wel momenten dat ik zoooooo’n trek heb ik in iets met chocolade of slagroom. Maar net als de zeldzame momenten dat ik denk: een sigaret zou lekker zijn….ga ik wat anders doen en zijn die gedachten na een halve minuut ofzo weer verdwenen.

    We zijn allemaal anders en moeten doen wat wij vinden dat het beste voor ons is.

    Maar moeten we het onszelf werkelijk zo moeilijk maken door ons van alles en nog wat te ontzeggen, waarvan niet bewezen is dat het ook beter voor ons is?

    In onze zoektocht naar beheersing van een ziekte die zich soms gewoon niet laat beheersen, maken we het onszelf nog moeilijker dan het soms al is.
    Er is zoveel meer van invloed op je bloedsuikers dan dieet alleen. Stress, andere gezondheidsproblemen, gebrek aan lichaamsbeweging, etc.
    Straffen we onszelf niet nodeloos door maar te blijven ontzeggen en ons schuldig te blijven voelen over dat gebakje dat we niet eten mogen. Die stress alleen al is erger voor je bloedsuiker dan dat hele gebakje. Als uitzondering, natuurlijk.

    Om op de oorspronkelijke vraag terug te komen: hoe hou je in hemelsnaam je dieet vol.
    Als je je die vraag moet stellen, vraag je misschien wel teveel van jezelf en veroorzaak je weer stress die ook niet goed is voor je bloedsuikers.

    Anoniem

    @chaim: dank voor je input. Ik ben mss inderdaad te streng voor mezelf. De reden dat ik voor koolhydraatbeperkt kies, is de rust die het brengt om niet een voortdurend schreeuwende ‘honger’ te hebben. Daarnaast was mijn gewicht aldoor gestaag aan het toenemen omdat ik, door die dwingende honger, echt teveel at. M’n taille omvang is toegenomen tot serieus risicovol voor m’n hart, vind ik met 37 jaar toch een beetje jammer om te negeren. Ik heb op het teveel eten vanalles op ondernomen op mentaal vlak, maar liep er tegenaan dat er die onrust in m’n lijf was. Toen zomaar om het geprobeerd te hebben een koolhydraatbeperkte dag gedaan. Direct gevolg: helder in m’n hoofd, meer energie, en… niet die dwingende onrust in m’n lijf. Dus natuurlijk wil ik koolhydraatbeperkt gaan eten!

    Voor m’n brittle dansende bloedsuikers doet het niet zoveel, voor m’n kwaliteit van leven wel. Alleen ben ik er nog niet. Ik zit nu in de strijdfase van een andere levensstijl me eigen maken. Een halve zak kruidnoten voldoet helemaal niet, daarna heb ik méér honger, na een hele ook trouwens. Een kom zelfgemaakte soep of een gekookt ei, dat helpt wél. Da’s ook waarom ik dat uiteindelijk heb gedaan, en daarna voelde ik wél dat ik vol zat (van de kruidnoten) en heb ik het ontbijt even gelaten voor wat het was, en het bij de lunch weer opgepakt.

    Ik doe dus niet zozeer mee met de hype, althans niet óm de hype. Toen ik net diabetes had, mocht je opeens suikers bij een maaltijd, in ‘verpakte’ vorm tussen andere koolhydraten. Een paar jaar later mocht je alles eten, al werd een glas zoete cola of een suikerspin dan toch wel afgeraden. Ik ben op de pomp gegaan, nog weer een paar jaar later, want dan hoefde je niet zo op de tijd en de koolhydraten te letten, zolang je maar telde, rekende, boluste. Deed en doe ik zelfs na een hypo als ik meer heb genuttigd dan nodig. Sinds enkele jaren is de regelmaat weer heilig en nu moet iedereen koolhydraatbeperkt. Ik krijg daar wat van, ben het helemaal met je eens wat dat betreft. Maar de rust in m’n lijf is het me toch waard om de verandering die ik begonnen ben, door te zetten. Stap voor stap en met struikelmomenten zoals vanochtend, waarbij ik het echt even niet meer zag zitten. Maar daarna tóch weer verder, want het is me de moeite waard.

    Dat zou me minder hard kunnen vallen als ik idd wat minder snel boos op mezelf word. Dank voor je opmerking daarover :)

    versl166
    Bijdrager

    Kijk eens op internet Co-Eur uitstekende ondersteuning en werken aan vreetverslaving wat ik ook heb het gaat niet om dieet maar gedragen verandering kijk maar eens op http://www.co-eur.com
    wordt betaalt door ziekenfonds behoudens eigen risico 385,00 maar die ben je als insulinespuiter toch al kwijt

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.