Hoe mijn moederhart brak en ik leerde loslaten

Ik ben een gescheiden moeder van 2 tieners. Mijn dochter van 13 jaar heeft sinds december 2014 diabetes type 1. Dat was flink schrikken. Ik ben positief ingesteld, een levensgenieter, sociaal, een bezige bij en onafhankelijk. Ik heb recent mijn baan opgezegd na 18 jaar om mijn passie te gaan volgen....starten van mijn eigen bedrijf MJ Lifecoach. Ik coach/ondersteun gescheiden vrouwen met kinderen om hun levenswensen/doelen (weer) te vinden en te vervullen. Ik geloof in het (opnieuw) vinden van jouw eigen kracht en dat je daarmee veel kan bereiken. Via dit Trefpunt wil ik graag ervaringen delen met (alleenstaande) ouders die een tiener(s) hebben met diabetes. Het overkomt jouw kind maar het overkomt jou ook. Maar hoe ga jij er mee om? Wat kom je tegen? Wat kan je beter wel/niet zeggen of doen. Jij als ouder voelt de pijn van je kind, maar weet dat je er niet alleen voor staat! Samen delen = samen sterk!

MJLifecoach
Bijdrager

Hoe mijn moederhart brak en ik leerde loslaten

Ken je het nummer van Gloria Estefan ‘get on your feet and make it happen?’ Ik vind dat een mooie tekst en een heerlijke melodie. Ik word er blij van als ik er naar luister. Vrije vertaling: kom in beweging, ga ervoor en zorg dat er iets gebeurt! Positief denken is een hele goede en fijne manier om om te gaan met tegenslagen. Heel bruikbaar voor mij en mijn dochter als het met haar niet zo goed gaat.

Ze wilde niet met mij praten en niet knuffelen

Mijn dochter is 13 jaar en heeft 3,5 jaar diabetes type 1. Het was een lange weg van leren wat diabetes eigenlijk inhoudt en hoe er mee om te gaan. We hebben onszelf en haar zo goed mogelijk begeleid in dit proces. Op weg naar meer zelfstandigheid en acceptatie.

Tiener met diabetes
Dan is daar ineens de middelbare school en de tienertijd…pffff…niemand had ons gewaarschuwd dat dit nog eens 2 x zo pittig zou zijn! Diabetes en tieners is niet echt een fijne match kwam ik achter.

Mijn tiener: “Ik doe waar ik zin in heb, ik vind mijn diabetes mega stom, heb geen zin om kh te tellen, je moet niet zo aan mijn hoofd zeuren, laat mij nou maar, ik ga gewoon lekker snacken met mijn vrienden wanneer ik dat wil, ga mijn diabetestas niet meenemen hoor!”

Het werd teveel
Tieners hebben ook wel veel aan hun hoofd; school is veel, hormonen gieren door het lijf, alles verandert. Dat kan soms te veel zijn. Dat gebeurde dus ook bij mijn meisje.

Het ziekenhuis noemde het een ‘diabetes burn-out’. Compleet dichtgeslagen, huilen, bankhangen, niet willen praten, cijfers met sprongen achteruit, onzeker, onwillig en in zichzelf gekeerd.

Naar haar vader
Ik ben gescheiden en mijn dochter heeft dus 2 huizen. Dat was ineens te veel. Ze wilde niet heen en weer. Ze koos er voor een tijdje bij haar vader te blijven. Daar hoefde ze minder te praten, werd er minder op haar gelet en kon ze meer haar eigen gang gaan.

Mijn moederhart brak! Dit zag ik niet aankomen. Alle steun en zorg die ik haar gaf werd ineens tegen mij gebruikt. Zo voelde dat voor mij. Ze wilde niet met mij praten en niet knuffelen. Alsof ik keihard in mijn gezicht werd geslagen.

Loslaten
Dat was een harde les in loslaten, maar ik had geen keus. Als dit voor haar nu het beste is, dan moet ik mij daarbij neerleggen. Anders zal ze steeds verder van mij verwijderen en dat is het laatste wat ik wil.

Ik zal meer moeten gaan loslaten, hoe moeilijk ook. Haar niet te veel op de huid zitten, vertrouwen hebben en niet alles willen plannen en bepalen.

Trots
Een week voor de zomervakantie kwam ze weer bij mij. Ik moest mij inhouden haar niet te veel te gaan knuffelen en uit te horen. Maar we praten weer met elkaar, ik geef haar meer vertrouwen. Dat vindt ze heel fijn. Ik ben onwijs trots op haar dat ze heeft aangegeven waar haar behoeftes liggen en daar een moeilijke keus bij heeft moeten maken.

Ook ben ik trots op mijzelf dat ik heb geluisterd naar haar. Dat ik mijn eigen gevoelens aan de kant heb kunnen zetten en de rust en ruimte heb aangepakt om na te denken. Er zullen heus nog momenten komen dat we weer de balans moeten zoeken. Dat er weer meer pijn en onbegrip is. Maar we gaan de goede kant op!

De diabetes gaat niet weg
De pijn en last is niet weg
Maar er is meer begrip
Meer rust en ruimte
De weg naar acceptatie is moeilijk
Loslaten is moeilijk
Maar samen zijn we sterk
Mijn moederhart klopt
We praten, lachen, huilen

Yes diabetes sucks!!
Maar we laten ons niet klein krijgen
We denken in mogelijkheden
Met humor, knuffels en begrip
Samen leuke dingen doen
In beweging
Wij komen er samen wel
Ik zeg voluit leven met diabetes!

Melanie Jaspers,
MJ Lifecoach, stap voor stap meer op je plek

 

Deel deze post:

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.