Hoe overleef ik een dag werken met mijn diabetes?

Gea is HR adviseur bij Diabetesvereniging Nederland. De combinatie diabetes en werk is voor haar dagelijkse kost.

GeaDVN
Bijdrager

Hoe overleef ik een dag werken met mijn diabetes?

06.30 uur: Begin van de dag na een korte nacht
Mijn insulinepomp, die ik als wekker gebruik, gaat af. Tijd om op te staan en naar mijn werk te gaan, maar het voelt alsof ik nog uren kan slapen. Ik ben vannacht twee keer uit bed geweest. Eén keer werd ik wakker van een hongerig gevoel: ik had een hypo. De tweede keer gaf mijn insulinepomp een alarm: de slang was verstopt.

Ik besluit om een uur later te beginnen en draai me nog een keer om.

09.30 uur: Met druivensuiker op scherp
Ik kom aan op mijn werk. Ik ben lekker aan het werk, als ik na een tijdje merk dat ik de letters op mijn scherm wazig begin te zien. Nog maar een keer mijn bloedglucosewaarde controleren. Ik zit veel te laag! Pak mijn druivensuiker uit mijn tas en eet een aantal tabletten. Na vijf minuten voel ik mij minder slap en ga ik weer verder met mijn werk.

12.00 uur: Lunch
Even controleren en inschatten hoeveel insuline ik voor de lunch moet bijbolussen.

15.00 uur: Collega met een hypo?
De laatste afspraak van vandaag is een overleg met mijn collega. Tijdens ons werkoverleg zie ik dat ze moeite heeft om uit haar woorden te komen. Ik weet dat zij ook diabetes heeft en twijfel of ik er iets over moet zeggen. Komt ze moeilijk uit haar woorden omdat ze een hypo heeft? Of is ze gewoon aan het nadenken wat zij wil zeggen? Ik besluit om haar te vragen of we een pauze moeten inlassen omdat ik niet de regie over haar diabetes wil overnemen.

17.00 uur: Tevreden naar huis
De werkdag zit er weer op en ik ben tevreden met wat ik af gekregen heb vandaag. Ik realisser me heel goed dat ik bof met mijn werkgever en collega’s, die als geen ander weten wat diabetes is. Werken met diabetes kan heel goed gaan. Het helpt wel enorm als je open kunt zijn en ruimte kunt nemen voor je diabetes op de momenten dat dat nodig is. Ik denk dat het belangrijk is dat mensen op je werk weten wat diabetes is en wat je nodig hebt op je werk te kunnen doen. Is dat ook jouw ervaring? Vertel jij aan je leidinggevende en je collega’s over je diabetes en wat je nodig hebt?

Meer informatie over voluit werken met diabetes? Kijk naar onze tips op dvn.nl.

Tags: 

Deel deze post:
  • Racingbike
    Bijdrager

    Als ik ergens werk dan wil ik dat mijn werk wordt gewaardeerd om wie ik ben en wat ik kan. Dat ik Diabetes heb dat vertel ik tijdens de proefperiode niet.

    Heb al een paar keer een zeer vervelende ervaring mee gemaakt.

    Zo werd ik thuis gebeld op de opmerking dat ik was aangenomen. Nadat ik dat had gehoord was ik uiteraard erg blij.
    Ik vertelde toen eerlijk dat ik Diabetes had. Het was stil aan de andere kant en toen kwam het antwoord ” als ik dat van te voren had geweten dan had ik je nooit aangenomen.”
    Toen ik dat hoorde was het alsof de grond onder mijn voeten wegzakte. Ik liet mij niet kennen, reageerde dat ik maandag op het afgesproken tijdstip op kantoor was.

    Na een paar maanden daar gewerkt te hebben en duidelijk laten zien dat Diabetes echt geen belemmering hoeft te zijn mits je de zaak maar goed onder controle hebt/houdt.

    De leidinggevende had gezien dat alles goed ging, ik nergens moeilijk over deed en mijn werk keurig op tijd afleverde.
    Op een gegeven moment kwam de leidinggevende naar mij toe met de opmerking dat hij een nieuwe collega had aangenomen.
    Die nieuwe collega had ook Diabetes.

    Na een half jaar kwam de leidinggevende naar mij toe en zei dat de nieuwe collega nergens op reageerde en wist niet wat hij moest doen.
    Ik liep naar de collega toe en zag dat het goed fout was. Zijn bloedsuiker meter lag op tafel en uit zijn geheugen las ik de waarde; 3,1 mmmol/l.
    Het eerste was ik zei was dat hij suikerhoudende drank moest hebben. Helaas, dat was er niet. Dus ik liep naar mijn tas en pakte mijn blikje met cola.

    Na 30 minuten kwam mijn collega weer “tot” leven met een knetterende koppijn tot gevolg.
    Later leerde ik van die collega dat hij sinds een half jaar diabetes had net op nieuwe insuline was overgestapt. Ik voorzag hem van nog “tips and tricks.”

    Een dag later werd ik bij de leidinggevende geroepen en bedankte mij hartelijk voor mijn kordate optreden van de vorige dag.
    Aan zijn houding merkte ik duidelijk op dat hij meer wilde zeggen maar wist niet precies hoe.
    Later kwam het hoge woord eruit en bod zijn excuses aan voor zijn minder prettige opmerking die had gemaakt toen ik net was aangenomen.
    Mijn reactie was dat hij niet bekend was met Diabetes, maar alleen maar het woordje “chronische aandoening” voorbij zag denderen. En zich daardoor liet leiden.
    Gelukkig zag hij heel snel aan mij dat Diabetes echt geen obstakel hoeft te zijn en dat zorgde ervoor dat er nog iemand met Diabetes werd aangenomen.

  • Ingeborg76
    Bijdrager

    Mijn huidige bazin heeft duidelijk geen idee wat het inhoud….noemt dan ook dat ik toch een pomp heb. Alsof ik die niet moet vertellen wat en hoe…ik krijg en neem momenten om te testen maar soepel gaat het niet. Ik moet nog zien dat contract verlengd wordt

  • Racingbike
    Bijdrager

    @ Ingeborg76; wat een herkenbaar verhaal. Omdat je een pomp gebruikt is opeens Diabetes “genezen.” Wow, wat een briljante opmerking.

    Het wordt er tegenwoordig niet gemakkelijker op om een baan te vinden en te houden ondanks het feit dat je Diabetes hebt.
    Ik bemerk ook dat daar zo gemakkelijk over wordt gedacht. Opmerkingen zoals “ohh, dat valt reuze mee, ” en ” Zo erg is dat toch ook weer niet?”
    “Dan spuit je toch?” Wat ook goed scoort is “ik heb geen suikervrije drank voor gehaald want ik had begrepen dat dat niet meer hoefde….” die opmerking zou mijn man hebben gemaakt die uiteraard van niets wist.

    Bij die laatste opmerking stonden de tranen bijna letterlijk in mijn ogen.

    • Ingeborg76
      Bijdrager

      @racingbike, onbegrip is confronterend en pijnlijk. Je blijft jezelf bewijzen en dat doet zeer. Ik stap er na 30 jaar makkelijker overheen maar toch

      Laatst kreeg ik dus een hypo terwijl ik klanten stond te helpen, toen het rustiger werd begon ik mijn lunch te eten. Krijg ik dus te horen “ja ik zou ook wel willen eten, maar maak eerst dit af” mijn reactie “ja ach of ik eet nu, of jij belt zo 112”. Toen begreep ze dat het noodzaak was en geen keuze

  • Racingbike
    Bijdrager

    @ Ingeborg; daar sluit ik mij geheel bij aan. Zo heb ik een keer mogen ervaren dat ik druk met mijn werk bezig was en op een gegeven moment ging bij mij het “licht” uit. Reageerde nergens meer op.
    Gelukkig had een collega dat in de gaten en pakte gelijk een suikerklontje uit de keuken. Deze werd ik gedwongen op te eten.
    Een andere collega die riep dat er telefoon voor mij was. Waarop de collega die het suikerklontje had gepakt zei dat dat even niet ging. Direct kwam de leidinggevende er aan en stond er bij en keer er naar….

    Het suikerklontje deed wonderen, want ik begon weer langzaam “terug te komen” en nam pakte mijn lunch.

    ==
    Wat mij het meest irriteert dat wanneer je zegt dat je Diabetes hebt mensen je dan aankijken of je wel de waarheid spreekt.
    Ik heb het geluk dat bij mij aan de buitenkant niets te zien is. De eerder genoemde opmerkingen doen echt gemeen pijn.
    Van mij mogen die mensen dan zelf Diabetes krijgen, het liefst zoals ik het dagelijks ervaar. Dan piepen ze wel anders.

  • Hansderooij
    Bijdrager

    Wil je kennismaken met Gea? Kom dan naar het diabetescafe in Haarlem op donderdagavond 22 september. We praten dan over Diabetes en Werk, samen met Gea en Dharma Behari, beleidsmedewerker van DVN.
    Kijk op https://amsterdamhaarlemeo.dvn.nl/agenda/agendapunt/1764

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.