Forums / Nieuw met diabetes / Hoe steun ik mijn vriendin met diabetes?

Joostdingemans
Bijdrager

Hoe steun ik mijn vriendin met diabetes?

Hallo mensen!

Ik ben nieuw op dit forum, zojuist doorverwezen hierheen nadat ik dvn belde voor informatie over diabetes.

Ongeveer twee jaar geleden heb ik iemand ontmoet en we zijn nu ongeveer een jaar samen. We wonen niet samen maar zien elkaar meerdere dagen in de week. Ze heeft diabetes type 1 en is 6 jaar geleden op haar 18e gediagnostiseerd. In mijn ogen ownt ze het maar voor haar is het regelmatig moeilijk en zou ze er alles aan doen om te genezen, maarja dat zit er niet in. Soms heeft ze weken achter elkaar een heel stabiele suikerspiegel en andere dagen schiet het omhoog en omlaag als een bliksemschicht op het scherm van de Freestyle Libre. Daarnaast schommelt ze ook met haar gewicht en heeft ze vaak last van haar voeten. Nouja ik kan wel verder vertellen over wat ze allemaal heeft en doet maar voor menig diabeet zijn dit vast erg herkenbare dingen.

Mijn vraag is eigenlijk hoe ik er voor haar kan zijn. Als ze een hypo heeft zorg ik direct dat ze wat suiker binnenkrijgt en haal ik wat water voor dr terwijl ik zorg dat ze genoeg ruimte heeft. Bij een hyper kan ze veranderen in een heks en is het moeilijk niet kut terug te reageren. Ik masseer regelmatig haar voeten en kook gerechten van de website van Diabetes Fonds.

Wat zijn jullie ervaringen als partner van een diabetes vriend/vriendin/familielid?

Wat zijn jullie ervaringen als diabeet met partner waarvan je meer hoopt te kunnen verwachten?

Ik hoor graag de reacties tegemoet komen!
Joost

  • Ben42
    Bijdrager

    Zelf heb ik geen partner met diabetes.
    Maar de partner van mijn partner heeft wel diabetes.

    Toen ik de diabetes kreeg hadden we al samen twee kinderen. Ook de situatie is dus niet gelijk.
    Mijn partner geeft mij de ruimte en laat de probeert zich zo weinig mogelijk in de behandeling te mengen. Wel vraagt ze af en toe of ik mijn medicatie heb genomen en luistert ze ‘altijd’ met belangstelling. Verder staat ze voor mij klaar, in bijzondere gevallen rijdt zij mij naar het ziekenhuis en is dan aanwezig. (Andersom is dat ook zo).
    Af en toe geeft ze aan dat ik voorzichtig moet zijn, b.v. met de hoeveelheid insuline.

    In het kort: Ze is er voor mij, maar laat het handelen aan mijzelf over.

    Ben

  • Momo
    Bijdrager

    Hallo Joost,

    Wat een fijne en betrokken vriend heeft jouw vriendin getroffen! Zo te lezen doe je al heel veel om haar te helpen als het nodig is.

    De behoeften van mensen met diabetes verschillen net zoals die van mensen zonder diabetes, dus ik kan je helaas geen eenduidig antwoord geven.

    Ik vind het zelf wel heel fijn dat mijn partner heeft geleerd om me op het goede moment hulp aan te bieden of om me juist even met rust te laten.

    Probeer om je vriendin tijdens haar ‘hekserige’ momenten zoveel mogelijk tegemoet te komen en ja, dat betekent soms ook dat je haar onaardige gedrag zal moeten slikken. Als je weet dat ze een hyper heeft, dan weet je ook dat haar humeur kan veranderen zonder dat zij daar echt invloed op heeft.

    Ik denk dat het vooral heel belangrijk is dat je blijft doen wat je al doet: luisteren naar wat haar behoeften zijn.

  • Elly
    Bijdrager

    Tja, tich weer een antwoord van iemand met diabetes 1.
    Een partner met diabetes kan best wel eens moeilijk zijn. Je beschrijft alles prima. En iedereen reageert anders. Ik ben ‘hekserig’, zoals jij dat noemt, met een hypo en voel me prima met een hyper.
    Probeer zo nodig het behulpzame even te laten schieten tijdens hyper.
    Mijn man heeft het ook afgeleerd om mij tijdens hypo te ‘betuttelen’
    zoals ik het noem, ik zei altijd dat ik het zelf wel kon. En dat kan ik dan ook.
    Voor je vriendin is het verstandig om wat insuline bij te spuiten, als ze geleerd heeft tenminste van de internist of DVN, dat te berekenen. Zoiets doe je nooit zomaar/
    Ik wens jullie samen veel moois!!

  • Hoi Joost
    Ik heb zelf type 1 en een vriend die er niet veel van snapt :-). Hij is wel super lief en wil altijd helpen. Maar ik vind het soms echt super irritant als hij zich (goedbedoeld!) met mij bemoeit als ik hoog of laag zit. Ik snap zelf ook wel dat 15 te hoog is en 2 veel te laag… Misschien ben ik dan dus hekserig :-).

    Wat mij vooral helpt is dat hij me helpt herinneren. Ik ben een warhoofd en het is super fijn als hij even vraagt of ik mijn meter bij me heb, of ik wat te eten bij me heb en wanneer ik weer wat materiaal moet bestellen. Dat klinkt misschien betuttelend, maar past heel erg bij mij! Ik vergeet altijd mijn sleutels, telefoon of het adres waar we hebben afgesproken. Dus voor mij werkt het.

    Maar ik denk dat je het vooral zelf aan haar moet vragen. Voor mij werkt het meedenken. Voor haar is het misschien fijner als je haar helpt koolhydraten tellen of alleen een luisterend oor bieden.

    Ik vind het wel heel lief dat je onze hulp vraagt, trouwens! Succes.

  • Markpompje
    Bijdrager

    idd aan haar vragen wat ze zelf het liefste heeft, dat ‘hekserig’ reageren is een reactie van het lichaam, laag bloedsuiker betekend ook dat het lichaam ineens adrenaline aanmaakt en andere ‘gekke’ zaken doet, vuistregel, kom nooit tussen een diabeet en de snoeptrommel als hij/zij laag zit ;-)

    Mooi om te zien dat jij haar wil helpen.

  • meedenkertje
    Bijdrager

    Heb je hier wat aan?
    Kijk eens hier
    Amerikaanse dr Bernstein heeft dm type 1 en is nu 84!
    https://en.m.wikipedia.org/wiki/Richard_K._Bernstein

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.