Forums / Werken / Ik was geschokt

rutgerb60
Bijdrager

Ik was geschokt

Mijn werkgever weet dat ik suiker heb, vandaag een lichte maar duidelijk zichtbare hypo gehad. Wat bij mij gepaard gaat met ongecontroleerde handelingen. Tot mijn verbazing kon ik direct naar huis, de chef kon mij niet luchten of zien (in deze woorden) morgen kan ik terugkomen. Ik vermoed dat ik dan te horen krijg niet meer terug te hoeven komen.

Niet mijn eerste keer dat mijn suikerziekte invloed heeft op mijn werk.

  • Ben je lid van DVN? Laat je bijstaan met advies en eventueel mediation of rechtsbijstand via diabeteswerkwijzer.nl! Succes,rutgerb60,
    Moderator

  • Ytsma
    Bijdrager

    Laat je niet zomaar wegsturen!

    En als ik vragen mag,wat voor werk doe je eigenlijk?

    • rutgerb60
      Bijdrager

      Ik ben kok en de hypo schijnt een stuk heftiger geweest te zijn dan ik dacht. Ben een leidinggevende aangevlogen waardoor de schrik bij collega’s enorm was. Ontslag op staande voet is overwogen maar ik doe mijn werk goed en het is gebleven bij een officiële waarschuwing

  • Racingbike
    Bijdrager

    @ Rutgerb60; wat voor contract heb je? Behalve dat; laat je niet wegsturen. Je werkgever weet dat je diabetes hebt. Wat ik schadelijker vind is hun manier van handelen; ongecontroleerd.

    Indien van toepassing; laat je ook niet wegsturen naar een andere afdeling. Deze “stunt” is met mij een keer uitgehaald.

    En hoe vaak heeft Diabetes daadwerkelijk “roet in het eten gegooid” dat je van anderen afhankelijk was?

    Succes!

    • rutgerb60
      Bijdrager

      Ik heb inmiddels een keer of 4 meegemaakt dat ik gestart was met een nieuwe baan en nadat ik vertelde diabeet te zijn enkele dagen later te horen kreeg niet meer terug te hoeven komen. Twee keer met de melding omdat ik diabeet ben. Een keer heb ik het bewust verzwegen maar omdat iemand mij zag spuiten moest ik uitleg geven. Ze dachten dat ik drugs gebruikte, uitgelegd dat ik diabeet ben en een uur later kon ik vertrekken. Tweede werkdag was het, maar het had niets met mijn diabetes te maken.

      Overigens heb ik vandaag een gesprek gehad en ben niet ontslagen, wel heb ik een officiële waarschuwing gekregen omdat ik niet iedereen op de hoogte heb gesteld van mijn diabetes. Ik begreep ook dat de hypo heftiger was dan ik dacht, ben fysiek geweldadig geweest naar een leidinggevende. De schrik van collega’s schijnt ook enorm geweest te zijn.

      Ik heb vrede met een officiële waarschuwing

  • patrick1
    Bijdrager

    Heftig zeg, dat je niet meer weet dat je agressief handelde.
    Hoe hoog/laag was jouw hypo?
    Fijn dat je niet ontslagen bent.

  • andrew
    Bijdrager

    heftig

  • andrew
    Bijdrager

    https://drogespieren.nl/hormonen/wat-is-noradrenaline

    misschien heb je ook wat hier aan

  • Racingbike
    Bijdrager

    @ Rutgerb60; dat is heftig. Ontslagen worden om je Diabetes hebt.

    Ik heb van mijn internist geleerd dat je tijdens een sollicitatiegesprek nooit hoeft te vertellen dat je diabetes hebt.
    Hierdoor heb ik mijn strategie aangepast; en ik vertel het helemaal niet meer.
    Mijn insteek is om eerst de proeftijd door te komen en pas daarna te vertellen.

    Mijn ervaringen zijn tweezijdig; de eerste keer dat ik vertelde, net nadat ik telefonisch was aangenomen, was de eerste reactie “als ik dat van te voren had geweten had ik je nooit aangenomen.”
    Dat deed goed zeer. Echter mijn proeftijd kwam ik zeer goed door en liet ook zien dat het feit dat je Diabetes hebt niet betekent dat je meer af dan aanwezig bent.

    Op een gegeven moment nam hij nog iemand aan die ook Diabetes had…

    De andere keren, nadat ik door de proeftijd was, was het eerst eventjes stil. Wat later zei hij dat het prettiger was geweest als ik het eerder had verteld.
    Waarop ik reageerde dat ik dat begreep, maar toen ik mijn dilemma vertelde had hij daar begrip voor.

    Anderen reageren laconiek; in de trant van “iedereen heeft wel wat”, of “wanneer je je werk zo voortzet als je tot nu toe hebt gedaan, voorzie ik geen problemen.”

    ==
    Dat je je hypo niet voelde aankomen, heb je dit vaker? Heb je misschien last van “hypo unawareness?”

    Kan je daar misschien met je arts over spreken?
    ==
    Mijn man had een keer een blauwe plek op zijn been, en ik vroeg hoe dat kwam. Was zijn reactie; dat ik een zeer zware hypo had en dat ik hem had gebeten… De tranen liepen over mijn wangen.
    Ik kon mij daarvan totaal NIETS meer herinneren.
    ==
    Met betrekking tot je baas; wellicht is het een optie om, wanneer alles weer een beetje bedaard is, met hem een gesprek aan te gaan. En de situatie uit te leggen.
    Zulke dingen worden meestal gewaardeerd.

    Ik omschrijf een zware hypo dan ook als ” een flinke kortsluiting in mijn hersenen” waardoor ik alles op een automatische piloot doe. Je komt in een soort “overlevingsdrang” terecht waarvan je het je niet bewust bent.

    In elk geval heel veel sterkte.

    • andrew
      Bijdrager

      @racingbike zodan daar schrik echt van wist niet dat een hypo zo erg kon zijn ik heb wel hypo maar
      maar met dit is het niks

      het laagste wat ik had 1.9
      wat jij heb wens ik niemand

  • Racingbike
    Bijdrager

    @ Andrew; “It is all in the game.”

    Dat is juist het aparte aan het geheel. Officieel heb je een hypo bij een bloedje lager dan 3,5. Echter de ene keer vertoon ik rond 4 al behoorlijke symptomen en de andere keer sta ik nog overeind met een waarde van 1,1.

    Het meeste frappante wat ik heb ervaren is dat ik mijn ouders hielp met de barbecue en op een gegeven moment zei mijn moeder tegen mij dat ik eerst moest controleren.
    Goede raad, want ik had een waarde van LO. Daarna wilde ik mijn ouders weer helpen met het klaarzetten van alles voor de barbecue.
    Mijn vader dacht daar geheel anders over en zette mij op de stoel en gaf mij een glas met suiker cola. Nadat ik dat glas had genuttigd, toen voelde ik aan mijn lijf dat er iets niet goed zat.
    =
    Een andere keer voelde ik dat er iets fout ging. Gecontroleerd en liep naar het keukenkastje waar de cola met suiker stond. Alleen vlak voor de kast viel ik en ging letterlijk en figuurlijk het lampje bij mij uit.
    Na +/- 20 minuten kwam ik weer bij en pakte toen de cola met suiker.
    Alleen de drang om te eten was zo groot dat ik teveel at en later vloog hij bijna door het plafond.
    =
    Een andere keer woonde ik net zelfstandig (met twee caviaatjes) en zij waren gewend dat er rond 06:30 verse andijvie in de ruif zat. Op een ochtend was dat er niet en wat bleek ik had tijdens de nachtelijke uren een zeer zware hypo gehad waar ik doorheen was geslapen.
    Omdat mijn caviaatjes begonnen te brullen voor het eten werd ik wakker.
    Op de wijze hoe ik wakker werd, vergezelt met een flinke dosis eierdoppenstress, wist ik genoeg.
    Nuchter bleek ik geen waarde meer te hebben.
    =

    Hoe gaat het nu met jou? Sport je nog steeds? Heb je het “pretpakket” al weer meer ruimte in je leven, gedwongen, moeten gegeven?

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.