Forums / Nieuw met diabetes / in het diepe gegooid met acute diabetes

samv
Bijdrager

in het diepe gegooid met acute diabetes

Hallo Allemaal,

Bij mij is anderhalve week geleden diabetes ontdekt. Ik kwam bij de huisarts terecht omdat ik sinds een week of twee slecht kon zien van veraf en daarbij de laatste paar dagen ook veel dorst kreeg en veel moest plassen.
De huisarts deed een meting en ik bleek een suiker van 25,7 te hebben. Ik mocht gelijk door naar het ziekenhuis en daar ben ik opgenomen.
Ik werd aan de gliclazide en metoformine gezet en de dokter zei dat dat moest gaan helpen. Na een paar dagen werd de dosis verhoogd en weer een paar dagen later moest ik er ook insuline bij gaan spuiten.

De arts wou me in eerste instantie ontslaan met alleen tabletten , maar na aandringen van de zuster! moest ik toch ook gaan spuiten (mijn suikerwaardes waren toen nog boven de 20).

Nu ben ik weer thuis met twee soorten insuline, langwerkende en kortwerkende. De langwerkende is na telefonisch overleg al twee keer opgehoogd, maar mijn suikers blijven zo tussen de 14 en de 17 schommelen met een nuchtere waarde van 13 of hoger.

Een aantal zaken vind ik op zijn minst opmerkelijk.

– mijn suikerwaarden waren vorig jaar nog zeer constant op 5.5. Ik moest dit destijds meten vanwege een dieet.
– de arts wist me niet te vertellen of ik type 1 of type 2 diabeet ben. Ik ben 41 jaar, heb nog nooit problemen gehad met mijn suiker, ben slank, eet gezond en beweeg dagelijks.
– na anderhalve week tabletten en spuiten is mijn suiker nog steeds erg hoog.
– toen ik in het ziekenhuis opgenomen werd, kon ik van veraf niet scherp zien, inmiddels zie ik van veraf weer prima, maar kan ik van dichtbij niets meer scherp zien.
– ik heb een diëtist gesproken in het ziekenhuis maar er is me niet verteld wat ik wel en niet mag eten, en hoe dit impact heeft op mijn suiker.

Al met al zit ik nu dus thuis met een te hoge suiker, een regime wat niet echt aan lijkt te slaan en meer vragen dan antwoorden.

Zijn er meer mensen die zo van de ene op de andere dag met suiker zijn te komen zitten en eigenlijk niet of nauwelijks weten hoe ze daarmee om moeten gaan?

Ik heb pas over 5 weken weer een afspraak staan met de internist, maar ik zou niet weten hoe ik tot die tijd verder moet aangezien mijn suikerwaardes zo hoog blijven.

Tags: 

  • Chaim
    Bijdrager

    Jee…wat komt er veel op je af.
    Ik kom er morgen op terug, want ik red een lang antwoord zo laat op de avond niet, maar wilde toch reageren.
    Dat wazig zien van dichtbij is een bekend (tijdelijk) verschijnsel als je diabetesmedicatie en dus ook insuline gaat gebruiken. Dat zou na een maand of 3 beter moeten zijn, als je suikers stabieler zijn.

    Het heeft bij mij bijna twee jaar geduurd en van 130 eenheden per dag insuline naar 100 om dagen te hebben dat ik onder de 10 blijf. Nuchter lukt me dat nu wel, maar dat is pas sinds een paar maanden.

    Ik denk dat er in een later stadium misschien gekeken gaat worden welk type je hebt. Mij is dat ook nooit verteld. Vond dat ook niet zo belangrijk. Ik zit vast aan de insuline en dan boeit het mij niet zo welk type. Toen ik voor het eerst de diagnose kreeg, was ik mager, werkte in de psychiatrie, dus beweging zat, wandelde en liep veel. Daarna heb ik 15 jaar alleen een dieet gekregen.
    Ik weet nu dat ik dagelijks ver boven de 20 moet hebben gezeten.

    Je staat aan het begin van de rit naar beneden.

    Schrijf, vraag, deel. Ik schrijf morgen nog.

  • Navigator
    Bijdrager

    Hallo Sam,

    Zelf ben ik verre van een expert, maar mijn dochter heeft sinds anderhalf jaar type 1 en toen zij het kreeg was zij 13.
    “Voordeel” hiervan is, dat zij bij een kinder diabetes centrum kwam waar wél alles perfect gecommuniceerd wordt; uitleg over van alles is echt prima.

    Voor wat betreft wat je kan eten (als ik iets fouts zeg, dan verneem ik dat graag van anderen) is dat gewoon alles; als je maar je koolhydraten telt en berekend hoeveel insuline je in moet spuiten.

    Ik ben indertijd heel erg met het reken gedeelte bezig geweest, dus als je daar vragen over hebt, stel je ze maar.

    Of je nu type 1 of 2 hebt kan ik je natuurlijk ook niet vertellen, maar maakt het uit?
    Klinkt wat cru, maar het is nu eenmaal zo en je zit er helaas aan vast.
    Hoewel mij lijkt, met zulke waarden, dat het toch wel 1 moet zijn?

    Nogmaals; rekenkundige vragen kan je mij stellen en verder sluit ik mij aan bij Chaim.

  • Chaim
    Bijdrager

    Je staat aan het begin van de rit naar beneden.

    En daarom moet ik dit dus niet meer ’s avonds laat doen.
    Deze opmerking kan verwarring veroorzaken.
    Wat ik bedoelde is dat je aan het begin van de rit naar dalende bloedsuikers staat.

    Het kan best een poos duren voordat je bloedsuikers stabiel zijn en bij sommigen is zelfs dat niet haalbaar. Je hebt vermoedelijk al lang veel te hoog gezeten en dat krijg je niet met een paar maanden insuline spuiten weer netjes. Geduld is dus ook nog vereist.

    Veel vragen hier en als je het niet vertrouwt, je wordt in het ziekenhuis behandeld en niet via de ketenzorg van de huisarts, neem ik aan? Dan kun je 24 uur per dag contact opnemen als je het even echt niet meer weet.

    En verder is hier veel informatie en zijn er veel mensen die je lezen en bereid zijn hun ervaringen met jou te delen.

    Ik hoop dat je in een leefomgeving bent waar begrip is voor jouw nieuwe levensomstandigheden.
    Het vraagt heel veel van jou, voor je er je weg in gevonden hebt, maar ook van je omgeving.
    Je hebt iemand nodig die wil luisteren als je je zorgen maakt, weet wat die moet doen als je een hypo hebt.

    Als je werkt…laat dan op je werk weten dat je diabetes hebt. Mocht je een hypo krijgen, dan moeten zij weten wat ze kunnen doen om je daar weer uit te krijgen, als je het zelf niet kunt.

    Zorg dat je altijd een klein blikje cola en een pakje dextro in je tas hebt. Ook als je even naar de winkel om de hoek gaat.

  • M.vanHoorn
    Bijdrager

    Hoi Sam,
    Nou nou, wat zal je je onzeker voelen.
    Hierboven schrijft iemand al dat het om de koolhydraten gaat, en dat is zo.
    De koolhydraten zorgen voor een verhoging van je waarde.
    Het lijkt mij een vereiste dat je geleerd krijgt wat de koolhydraten doen, maar ook waarom je ze nodig hebt.
    Dus: meteen weer een afspraak maken met de diëtist.
    Als de diëtiste in het ziekenhuis niet kan, ga dan naar een andere (het zit in de basisverzekering). Echt doen!
    Wij kunnen hier allemaal adviezen gaan geven, maar een 1 op 1 contact lijkt me veel beter.
    Er zijn behalve type 1 en 2 ook andere type’s diabetes. (misschien heb je LADA, dat is type 1 op latere leeftijd). Maar dat is nu niet zo belangrijk.
    Prioriteit is hoe te handelen en inzicht te krijgen in wat Voeding en Beweging met je doen.
    Leer je lijf kennen.
    Houd goed bij wat je waarde is:
    – nuchter
    – 2 uur na het ontbijt
    – voor de lunch
    – 2 uur na de lunch
    – voor het avondeten
    – 2 uur na het avondeten
    – voor het slapen.
    Neem iedere maaltijd hetzelfde aantal koolhydraten (ieder ontbijt bijvoorbeeld: 16, iedere lunch bijvoorbeeld: 50, ieder diner bijvoorbeeld 40)
    Als tussendoortje (na de meting 2 uur na de maaltijd) neem je een tussendoortje van 15 koolhydraten.
    Als je dit even streng doet heb je hier echt profijt van.
    Je “moet’ ook iedere dag ongeveer hetzelfde doen qua beweging.
    Bijvoorbeeld na het ontbijt op de fiets naar je werk gaat (of boodschappen doen), daarna werken, tussen de middag een wandelingetje van een half uur, werken, weer op de fiets naar huis, na het avondeten weer een ommetje.
    Niks moet natuurlijk, maar om inzicht te krijgen is het wel aan te raden.
    De afspraak bij de internist zal waarschijnlijk over je waardes en medicatie gaan.
    Om advies te krijgen over je manier van leven kan je veel beter een afspraak maken met een diabetesverpleegkundige.
    Ik ga er vanuit dat die ook in jouw ziekenhuis is.
    En die afspraak met de diëtiste heel snel maken.
    Heel veel succes!

  • samv
    Bijdrager

    Hoi allemaal.

    Bedankt voor de reacties!

    helaas is diabetes niet mijn enige aandoening. Sinds 2013 heb ik Sarcoidose en daaruit is Dunne vezel neuropathie voortgekomen. Al met al brengt dit dusdanig veel lichamelijke problemen met zich mee dat ik per eind 2015 volledig arbeidsongeschikt ben verklaard.

    Het bizarre aan mijn suiker is dat ik in december en januari voor deze aandoeningen nog uitgebreid ben onderzocht door een internist omdat ik maar gewicht blijf verliezen. de Internist heeft hier geen reden voor kunnen vinden. en dan 2 weken later ineens suiker.. ik blijf het vreemd vinden.

    Ik heb idd een prik en spuit schema gekregen, maar het is niet gekoppeld aan hoeveel of wat ik eet. Ik ben bekend met koolhydraten en wat deze doen. Vanwege mijn dunne vezel neuropathie heb ik een hele tijd een ketogeen dieet gevolgd, maar moest hier van de arts mee stoppen nadat ik er galstenen van kreeg.

    Ik spuit in de ochtend 16EH lantis en meet nuchter, 2 uur na het ontbijt, 2 uur na de lunch, 2 uur na het avondeten en voor het slapen gaan mijn suiker. Zit ik dan tussen de 15 en 20 MMOL dan spuit ik 2 eenheden Novorapid bij, zit ik tussen de 20 en 25 mmol dan spuit ik 4 eenheden.
    Onder de 15 mmol spuit ik niets bij.

    ik heb een uur nadat ik 2 eenheden novorapid bijgespoten heb, nog wel eens mijn suiker gemeten en deze daalt dan een halve mmol. niet echt veel dus.

  • Ben42
    Bijdrager

    Ok dan zal ik ook nog even een duit in het zakje doen.

    Een afspraak over pas 5 weken vind ik rijkelijk laat. Zorg in ieder geval voor dat je of regelmatig meet en/of regelmatig contact met een arts/arts assistent/diabetes verpleegkundige/verpleegkundige hebt.

    Wat het type betreft. Diabetes 1 en Diabetes 2 zijn twee verschillende ziekten waarbij de symptomen elkaar voor een zeer groot deel overlappen. Maar er is wel degelijk verschil. Bij Diabetes 2 heeft je lichaam meestal nog enig regelend vermogen omdat er nog wat insuline door het lichaam wordt geproduceerd. Bij Diabetes type 1 is dit regelend vermogen van het lichaam, wat betreft insuline, volledig afwezig. Voor diabetes 2 kan daarom soms een ander behandel protocol worden gevormd.

    Diabetes type 1 op een leeftijd van 41 jaar is laat, maar het komt wel voor.
    Diabetes type 2 op een leeftijd van 41 jaar is vroeg, maar komt ook wel voor.

    Ik ben geen arts, maar als ik je verhaal zo lees, gok ik op diabetes type 1.
    Dat bloedsuiker waarden maar langzaam naar beneden gaan is redelijk gebruikelijk, dit omdat het inregelen voorzichtig wordt gedaan. Dat betekend dat ze langzaam naar de goede dosering proberen te zoeken en ze het risico meiden dat ze doorschieten. Mijn mening (ik ben geen arts) is dat ze bij mij persoonlijk wel eens veel te voorzichtig zijn in het verhogen van de dosis.

    Wat het zichtvermogen betreft, suikerwisselingen willen nog wel eens het effect op de ogen hebben. In het begin bij een diabetische diagnose treed dat regelmatig op. Bij de meeste mensen duurt dit even, maar gaat wel weer over.
    Later verdwijnt dit meestal en alleen bij sterke suikerwisselingen komt het dan soms heel even terug. (Meestal in veel mindere mate).

    Wat kun je nu concreet doen. Toch regelmatig je bloedsuiker (laten) meten en contact zoeken met je (huis)arts elke paar weken. In ieder geval advies vragen voor de medicatie, natuurlijk ondersteund door de meetgegevens.

    Wat betreft het eten. Hier gaat het om de hoeveelheid koolhydraten en de snelheid van de koolhydraten. Druivensuiker (b.v. Dextro) is heel snel. En koolhydraten gegeten tijdens een vette maaltijd zijn over het algemeen heel langzaam. Tussen die schaal zit van alles. Probeer de snelle koolhydraten (snoep/frisdrank) te vermijden. Wat de andere koolhydraten betreft, meestal zijn de gezond eten richtlijnen daarvoor al heel geschikt. Sommige dingen moet je leren, zo kan ik veel beter een moorkop eten dan een punt van een vlaai.

    Het is niet waarschijnlijk dat de kwaal nog over gaat. Acceptatie is daarom heel belangrijk, maar neem daarvoor de tijd. En je mag best wel af en toe schelden op deze ziekte, maar probeer daarnaast ook de ziekte niet je leven over te laten nemen.

    Sterkte,
    Ben

  • M.vanHoorn
    Bijdrager

    Hallo Sam,

    Het is en blijft zoeken naar wat je lichaam doet.
    Maar waarom prik je niet voor de lunch en het avondeten?
    Het lijkt mij een groot verschil of je met 5 aan een maaltijd begint of met 15.
    Als je je koolhydraat-ratio weet (met hulp van diabetesverpleegkundige en diëtiste) kan je hierop anticiperen. Er zijn ook meters die (na invoering van deze ratio) je een advies geven over het aantal toe te dienen eenheden.
    Je schrijft dat je bent afgekeurd vanwege een andere aandoening.
    Ik zit ook in zo’n situatie, heel spijtig, maar,….het bied je ook de mogelijkheid om je baas te zijn in je eigen ritme.
    Wat dat betreft ben ik iemand van ritme en regelmaat.
    Ik gaf al eerder aan dat het een optie is om na het ontbijt te gaan fietsen.
    Bij mij is dit bijna een must. Als ik het niet doe blijven mijn waardes echt te hoog. (bijspuiten of bolussen heeft vervelende bijeffecten; grote kans op hypo’s).
    Op een gegeven ogenblik weet je wat dit fietsen voor een gevolg heeft.
    (bijvoorbeeld een half uur fietsen zorgt ervoor dat je ongeveer 2 punten naar beneden gaat)
    Andersom is het ook zo dat als je een lichamelijke activiteit gaat doen je het beste eerst je waarde kan prikken en dan besluiten of je van te voren nog iets moet eten.
    Het is echt een kwestie van hard werken, geduld hebben en soms toch weer op het verkeerde been worden gezet omdat er onbegrijpelijke dingen gebeuren.
    Ik hoop echt dat je gauw contact zoekt met de diabetesverpleegkundige uit het ziekenhuis. Deze verpleegkundige en de diëtiste zijn de personen die je moeten begeleiden. (en dat kan niet lang op zich wachten).
    Graag hoor ik hoe het gaat.
    p.s. ik was 45 toen ik de diagnose kreeg, ook behoorlijk onverwacht.

  • josepha13
    Bijdrager

    Ik sta op het punt om even bloed te laten prikken voor m’n volgende controle, maar ik wilde toch even iets kwijt… Wat een verschrikkelijke manier van beginnen aan dit traject…! Ik heb wel vraagtekens bij welke suiker je nu hebt, 1, 2, LADA, MODY… Daar moet je echt op aandringen, want het scheelt toch wel iets qua behandeling denk ik. (En wat je vergoed krijgt ook trouwens). Wat een ketonendieet betreft, koolhydraatbeperkt is wat anders dan helemaal keto gaan… Ik kan zelf niet beginnen aan ècht koolhydraatarm omdat m’n schildklier niet naar behoren werkt, maar koolhydraatbeperkt (momenteel pakweg 75 gram per dag, verspreid over 6 maaltijden) kan ik wel. Soms is het even zoeken naar de gulden middenweg, en daar moet je jezelf ook wel even tijd voor geven. Maar hulp in de vorm van een diëtist of zo is toch wel handig dan, dus vraag er naar…! Ik heb een lading kwalen, waarvan drie auto-immuun, en suikerziekte is de eerste waar ik zelf wat te zeggen heb over de ziekte, lijkt het… Je moet je enorm inlezen, en (weer?) een hele nieuwe leefstijl met passen en meten aanleren, maar je kunt er tenminste wel zelf wat grip op krijgen. Met mazzel. Lees, leer wat de verschillende bloedwaarden betekenen, vraag testresultaten als uitdraai mee… Ga er zelf mee aan de slag en EIS dat artsen je actief betrekken bij je behandeling. Toen ik er achter kwam dat ik suiker had kreeg ik van 2 broodjes kaas al een piek van 18, ik wilde niet weten wat er bij m’n gebruikelijke koffie met vijf flinke scheppen suiker zou gebeuren, dat durfde ik niet meer uit te proberen… Maar ik zag pas na weken een arts, (niet eens naar het ziekenhuis geweest, gewoon via de mail wat metformine voorgeschreven gekregen en succes er mee!) want iedereen was op vakantie. Dus ik weet wel hoe het is om aan je lot overgelaten te worden. Maar daar is dit gewoon geen ziekte voor. Zeker als je aan de insuline zit er die niks lijkt uit te maken. Blijf prikken, blijf testen, en vraag een lang consult aan bij je huisarts of de diabetesverpleegkundige van de praktijk. Overigens, ik liep bij een internist, ik liep bij iemand die PCOS constateerde (wat bijna altijd hand-in-hand gaat met insulineresistentie/type2), en geen kip die er aan dacht m’n HbA1C ook maar even door te lichten. Ik heb jaren type 2 gehad zonder te weten waarom ik trillend flauwviel of honderd andere klachten had. Helaas is het dus zo apart niet… En heel veel sterkte!

  • GevraagdaanDVN
    Moderator

    Beste Samv

    Ik heb vanmiddag jouw verhaal op onze Facebookpagina gedeeld. Het is leuk voor je om daar ook even mee te lezen misschien: https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=2343475742345344&id=194503390575934

  • GevraagdaanDVN
    Moderator

    Beste Samv

    Ik heb vanmiddag jouw verhaal op onze Facebookpagina gedeeld. Het is leuk voor je om daar ook even mee te lezen misschien: https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=2343475742345344&id=194503390575934

    Groetjes
    Communicatiemedewerker DVN

  • samv
    Bijdrager

    bedankt voor de reacties weer allemaal!

    in principe zou het me niet zo heel veel uitmaken of ik type 1 of 2 heb, ware het niet dat dit inderdaad bepaalt wat je al dan niet vergoed krijgt van je verzekering en bovendien volgens mij ook het behandelplan bepaalt ( als ik het goed begrepen heb, dan moet je als type 1 patient koolhydraten tellen en als type 2 niet bijvoorbeeld?)

    Ik ben vanmorgen toch maar even naar de huisarts gegaan omdat ik nog zo veel vragen had.
    Toen ik hem vertelde over dat ik de begeleiding vanuit het ziekenhuis als zeer slecht ervaar ( eerst ontslag met alleen pillen, wat niet doorging en een ontslag met pillen en 2 soorten insuline werd, dat ik anderhalve dag zonder meetstrips gezeten had, dat ik pas over 5 weken bij de specialist terecht kon etc) kreeg ik als antwoord van de dokter :

    meneer, u moet het toch met deze mensen doen, dus dan kunt u maar beter niet zo nors tegen deze mensen zijn…. nou mn broek zakte er vanaf! Het ziekenhuis begaat blunder op blunder en ik moet mondje dicht en amen zeggen…

    mijn vragen werden afgedaan met ” heel valide vragen allemaal, maar deze moet u aan de diabetesverpleegkundige vertellen”

    slecht zicht meneer? “koopt u maar een bril” Ja, maar dokter vorige week was ik bijziend en nu verziend, ik kan toch geen brillen blijven kopen?
    ja ach meneer, u bent 41. op die leeftijd beginnen de meeste mensen toch met een bril voor lezen, dus wellicht een mooi moment…

    Ben ik nou zo gek en is dit de norm in de zorg, of zit ik gewoon bij een hele slechte groep zorgverleners?

    Omdat ik bepaalde medicatie slik, ben ik waarschijnlijk hypo unaware. Dit is iets wat me wel zorgen baart omdat ik alleen woon.
    Of ik kans maak op een hypo weet ik niet en hoe ik als hypo unaware alleenstaand persoon me hierop moet instellen weet ik al helemaal niet. Maar op dit soort vragen kan ik blijkbaar geen antwoord krijgen. Ik blijf het onverantwoord vinden

    • Merel1975
      Bijdrager

      En nog even op laatste stuk een reactie.
      Ja dit is de norm van de zorg van de dag vandaag.

      Vroeger werd alles waar mee ik naar arts ging op overgewicht gegooid, daarna werd alles gegooid op mijn suiker en daar moest ik het maar elke keer meer doen.

      Heb pas bij de internist ook gesprek gehad, had 8 vragen over dingen die speelde (plassen, winderigheid, pijn bij spuiten etc) op geschreven maar toen zij het hosanna over mijn hbac waarde kraaide en ik dus verteld dat zij wel happy kon zijn maar ik als ik zo nog 30 jaar bij wijze van spreken zou moeten leven ik liever meteen dood wilde, kreeg ik te horen dat ik dat niet moest zeggen en dat ik het er maar mee moest doen en toen ik emotioneel werd kreeg ik te horen dat ze zo niet met me wou spreken en stond ik met alle vragen weer buiten. En ik zie je over een half jaar was het toen ook nog eens. Echt waardeloos.
      Je wordt gewoon beoordeeld naar de getallen en als die goed zijn dan maakt de rest helemaal niks meer uit.

      Dat met slecht zien herken ik ook.
      Maar daarvan is tegen mij gezegd dat het te maken kan hebben met dat ik vroeger altijd hoge waardes had en dat mijn ogen dat gewend waren, dat ze nu aan de lage waardes moeten wennen, maar dat het ook niet te controleren is als het nog aan de hoge kant is en als het nog dagelijks schommelt tussen bv 3.2 en 11.3. En ook dat het pas na een half jaar met wat stabielere waardes kan worden gecontroleerd.
      Hoop dat je wat aan mijn antwoord hebt.

    • josepha13
      Bijdrager

      Hai Sam,

      Ik zit zelf zonder insuline, maar het lijkt me dat als je niet alleen basaal spuit maar ook bolust, je koolhydraten moet tellen om correct bij te kunnen bolussen. Maar daar heb ik verder geen verstand van. Als dat het geval is, dan komt het allemaal wel als je eindelijk eens iemand spreekt. (Er zijn apps voor die kunnen helpen, gelukkig!). Wat betreft hoe het gaat met de arts, tja…. Ik lees erg veel mee op het Britse diabetenforum (DCUK), en ook daar lijkt het meer regel dan uitzondering. Persoonlijk had ik niet zo gek veel aan een diabetesverpleegkundige, (aardige meid, maar ze trok conclusies die nergens op bleken te slaan qua LADA/MODY; helemaal in paniek om niks, heb gewoon type 2.). Een ander nam me juist onder haar vleugel tot ik weer doorverwezen werd weg uit het ziekenhuis, dus die heb ik maar 2 keer gezien, maar was erg geruststellend en een bron van informatie. De 2 diëtistes kreeg ik pas te zien toen ik zelf een dieet had uitgeknobbeld dat strikter was dan dat van hen (en beter werkte; zij hielden het op 150 tot 175 gram KH per dag, en dat gaat gewoon niet, dan blijf ik te hoog zitten). Interniste schoof me weer lekker door naar de huisarts. Maar dat is dan ook gelukkig iemand waar ik mee kan lezen en schrijven, en me in alles ondersteunt en begeleid, stimuleert en echt tijd voor me uit trekt als ik vragen heb. De rest zie ik dus geeneens meer, alles loopt nu via haar, ieder kwartaal zitten we om de tafel. Het is ketenzorg, maar als je één iemand in die keten kunt vinden waar je ook echt iets mee kunt is het fijn, dus blijven proberen. “Nors” zet soms geen zoden aan de dijk, als dat is hoe je overkwam bij de arts. Je moet een beetje weten hoe je die lui aan moet pakken, helaas… Maar duidelijk gemotiveerd zelf iets aan de gezondheid te willen doen werkt redelijk goed, (of angstig voor de toekomst, echt een hulpvraag in plaats van een klacht…). Ik moet eerlijk zeggen dat ik in verschillende kantoortjes menig traantje gelaten heb, want ik was op dat moment te murw om te verbergen hoe bang ik inmiddels geworden was, maar het heeft wel in mijn voordeel uitgepakt. Dus m’n “brave face” laten varen omdat ik het niet meer volhield steeds maar sterk te zijn, zeker omdat ik inmiddels ontzettend depressief was, ja… Het scheelde wel in hoe ik benaderd en behandeld werd. Niet dat u nu overal gecalculeerd moet gaan zitten janken, maar laten weten hoe kwetsbaar u zich voelt, zou verschil kunnen maken. Er zijn cursussen/trainingen voor hypo unawareness, even naar googlen, dan kunt u die regelen met de verpleegkundige. En wat uw ogen betreft…. Sterk schommelende bloedwaarden hebben impact op de ogen, om nu een bril aan te laten meten bij een opticien is volslagen onzinnig, dat heeft pas nut als er wat stabiliteit is. Maar een goedkoop leesbrilletje van de Blokker of de Hema (5 piek of zo), is altijd handig, voor het geval dat. (Ik heb er eentje in huis sinds een uveïtis-aanval vorig jaar, en ik was toen 38. Leeftijd zegt niet zo heel veel wat dat aangaat). Overigens, in het teken van ketenzorg zal de internist u na het eerste consult waarschijnlijk ook naar een oogarts sturen, en zal een fundusfoto van beide ogen gemaakt worden en zo, dus dat komt allemaal nog. Zeker ook de oogklachten melden dus. Ik heb de belachelijke mazzel dat mijn huisarts erg thuis is in diabetes, maar het is echt een specialisme, en de meeste huisartsen zijn niet helemaal up-to-date. Veel verpleegkundigen trouwens ook niet, die blijven de Schijf van Vijf voorschrijven ondanks de enorme lading koolhydraten, maar er is een kentering aan de gang nu van dietisten/verpleegkundigen die koolhydraten wel meenemen in de overweging. Dus als uw huisarts aangeeft dat uw vragen naar de diabetesverpleegkundige moeten, is dat eigenlijk “Ik heb geen flauw idee, je moet niet bij mij zijn”. Het is geen achterhouden van informatie, ze wéten het gewoon niet! Er zijn ook gewoon veel ontwikkelingen, en een huisarts kan het vaak niet allemaal bijbenen, -altijd overal alles van weten is te veel gevraagd, redelijkerwijs- daar is dan de gespecialiseerde verpleegkundige voor. Dus niet de moed opgeven! Blijf informatie verzamelen, maak een vragenlijst voor de afspraken, neem daarin hulpvragen en suggesties mee (zoals een doorverwijzing naar de oogarts en een hypo-unawareness cursus), kom gewoon goed beslagen ten ijs. En intussen zo goed mogelijk voor uzelf zorgen… Maar daar wa su al mee bezig. Sterkte!

  • Merel1975
    Bijdrager

    Je schreef ergens dat je erg bent afgevallen.
    Dat is wat hoge suiker waardes met je doen blijkbaar.
    Als je hele tijden om 20/25 zit dan verbrand je lichaam veel omdat ze proberen het te regelen daardoor val je enorm af.

    Ik ben sinds een half jaar aan het spuiten want mijn pillen werkte niet meer.
    De klier werkt niet meer en de pillen worden ook niet meer verwerkt of zo.

    Tot ik spoot was ik als autist enorm verslaafd aan suiker, frisdranken, gebak, snoep, chips, frituur en extreem beperkt in het eten van normalere dingen.
    Nu ben ik het aan het spuiten en alles waar ik mijn plezier en rust uit haalde hebben ze me afgenomen, heb geen fris meer, geen snoep, geen chips, geen gebak of frituur meer. Heb nu alleen nog maar morgens broodjes (wit op water basis, met elke dag zelfde beleg) middags ook dezelfde broodje met beleg en ’s avonds avond eten met vaak stamppot, dingen met aardappelpuree en wat vlees en 4 soorten groenten.
    Andere dingen verdraag ik niet met mijn autisme. Is iets vies ruikend of smakend moet ik enorm kokken en vaak overgeven. Zo laatst ook stond vrouw in de tram een banaan te eten ik ben de eerst volgende halte de tram uit gevlucht kokhalzend en wel.
    Drinken doe ik bijna niet meer het smaakt niet en heb geen dorst en ook geen droge mond.

    Ondanks alle stress en het dood ongelukkig zijn nu hou ik me heel strikt aan de regels die er zijn en heb dus geen enkel geniet momentje van eten en drinken meer en dus bv ook niet meer van tv kijken. Het is beetje te zien in mijn waarde ze zijn onder de 10 maar echt nog niet de mooie waardes van tussen de 4 en 7.

    Begeleiding is in diabetes land ver te zoeken.
    Niet van de verpleging, niet van arts en ook niet echt van dietiste of zo.
    En bij mij in het geval mbt tot mijn autisme en het eten ook nog helemaal.
    Je moet helaas alles zelf uit vogelen.
    Ik heb hier aan de trefpunt veel meer dan aan de mensen die ik hierboven heb gemeld.

    Ik heb bv dagelijks erg veel pijn bij inspuiten van het spul, echt tranen in ogen zo veel pijn. Ik spuit nu 5 maanden op aandringen van mij zelf diverse insuline soorten geprobeerd, diverse naaldje, verdovende creme maar niks helpt. Ik moet elke keer ergens mee komen want zelf doen ze geen moeite of hebben idee en intussen ga ik al vanaf begin oktober dagelijks 4x per dag door heftige pijnen.

    Ik moet spuiten 24 morgens nuchter, middags 20, avond 20 van de kortewerkende en dan ook meteen in de avond de 24 lantus dus de langwerkende.
    En zo heeft iedereen dus eigen spuit en prik momenten.
    En het bij spuit schema is ook bij iedereen anders.
    Ik bv moet bij 12 tot 15 2eh extra spuiten en bij 15 tot 20 4 bij 20 en hoger moet ik het ziekenhuis bellen.
    Je kan en mag je dus eigenlijk nooit vergelijke met anderen.
    En zelfs mensen met onwijs gezond leven veel sla, veel groenten, weinig brood en aardappelen, vaker bv quionoa en zo hebben dat ze moeten spuiten en dat ze nog regelmatig echt kei laag of dan weer kei hoog zitten. (weet ik van vriendin die zo leeft).

    Ik denk dat je hier dus meer vind dat je ooit van je dokter of dvp of een dietiste kan vernemen.
    Heel veel sterkte.
    En kijk hier gewoon wat het beste is voor jezelf.

  • samv
    Bijdrager

    Hoi allemaal,

    Bedankt voor de reacties weer!

    Na heel veel aandringen kon ik vandaag terecht bij een internist die mij vertelde dat ik LADA heb.
    De arts heeft me van de medicijnen afgehaald en mijn spuitschema omgegooid zodat ik nu voor de maaltijd moet gaan spuiten in plaats van 2 uur er na.

    Ook de dietiste heeft zich gelukkig mijn lot aangetrokken en haar hulp aangeboden. Iets waar ik uiteraard graag gebruik van ga maken.

    Nu begint het uitvogelen hoeveel ik moet bijspuiten na maaltijden en dergelijke.
    Een spannende tijd. Iedereen in ieder geval heel erg bedankt voor alle tips, adviezen en steunende woorden!

  • M.vanHoorn
    Bijdrager

    Hallo Sam,
    Ik ben helemaal blij met je bericht; je bent bij de internist geweest en je bent serieus genomen. En je hebt de diagnose Lada gekregen (eerlijk gezegd verbaast me dat dus niet).
    Hopelijk kan de afspraak met de diëtiste ook op korte termijn, je moet samen uitzoeken wat je koolhydraatratio is.
    Het verbaast me dat je eerst na de maaltijden spoot om te corrigeren.
    Dan loop je dus altijd achter de feiten aan.
    Veel succes met alles wat er nu te gebeuren staat.
    Ik hoop dat het je lukt (2 weken) om 3 maaltijden met iedere dag hetzelfde aantal Koolhydraten te eten en 3 x een tussendoortje van 15 Kh.
    Het lijkt misschien lastig, (ook 7 x per dag prikken) maar het geeft je heel veel inzicht, waardoor je daarna beter ingesteld kan zijn.
    Beter even streng zijn en weten waar je aan toe bent dan blijven sukkelen.
    Laat je nog weten hoe het gaat?
    Groeten, M.

  • josepha13
    Bijdrager

    Hai Sam,

    Nooit gedacht dat ik nog eens iemand zou feliciteren met LADA, maar hoera, je hebt een fatsoenlijke diagnose! En nu dan ook eindelijk de hulp die daar bij past. Hopelijk zal het snel veel schelen in je waarden en algemene gezondheid. Sterkte, en petje af voor je vasthoudendheid!

  • samv
    Bijdrager

    Hallo Allemaal,

    Maar even een update over mijn strubbelingen met diabetes type 1.

    Ik heb helaas erg veel last van sterk een schommelende suikerspiegel.

    Nuchter zit ik rond de 12, met 16 EH abasaglar in de ochtend en 5 eenheden novorapid voor de maaltijd.
    2 uur na de maaltijd zit ik rond de 16 of 17. Veel te hoog dus. Het probleem is echter dat ik 2 uur later enorm naar beneden zak.
    Zo ben ik van de week naar bed gegaan om 3 uur met een suiker van 16 en werd ik 2 uur later wakker van de wekken vanwege etenstijd met een suiker van 3.5

    Vanwege hartmedicatie voel ik hypo’s niet. Tevens heb ik dunne vezel neuropathie, met klachten die heel erg veel op die van een hypo lijken. Zo kan ik ineens heel trillend op mijn benen staan, zweten, wazig zien, hartkloppingen en enorme spier en gewrichtspijn krijgen.
    Ik kan dus geen onderscheid maken tussen mijn klachten van de dunne vezel neuropathie en die van de diabetes.

    Na de Hypo heeft de DVK mijn 24 uurs insuline verlaagd om zo te voorkomen dat ik weer in een hypo schiet.. dit was om het weekend door te komen zei ze met het verzoek om dan maandags even terug te bellen en te bespreken hoe of wat.
    Helaas krijg je dan tijdens het spreekuur weer een andere DVK aan de telefoon die haar eigen visie erop na houdt en me adviseert om de abasaglar weer op te hogen….

    Zo wordt dus nu al anderhalve maand mijn insuline dan weer opgehoogd, dan weer verlaagd. Mijn suikerwaarden blijven alle kanten opstuiteren en er wordt dus geen progressie gemaakt.

    Ik begrijp dat het instellen van een diabeet een lastig verhaal kan zijn en voor iedereen anders is. Echter, ik had al een zwak gestel voordat ik diabetes erbij kreeg. Ik kan niet langer dan 4 uur aaneengesloten uit bed zijn en ben inspanningstolerant wat inhoudt dat eenvoudige taken als stofzuigen en dweilen voor mij een hele zware opgave zijn.
    De diabetes heeft een zeer negatieve invloed op mijn reeds zwakke gestel. Ik merk dat de klachten verergeren en ik presteer het op het moment niet om langer dan 1 a 2 uur aaneengesloten uit bed te zijn. Slapen lukt niet vanwege extreme jeuk.
    Ik ben dan ook helemaal gesloopt en uitgeput. Ik ben alleenstaand en op dit moment kan ik mezelf niet meer redden. Mijn huis vervuilt en ik moet maar zien hoe er boodschappen in huis komen en dat er een maaltijd gekookt wordt.

    Toen ik dit aan de DVK voorlegde , kreeg ik als reactie dat ik maar bij de huisarts moest aankloppen voor een aanvraag voor hulp in huis.
    Ik gaf haar toen te kennen dat ik weinig progressie kon ontdekken in de manier waarop de DVK mijn suiker onder controle probeerde te krijgen en dat het meer leek op lapmiddelen en korte termijnoplossingen, kreeg ik als antwoord dat ik maar een klacht moest indienen bij de klachtenfunctionaris.

    Ik ben ten einde raad. Lichamelijk ben ik compleet gesloopt tot het punt dat ik bedlegerig ben en de DVK lijkt allerminst rekening te houden dat ik niet slechts diabeet ben maar ook dunne vezel neuropathie patient. Dit terwijl de combinatie het juist zo maakt dat het me helemaal sloopt.

  • M.vanHoorn
    Bijdrager

    Jeetje Sam, Wat heftig allemaal.
    Ik denk dat je inderdaad aan je huisarts moet melden hoe het ervoor staat.
    De huisarts kent je natuurlijk wel, maar weet waarschijnlijk niet dat het thuis helemaal niet meer lukt om goed voor jezelf te zorgen.
    Mag ik vragen in welke plaats je woont en hoe oud je bent?
    Ik wil proberen actief met je mee te denken.
    Zelf heb ik een sensor en een pomp.
    Dat zou voor jou misschien ook een uitkomst zijn (vanwege het niet aanvoelen van je hypo’s).
    Door de sensorkmijg ik een alarm voordat mijn glucose te laag wordt.
    En als ik toch doorschiet naar nog lagere waardes gaat er een harder alarm.
    (zo kan ik bijvoorbeeld ’s nachts gewaarschuwd worden en iets eten)

    Nog even over je waardes: lastig als de één dit zegt en de ander dat.
    Maar je schrijft dat je 2 uur na de maaltijd nog hoog zit en daarna erg naar beneden duikelt.
    Misschien kan je 2 uur na de maaltijd toch iets eten (maximaal 15 Kh).

    Het is en blijft lastig, vooral als je zoveel andere ziektes hebt.
    Maar het moet op een gegeven moment wel enigszins stabiel kunnen worden.

    Misschien kan je gebruik maken van een maaltijdvoorziening en thuishulp (voor zwaardere huishoudelijke klussen) is misschien ook een optie.

    Heel veel sterkte!

  • Elly
    Bijdrager

    Ben je voor de neuropathie bij een neuroloog? Heb je medicatie tegen de pijn?

    Ik vraag dit omdat ik al 30 jaar neuropathie heb. Ik ben altijd benieuwd wat anderen er mee doen. Ik zit complementair en slik de reguliere medicatie niet. Heb het geprobeerd, maar sliep alleen maar. Dus aan de acupunctuur bij een arts en supplementen. Voor mij werkt het goed tegen de pijn.

    En het klopt wel dat je naar je huisarts moet om hulp te regelen e.d. Daar zijn de specialisten niet voor.
    Je gebruikt een voor mij vreemd soort insuline. Ik ken de werking ervan niet dus kan ik daar ook niets over zeggen.

  • samv
    Bijdrager

    Het is idd lastig. Nuchter zit ik namelijk nog veel te hoog, dus ik moet eigenlijk meer abasaglar spuiten maar dan kom ik ook weer veel lager uit als ik naar beneden kukel en ik zit nu dan al in een hypo.

    ik ben 41 en woonachtig in doesburg. De huisarts kent mijn situatie alleen van lezen. Ik ben namelijk eind vorig jaar verhuisd en dus is de huisarts nieuw voor me.

    Met huishoudelijke hulp ben ik met de vorige gemeente waar ik woonde bijna een jaar aan het stoeien geweest. Na tig afwijzingen kon ik huishoudelijke hulp krijgen, maar moest daar 15 euro per uur voor betalen. Iets wat voor mij gezien mijn uitkeringssituatie absoluut niet haalbaar is.

    Er ligt een aanvraag voor de vergoeding van een GCM bij de verzekering en bij het ziekenhuis. Maar die nemen ruim de tijd om hier over na te denken. inmidels zijn we 4 weken verder en mijn leven ligt compleet in puin. Ze gaan er geen stap harder van lopen bij vgz of bij het ziekenhuis.

    de neuroloog die mijn dunne vezel neuropathie behandeld heeft mijn dossier naar de pijnpoli gestuurd maar die hebben aangegeven dit soort pijn niet te kunnen behandelen. ik zal het er dus helaas mee moeten doen.

  • Elly
    Bijdrager

    Wat vreemd dat een reguliere pijnpoli je niet kan behandelen. Heeft de neuroloog ook niets voorgeschreven? Dat krijg je van de verzekering vergoed. Wat ik doe jammer genoeg niet.

    Weet de DVK van de neuropathie? Het is tenslotte een complicatie van diabetes.

    Als het goed is moet VGZ binnen 4 weken reageren op een aanvraag. Je zou eens kunnen bellen.
    Begin eens met een afspraak met de huisarts ter kennismaking. Hij is toch je 1e aanspreek punt.
    En is er een mantelzorg organisatie in Doesburg? Misschien weten zij iemand voor je.

  • samv
    Bijdrager

    Ik heb clomipramine tegen de zenuwpijn, maar dat helpt maar zeer matig. ook heb ik een verdovende creme die ik op mijn handen kan smeren, maar dat is niet echt praktisch want dan moet ik handschoenen aan omdat anders die zalf op alles komt wat ik vastpak.

    De dvk weet van de neuropathie. Bij mij is het echter geen complicatie van diabetes omdat ik al jaren dunne vezel neuropathie heb en pas recent diabeter erbij kreeg. Bij mij zijn onder andere de zenuwen van het hart aangetast. Over enkele weken wordt ik aan mijn hart geopereerd teneinde de ritmestoornissen waar ik last van heb te verhelpen. Dit stond voor eerder gepland, helaas lag ik toen net in het ziekenhuis met de diabetes.

    Ik merk wel dat de neuropathieklachten veel erger zijn geworden in de weken dat ik nu diabeet ben. vooral de jeuk, slapeloosheid en hartritmestoornissen zijn veel erger geworden.

    Dat is eigenlijk ook een beetje mijn probleem. De DVK kijkt alleen naar het plaatje diabetes, terwijl er bij mij ook de sarcoidose en neuropathie meespelen. ik heb meerdere malen proberen uit te leggen dat de diabetes daarom op mij een veel grotere impact heeft dan op de gemiddeld persoon. Maar dan wordt je aangekeken en zie je ze denken ” och meneer wil speciaal zijn”

  • Elly
    Bijdrager

    Een anti depressivum dus. Je kunt om een andere vragen, Tryptizol wordt veel gebruikt bij zenuwpijn. Maar ja, ik ben geen arts, dus misschien had de neuroloog een goede reden om die je nu hebt voor te schrijven.
    Lijkt me een spannende operatie aan je hart. Laat je tegen die tijd horen wanneer het precies is??
    Er zijn diverse soorten cremes, bij de één werkt het één, bij de ander…..
    Ik heb er één voor mijn enkels die het goed doet. Wel lastig als je het op je handen moet smeren, trekt het niet in?? Die van mij wel gelukkig.
    Hou vol !

  • Merel1975
    Bijdrager

    Helaas is het zo dat het diabetes team (dvk en de internist) alleen maar kijken naar je waardes en naar de suiker. Verder doet voor hen er niks toe en weten ze ook niets al er dingen in combi spelen.
    Ik ben bv autistisch dit zorgt bij mij voor extremere reacties op voeding dingen (bv na 5 suikervrije snoepjes hoef ik de dag erna niet naar buiten want dan ben ik helaas extreem winderig geworden) ook de reacties op dingen die naar ruiken of smaken (kan al iets simpels zijn als iemand die een banaan eet) zorgen bij mij voor best extreme kokhalzen en soms met overgeven, daardoor ook erg beperkt qua mogelijkheden in voeding. Maar ook gedrags dingetjes bv zoals drinken, drinken deed ik vroeger omdat het lekker, was ik altijd onwijze dorst had en altijd een droge mond had. Nu met het spuiten en de op zich redelijke waardes heb ik nooit meer dorst, nooit meer een droge mond en het drinken wat ik mag drinken is niet meer lekker dus drinken is iets geworden wat ik niet meer doe spontaan automatisch omdat het niet meer in het systeem hoort voor mij heb geen dorst, heb enorm veel speeksel in mijn mond waarom zou ik vies drinken moeten drinken. Ook zorgt mijn aparte prikkelgevoeligheid voor extreme pijn bij het inspuiten van de kortwerkende insulines, al aangeven maar is voor het team ook een kwestie van nu dan heb je maar elke dag veel pijn, want spuiten moet je.
    Het team is alleen maar bezig met de suikerwaardes, dat is wat voor hun telt, hoe jij je verder voelt, hoe verder het een impact heeft op je levensvreugde, kwaliteit is hun zorg niet dat moeten andere maar zien te fixen. Heel erg naar dus. Want er is meer dan alleen suiker waardes.

    Over huishoud hulp
    Misschien kan je een beroep doen op het sociale wijkteam wat in elke gemeente is.
    Is een team van artsen, maatschappelijke werkster, verpleging etc.
    Zij kunnen misschien je casus bekijken en een verslag maken en de zaak opnieuw aanvragen voor je en daarbij de ook goede onderbouwing hebben.
    Ik ontvang per week 2,5 hulp bij het huishouden ivm mijn astma, mijn chronische pijnen en mijn autisme. Dit is door een spv dame van het wijkteam geregeld. En omdat ik gewoon een WIA uitkering heb betaal ik een eigen bijdragen van 17.50 per maand.
    Misschien kan je het nog eens laten uitzoeken en bepleiten. Ik zou het proberen niet geschoten is altijd mis. Overigens kan het sociale wijkteam je ook ondersteunen in gesprekken met artsen en andere dingen waarbij je hulp zou willen hebben.
    Een DVK weet vaak ook wel dat er sociale wijkteams zijn misschien dat ze een nummer voor je heeft.
    Succes

  • M.vanHoorn
    Bijdrager

    Hallo Sam,
    Ik heb even voor je gekeken hoe het in Doesburg gaat.
    Er moet hulp voor je zijn via de gemeente.
    Bij jullie heet dat een Sociaal Team.
    Ook MEE-Oost kan misschien iets voor je betekenen.
    Vraag of iemand bij je op huisbezoek wil komen.
    Dat zou ook van het CIZ kunnen zijn, zij stellen de indicatie, en kunnen ook de juiste hulpverlener voor je adviseren.
    Dus: Trek aan de bel. Laat je horen!
    Je moet geholpen worden.
    Misschien geeft de hulp je een zetje in de goede richting.
    Als anderen het niet voor je doen moet je zelf stappen ondernemen.
    Succes!

  • Anoniem

    Welkom in zorg Nederland. Goed dat je op je strepen bent gaan staan en hebt aangegeven dat je hulp nodig hebt. Blijf dit doen. Laat je niet met een kluitje in het riet sturen.

  • nig4nag35
    Bijdrager

    hey ook ik werd in het diepe gegooid ik heb nu Sins 4 weken diabetes de waardes waren 30.5 ik kreeg eerst pillen maar die werkte niet nu Sins 4 weken ben ik aan het spuiten maar de waardes wil niet naar beneden nu is mijn zicht nog slechter geworden ik zie nog maar 40% met 2 ogen.
    ik vind wel dat ik slecht begeleid word .

    • josepha13
      Bijdrager

      Hai nig4nag35 ,

      Insuline neem je om de glucose in je bloed te kunnen verwerken. Glucose krijg je binnen middels koolhydraten. Niet alleen suiker, maar ook brood, pasta, rijst, mais, ontbijtgranen, fruit (bessen vallen mee), aardappelen, wortelen etc, en alles van graanproducten eigenlijk, die koolhydraten wordt omgezet naar bloedglucose. Als je er niet tegenopgespoten komt, is het misschien een idee minder koolhydraten te nuttigen? Wel oppassen dat je dan geen hypo’s krijgt! Ik steeg naar 18 van een stel broodjes kaas… Ik wilde geeneens weten wat m’n gebruikelijke hagelslag had gedaan. Meten is weten…! Als ik voor het eten prik, en twee uur na de eerste hap weer, en m’n suikerspiegel is meer dan 2 punten gestegen, dan zaten er te veel koolhydraten in m’n maal. Ik heb anderhalf jaar low carb/high fat gegeten, m’n cholesterol ging omlaag, m’n bloedsuikerspiegel heeft inmiddels niet-diabetische waarden, en ik heb geen medicatie voor m’n diabetes nu. (Wel nog voor honderd duizend andere dingen, maar die tenminste niet.). Op het moment eet ik een paar dagen volgens een keto dieet, omdat m’n schildklier er voor zorgt dat ik toch weer aan kom (Ik was 102 kilo, werd 82, en steeg naar 85,5, dus ik ga nog een stapje verder dan voorheen). ’s Ochtends kokospartjes, walnoten, blauwe bessen en frambozen uit de diepvies (vers is te duur voor dagelijks) met thee of een drankje dat ik zelf uitgevogeld heb (ongezoete kokosmelk, ’n paar zoetjes, twee theelepels kokosolie en kaneel door ’n melkopschuimertje halen). Andere optie: een stuk of 3 eieren met spek. (evt met tomaat). ’s Middags ga ik voor krulsla met kappertjes, gesnipperde olijven en tonijn met een beetje mayonaise, met thee of dat kokosmelkspul, of dat ei met toebehoren… ’s Avonds voor een degelijke portie vlees, met bovengrondse groenten en/of bloemkoolrijst. Op het moment neem ik even geen tussendoortjes, al kunnen eieren, kaas, olijven, en bijvoorbeeld grillworst wel. (Even op de verpakking kijken of er niks in zit waar je niet blij van wordt.). Bijvoorbeeld dan hè. Ik zit zo rond de 25 gram koolhydraten per dag. Da’s echt heel, heel erg weinig (hiervoor zat ik op 75 tot 80 gram per dag en had een HbA1c van 38) en niet voor iedereen aan te raden, maar ik denk, ik draag wat ideeën aan… Je hoeft er niks mee, maar misschien heb je er wat aan. Heel veel sterkte!

  • Tompoes
    Bijdrager

    Las gisteren een artikel van een professor uit Californië die onderzoek gedaan heeft naar koolhydraatarme diëten en een traag werkende schildklier en hij raad dit toch af. Afvallen gaat wel maar je komt volgens hem ook snel weer aan. Ik heb ook een te traag werkende schildklier en goede glucose waarden en ben van 125 kilo afgevallen naar 90 kilo. Het is nu kijken of mijn schildklier medicatie naar beneden kan want ik zit met mijn waarden op 20 (normaal is tussen de 10 en 24) en volgens mij mag dat wel wat lager. Afvallen stond/staat bij mij met stip op nummer 1 want ik kan nu dus af en toe wel gewoon wat koolhydraten eten zonder problemen.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.