Lisa, wat kom je dichtbij…

Profielfoto van Inge Olivier

Ik werk sinds 2008 bij DVN als coördinator van activiteiten en projecten, gericht op diabetes type 1 (bij kinderen en jongeren).

Profielfoto van Inge OlivierIngeOlivier
Moderator

Lisa, wat kom je dichtbij…

Ik was een kind met diabetes. Ik ben moeder. Ik heb in 2010 de SugarKidsClub opgericht. Door mijn werk heb ik honderden fantastische moeders, kinderen, vrijwilligers en professionals ontmoet. Ik heb dus best wat ervaring met kinderen met diabetes. Maar toen kwam mijn dochter uit school…

Vooral herinnerde ik mij het gevoel van het ‘altijd anders zijn’

Ze vertelde dat haar vriendinnetje Lisa diabetes type 1 heeft. Mijn dochter schrok van hoe heftig ik daarvan schrok. Lisa? Leuke, sportieve, slimme, spontane en vooral doodnormale Lisa? Lisa, waarvan ik de moeder zo bewonder?

Pijn van de diagnose
Natuurlijk weet ik dat diabetes type 1 niet let op of je leuk, sportief, slim, spontaan of normaal bent, of dat je bewonderenswaardige ouders hebt. Natuurlijk weet ik dat die rotziekte bij heel veel ontzettend normale kinderen, in ontzettend normale gezinnen volledig spontaan de kop op steekt. Daar doe ik dagelijks vol enthousiasme mijn werk voor. Maar Lisa…

Ik herinnerde mij de pijn van mijn ouders toen ik de diagnose op Koninginnedag 1985 kreeg. Ik voelde me eindelijk beter – want ik had insuline gekregen – maar in het ziekenhuis klonk ook een dreiging van het nooit-meer-van-het-prikken-af-komen. Tien dagen lag ik in het Emma Kinderziekenhuis in Amsterdam en werden mijn vingers met zogenaamde jennertjes tot blauwe, pijnlijke en bloedende vingertopjes geramd.

Altijd anders zijn
Ik dacht aan de suikervrije jam, chocolade speciaal voor ‘diabetici’, suikervrije knoeperdharde dropjes en Diaran limonade waar je als je er teveel van nam van aan de diarree ging (Diaren was een betere naam geweest). De jaren die volgden met wegwerpspuitjes en strikte dieetregel.

Maar vooral herinnerde ik mij het gevoel van het ‘altijd anders zijn’. Anders dan mijn broer en zus, de kinderen uit mijn klas, bij paardrijden, blokfluit, jazzbalet, de kerk, familiefeestjes, toneelgezelschappen, reisgezelschappen, sollicitatieprocedures, bedrijfsborrels, sporten, in de kroeg.

Verdriet
En nu is Lisa anders. Wat doet het me een enorm verdriet voor die lieverd. Wat komen alle herinneringen van mijn eigen situatie weer keihard binnen. En wat blijkt de acceptatie en het verwerken van zoiets heftigs als de diagnose diabetes type 1 toch in golven en met horten en stoten te gaan. Na 32 jaar hortte en stootte het weer even. Want wat kom je dichtbij, lieve Lisa…

Deel deze post:

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.