Forums / Ouder van een kind / Middelbare school

Miena
Bijdrager

Middelbare school

Onze dochter heeft een aantal jaar op kunstschaatsen gezeten. Ruim 2 jaar geleden heeft ze een val op het ijs gemaakt en is hierbij op haar achterhoofd terecht gekomen. Met als gevolg een hersenschudding. Klachten van duizeligheid, misselijkheid, hoofdpijn enz, enz. bleef ze met vlagen houden. Verschillende onderzoeken gehad tot we afgelopen januari, bij toeval, erachter kwamen dat ze diabetes heeft. Puzzelstukjes vielen op zijn plek. Mentoren van school meteen ingelicht en een gesprek aangevraagd. Informatie pakket gegeven over diabetes. Toch heb ik het idee dat de mentoren niet echt weten wat het inhoudt om diabetes te hebben en naar school te gaan. Praten er erg laconiek over. “1x niet zo lekker zijn kan wel, maar…..” Gevraagd of ze de leraren, waarvan onze dochter les heeft, op de hoogte willen stellen maar ook dit wordt niet gedaan.
Wil niet de zeurende/bezorgde moeder uithangen op school maar ik word hier toch wel moe van hoor!!!!
Waar lopen jullie tegen aan op school en hoe doen jullie dat met de leraren?

Groetjes van Miena.

Tags: 

  • M.vanHoorn
    Bijdrager

    Hallo Miena,
    Ten eerste wat ontzettend balen dat de school van jullie dochter zulke steken laat vallen.
    Zelf heb ik geen kind met diabetes, dus kan je niet uit eigen ervaring vertellen.
    Wel heb ik een nichtje wat in de tweede klas van de middelbare school de diagnose diabetes kreeg, en bij haar is het allemaal heel erg goed begeleid. (klas op de hoogte gesteld, docenten geïnformeerd, en ook echt rekening houden met haar).
    Je schrijft dat de mentoren er niet goed mee omgaan, maar is er geen zorgcoördinator op school?
    Er moet, volgens mij, op iedere school iemand zijn die deze taak in zijn of haar pakket heeft.
    Iedere leerling met een zorgvraag (wat dit ook is) moet begeleid en ondersteund worden.
    Misschien heeft de mentor weinig met kinderen die afwijken van de norm. Dit zou niet zo moeten zijn natuurlijk. Jullie hebben dus de pech een slechte mentor te hebben getroffen.
    Als ik in jullie schoenen zou staan ik een brief sturen aan de mentor, de afdelingscoördinator (bijvoorbeeld onderbouw, of HAVO, etc) en de zorgcoördinator. Daarin zou ik aangeven dat ik me zorgen maak omdat er tot nu toe niet goed wordt omgegaan met de diabetes van jullie dochter.
    Ik zou graag een gesprek willen hebben met genoemde functionarissen.
    Mochten ze hier niet op in willen gaan dan zou ik een brief sturen aan de directie.
    Het is jammer dat het zo moet gaan, maar het is noodzakelijk dat docenten en klasgenoten op de hoogte zijn.
    Hebben jullie aan vriendinnen uitleg gegeven? Ook om een eventuele hypo te herkennen en hoe ze er mee om kunnen gaan.
    Misschien reden voor een ‘suikerfeestje’.
    Ik hoop trouwens dat je meer reacties krijgt. (misschien lukt het als je berichtje nu bij ‘actieve forumberichten’ komt te staan.
    Heel veel sterkte.

  • Christina
    Bijdrager

    Nou bij ons was het, alweer zeven jaar geleden, een groot drama. Mijn zoon werd/voelde zich absoluut niet begrepen. Na zijn verhaal ging de klas weer in hun eigen tempo verder. Mijn zoon bleef uiteindelijk weg van school. Pas veel later hoorde ik dat van zijn mentor.
    Toen helemaal door het lint. Opname psychiatrie. Na lange weg van via reboudklas naar de vmbo ingstroomt in de derde klas vanuit brugklas havo vwo. Het was een enorme moeilijke weg voor hem.
    Nu na zijn mbo diploma nog moeite met instromen. Hij gunt zichzelf nu de tijd en zit op leer/werkplek omdat werken met diabetes nou eenmaal moeilijk is voor hem.

  • petermulder1989
    Bijdrager

    Hallo, Toen ik zelf naar de middelbare school ging had ik net 2 jaar diabetes. De week voordat het jaar begon had ik met mijn ouders een gesprek met de mentor het hoofd van de onderbouw. Daarin afspraken gemaakt en geregeld dat er een “nood” setje spullen bij de conciërge zou komen te liggen. Daarnaast heb ik zelf bij alle docenten (en conciërges) aan het begin van ieder jaar kort uitgelegd wat het was en wat er theoretisch kon gebeuren (en wat ze in geval van nood zouden moeten doen).
    Dit werkte voor mij erg goed en ik heb verder nooit problemen of discussie gehad. En de docenten hadden er begrip voor als ik een keer iets moest eten tijdens de les (zo heb ik 1 keer een hypo gehad tijdens een toets en de docent bood direct aan om de toets de volgende dag maar over te maken).
    In de 4de gingen we een week naar het buitenland. Voor deze reis heb ik (samen met mijn ouders) een presentatie gegeven aan de docenten die mee gingen tijdens de reis en afspraken gemaakt met de docenten. Zo had 1 van de docenten een reserve setje spullen bij zich mocht dat van mij stuk gaan of kwijt raken. De docenten vonden het prettig dat ik dit zelf op een duidelijke manier had uitgelegd. (En na de reis vertelden ze dat ze nooit hadden verwacht dat diabetes zo veel impact op je leven kan hebben, ze hadden er veel van geleerd.)
    Ook het laatste jaar op de middelbare school en tijdens examens had ik nooit problemen met de school, tijdens de examens mocht ik alle diabetes gerelateerde spullen gewoon mee nemen. En bij de diploma uitreiking werd nog vermeld dat de mentor (en het docenten team) het erg prettig vond dat ik zelf zo open was over wat de diabetes was. Al ging het op een korte uitleg aan het begin van het jaar of een keer een vraag tussen door kunnen beantwoorden.
    Ik denk dat voor mij, in combinatie met de school, de openheid en het zelf uitleggen/vertellen heel veel heeft geholpen.
    Groeten Peter

  • Maye
    Bijdrager

    Toen ik net diabetes had, halverwege de brugklas, ging er een briefje voor alle leraren mee naar school dat ik in hun postvakjes moest doen (dus voor elke leraar 1). Er stond kort en helder in wat diabetes was en wat er van de leerkrachten verwacht werd. In mijn geval betekende dat dat ik altijd naar het toilet mocht en dat ik zonder vragen iets mocht eten tijdens de les, ook tijdens proefwerken.

    En ziek is ziek, of dat nu komt door diabetes, griep, of wat dan ook. De conciërge (bij wie ik me moest melden als ik eerder naar huis ging) wist van de situatie en liet me altijd zonder vragen gaan als dat nodig was. Ik heb daar nooit misbruik van gemaakt, omdat ik besefte dat als dat gemerkt werd en ik het daarna een keer echt nodig zou hebben, dat een probleem zou zijn.

    Ik ben in het eerste jaar heel veel ziek geweest, omdat ik chronische vermoeidheid erbij kreeg. Toentertijd was dat nog niet bekend en werd gedacht dat het bij de diabetes hoorde. Als school kun je dan niet zeggen ‘ach, je kunt er niks aan doen, je mag gewoon over’ Ik had zoveel gemist dat ik echt achterliep op mn klasgenoten en heb het tweede jaar overgedaan. Daar ben ik achteraf blij om, want het gaf me niet alleen de kans om de gemiste stof in te halen, maar ook om – omdat ik een gedeelte wel had meegekregen en dus minder hard hoefde te werken die tweede keer – aan mn diabetes en alle implicaties ervan, te wennen.

    Als het contact met school niet goed loopt, en je komt er met de mentor niet uit, vraag dan een gesprek aan met de school maatschappelijk werker. Breng het niet als kritiek op de school, maar als ‘we willen kijken wat we zelf kunnen doen om te zorgen dat dochter weer mee kan doen op school’ en dan kun je in het gesprek aankaarten waar de school bij moet helpen.

    Diabetes leerde mij al jong verantwoordelijkheid en discipline, en het belang van assertiviteit. Daar ben ik blij mee, al had ik het liever op een andere manier geleerd. Geef je dochter het goede voorbeeld, door je assertief op te stellen en positief te blijven. Daar zal ze nu en in de toekomst veel aan hebben, wat betreft omgaan met diabetes en in het algemeen :)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.