Forums / Nieuw met diabetes / Mijn verhaal type 1

JasmijnOos
Bijdrager

Mijn verhaal type 1

Hoi allemaal,

Ik ben Jasmijn, ik ben 21 jaar oud en woon samen met mijn vriend en ons hondje.

Ik heb nu 11 jaar diabetes type 1 en zou mijn verhaal wel eens willen delen met de rest… ik zal het kort proberen te houden en ik raad mensen zeer af om het zelfde als ik te doen.
Ik ben een levensgenieter en ik doe gewoon de dingen die mensen zonder diabetes ook doen wat voor mij niet altijd de goede uitwerking heeft.

Toen ik 10 jaar oud was kreeg ik de diagnose diabetes type 1, dat was wel duidelijk: hete thee ging toen zo naar binnen, want wat een dorst had ik toen! Logisch, want in het ziekenhuis kwamen ze erachter dat mijn bloedsuiker op 67 zat… Ja oeps…..
Na een week opname met infuus en allemaal uitleg enzovoorts mocht ik naar huis. (In het ziekenhuis leerde ik prikken gelukkig pakte ik dit goed op, ben gelukkig nooit bang geweest voor naalden).

Ik was en ben heel moeilijk instelbaar, heb veel last van hypers en als ik een hypo heb voel ik die feilloos aan (al bij de 5…)

Met 13/14 jaar ging ik puberen en zette ik mijzelf onwijs af tegen mijn ouders (waren vaak erg bezorgd wat logisch is als je kind diabetes heeft) maar ook zette ik mij af tegen mijn diabetes. Het kon mij allemaal niet zoveel schelen en ik schaamde me ervoor. Zeker voor opmerkingen als ‘ben je nu drugs aan het spuiten?’. Ik ging roken, stappen met alcohol, eten zonder te spuiten , vieze naalden keer op keer gebruiken en zelfs heb ik ook wel eens drugs geprobeerd (helemaal geen aanrader en ook was dit eenmalig). Kortom ik wilde net zo zijn als alle andere vrienden/vriendinnen.
Ik doe nu nog steeds wat ik zelf wil maar dan verantwoord…

Gelukkig is het allemaal goed afgelopen en heb ik alles wel met een gezond verstand gedaan. Tuurlijk weet ik dat ik met bepaalde dingen ook wel geluk heb gehad…

Sinds mijn 17e ben ik mijn diabetes gaan accepteren. En heb ik er ‘schijt’ aan gekregen wat een ander van mij vond. Tuurlijk drink ik wel eens alcohol maar ik heb hier mijn trucs voor om niet in een hypo te zakken. En ik doe het niet meer om er bij te horen maar omdat ik dat op zijn tijd lekker vind. Helaas rook ik ook nog dit vind ik ineens niet meer zo stoer als 7 jaar geleden…

Een insuline pomp wilde ik nog niet dan zouden mensen echt zien dat ik iets ‘mankeer’ en dat wilde ik niet. Was me net een te grote stap. Ook wilde ik niet nog meer vragen krijgen dan dat ik al kreeg, wat vaak heel vermoeiend is omdat het (sorry dat ik het zo zeg) domme vragen zijn en vaak de zelfde vragen en om de antwoorden keer op keer te vertellen ja dat ben je wel eens zat.

Helaas zakte mijn suiker echt niet.
En kreeg ik een bbl opleiding in de zorg (werken/leren) ik moest erg wennen aan het onregelmatig werken.

Inmiddels heb ik mijn opleiding 1.5 jaar geleden gehaald en werk ik nog steeds in de zorg (ook onregelmatig) dit is nog steeds moeilijk en dit creëert soms wel eens flinke schommelingen …

Wel heb ik een hele lieve vriend die erg te spreken was over een pomp omdat hij het beste voor mij wilde.
Ik heb uiteindelijk naar hem geluisterd en over mijn ‘angst’ heen gezet. Ik hoefde toch geen andere vent dus als hij mij accepteert is het goed dan maakt mij de mening van een ander niet uit. Dus een jaar geleden ben ik begonnen met de pomp. Dit gaat erg goed, ik zit nu gemiddeld 13 met mijn bloedsuiker wat een stuk beter is dan al die schommelingen waarbij ik een aantal keer op een dag boven de 20 zat en zelfs soms boven de 30.
Ook vallen de reacties mee en de vragen over wat ik nou heb zitten ook.

Daarbij zijn mijn moeder en ook mijn vader een hele steun geweest in mijn leven en hebben zij mij altijd bij gebracht om met alles positief om te gaan ook al zijn het maar met kleine dingen maar uit elk negatief iets is ook iets positiefs te halen.

Zo mocht ik soms (ook al zat ik niet laag oeps sorry leraren ) eten in de klas of hoefde ik niet mee te gymmen.

Kortom mijn diabetes hoort bij mij het maakt mij wie ik ben maar leert mij ook om door te gaan met het leven ook al zit het tegen en overal positief naar te kijken.
Ik kan wel zitten mokken (en tuurlijk heb ik dat echt wel eens) maar ik schiet er niks mee op. Ik heb type 1, het is chronisch, ik zal mijn leven lang te maken hebben met naalden want met type 1 heb je geen medicatietabletjes. Ook ben ik niet saai, want je weet nooit welke Jasmijn je nu weer voor je hebt met al die hypers en hypo’s hahah.
Ik ben blij dat ik dit heb want er zijn vele malen ergere dingen op de wereld.

Neem dus niet mijn verkeerde dingen over en ga vooral verantwoord om met je diabetes, maar probeer het niet je leven te laten leiden en leid een eigen leven.
(Misschien heb ik dit soms iets te veel gedaan maar goed, heb van de meeste dingen geen seconde spijt gehad naar heb er juist mijn ervaring uitgehaald.)

Groetjes
Jasmijn

  • Chaim
    Bijdrager

    Hoi Jasmijn,

    Dank je wel voor het delen.
    Ik denk dat veel mensen zullen herkennen dat het niet makkelijk is te erkennen wat leven met diabetes met zich meebrengt. Een leven lang.

  • elora
    Bijdrager

    Hee Jasmijn,

    Het verhaal was erg herkenbaar!
    Leuk dat ik ook eens een verhaal lees waar ik zoveel gemeen mee heb.
    Ik was ook 10 jaar toen ik diabetes type 1 kreeg. Nu ben ik 21, net als jij. Erg grappig. Toen ik 12 was ging ik aan de pomp, ik durfde niet te spuiten met de pen op de middelbare school. Dus toen een pompje genomen. Dat werkte erg goed. Toen ik 20 was wilde ik geen pomp meer. Nu zit ik aan de spuit en daarmee gaat het veel beter. Ik schaamde mij ook altijd, dat is nu gelukkig voorbij!
    Mijn vriend steunt mij ook, onze mannen moeten we koesteren, haha.

    Ik wens je nog veel liefde en geluk toe!

    Liefs,
    Elora

  • Anne1998
    Bijdrager

    Hé Jasmijn!

    Wat goed dat je je verhaal hier durft te delen. Weet dat je niet alleen bent. Er zijn erg veel mensen die door dezelfde soort situaties zijn gekomen of er nu inzitten.
    Het is heel mooi om te horen dat je je beter voelt en dat je de diabetes beter weet de accepteren.
    Ik hoop dat het snel nog beter met je gaat, en dat je je bloedsuikers nog beter onder controle kunt houden!

  • jweerwag
    Bijdrager

    ik ben zelf 21 en ja accepteren lukt me nog niet maar wil wel maar luk niet xD

    ik probeer het goed te doen maat schiet steeds de verkeerde keuzes te gemoed :(
    woon zelf begeleid en krijg ook heeeeeeel vaak de zelfde vragen en ik heb me er bij neer gelegd ik vertel alles maar 1 keer.

    dus ik zeg ook heb je pen en papier dan kan je het opschrijven haha.
    heb diabetes sinds mn 11e en woon sinds mn 14e op groepen
    (nu begeleid wonen traject van triade)

    heb het er naar me zin en wil heel graag een pomp alleen mn diabetes verpleegkundige zegt telkens nee XD
    blijf gewoon zeuren haha

    want ik wordt gek van al dat prikken en vergeet altijd als ik spaghetti getegen heb of ik wel insuline gespoten heb en dan kom ik er pas acht als mn waarrde om hoog geschoten is meestal HI soms 25-26 mmol)

    en denk dat een insuline pomp een beter effect heeft op mij

    mvg jordy.
    p.s. ben blij moet jou bericht want lees veel van wat ik ook doe en niet eens besef dat ik het doe.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.