Forums / Nieuw met diabetes / opzoek naar een nieuwe leefwijze

Ewoudmaijers
Bijdrager

opzoek naar een nieuwe leefwijze

Hoi Allemaal,
Ik ben een actieve man van 41 jaar en sinds 3 weken heb ik de diagnose diabetes (type 2). Door mijn werkzaamheden in de zorg ben ik er zelf achter gekomen. Het is begonnen door dat ik zo`n 1 1/2 week er nachts uit moest om te plassen. Toen heb ik zelf maar besloten om een keer zelf nuchter te prikken (gezien mijn werkzaamheden in de wijkverpleging heb ik immers zelf een glucosemeter) en ja nuchter 9.9 mmol. Toen wist ik zelf al genoeg. Gedurende die dag heb ik zelf nogmaals een aantal keer geprikt en de waardes liepen op. Vervolgens heb ik meteen een afspraak gemaakt bij de huisarts n.a.v. mijn bevindingen. De volgende dag bloed laten prikken en urine ingeleverd. De uitslag werd bevestigd: Diabetes type 2. Godzijdank hoef ik nog niet aan de tabletten of insuline.

Nu dat er een aantal weken voorbij zijn, en let ik inmiddels op mijn eetpatroon etc merk ik aan mezelf dat ik dit toch wel moet verwerken. Voor mij staat het leven wel even op zijn kop. Hoe hebben jullie dit verwerkt? Hoe gaan jullie er mee om?

Wellicht klinkt het wat raar… maar ik merk dat ik dit wel even een plekje moet geven.

Groeten,

Ewoud

  • Momo
    Bijdrager

    Hallo Ewoud,

    Klinkt helemaal niet raar hoor, het is toch best wel een behoorlijke boodschap die je moet verwerken. Je moet ineens over heel veel dingen gaan nadenken die eerst vanzelfsprekend waren.

    Bij mij is ruim drie jaar geleden type 1 geconstateerd en mijn leven stond direct op zijn kop.
    Ik heb nog steeds mijn gefrustreerde momenten, maar merk dat heel veel zaken steeds meer een plekje krijgen. Ik ben minder vaak boos (alhoewel ik mezelf nog steeds bij tijd en wijle een gezonde portie zelfmedelijden gun ;-)) en ga makkelijker om met uitdagingen.

    Ik denk dat het in ieder geval al heel goed is dat je er met anderen over praat (zeker met mensen die begrijpen waar je het over hebt), want dat helpt enorm. Zorg dat je veel leest over Diabetes, stel vragen aan je arts of DVK (diabetesverpleegkundige) en gedraag je als een informatiespons. Hoe meer je weet, hoe gemakkelijker het wordt. Echt!

    • Ewoudmaijers
      Bijdrager

      Ik merk dat ik momenteel erg gefrustreerd ben, als wijkverpleegkundige weet ik zelf heel goed hoe ik mensen moet adviseren, dagelijks heb ik te maken met patiënten die diabetes hebben maar dat zijn doorgaans ouderen. Nu ik zelf die diagnose heb gekregen moet ik het ineens van een andere kant bekijken. Ik moet nu ook als diabeet het ook zelf op orde krijgen.

      Momenteel ben ik niet echt te genieten, mijn humeur is echt knudde. Wat natuurlijk ook niet leuk is voor mijn partner. Die begrijp het niet helemaal wat ik opzich wel kan voorstellen. Het is een verandering van gewoonte. volgens mijn arts moet ik nu mijn eigen behandelaar zijn. Dus de zoektocht naar een leven met diabetes is begonnen.

      Uiteraard weet ik dat je met diabetes goed kan leven, de richtlijnen zijn niet meer als 20 jaar geleden. Ondanks mijn werkzaamheden was diabetes een een ver van mijn bed show Bijna elke week uiteten, drankje, hapje, terrasje. Mijn kennis op het gebied van diabetes is goed.. maar dan ineens ben je zelf een diabeet. Ik zag mezelf (zoals veel mensen die ik als professional verzorgd) tobben met glucosewaardes, hypo en hypers en alle andere complicaties. Ik ben mezelf ook van bewust dat je dit moet verwerken en de omgeving moet daar ook even aan wennen ook al is dat voor hun een opgave. Het is voor mij echt een mentale gevecht die ik moet overwinnen.

  • Anne1998
    Bijdrager

    Phoe Ewoud! Heftig om daar zelf achter te komen. Ik kan me voorstellen dat het als een klap aankomt.

    Laat alle informatie die je nu krijgt rustig op je inwerken. Je hebt het “geluk” dat je in de wijkverpleging werkt en dus (denk ik?) wel al wat weet over diabetes type 2.

    Toen ik mijn diagnose kreeg kwam dat ook super onverwacht en als een klap aan. Wat mij zelf heel veel goeds brengt, is dat ik diabetes hebben probeer om te zetten in iets positiefs. De lichamelijke en mentale aspecten zijn… Zwaar klote. Maar het sociale aspect ervaar ik als fantastisch.
    Mede dankzij diabetes heb ik een boel kansen gekregen en ga ik nieuwe uitdagingen aan. Ik wil me graag nuttig maken, mee doen aan onderzoek, schrijven over diabetes, enzovoort.

    Het is ook maar net de manier waarop je er tegenaan kijkt. Diabetes is klote. Zeker in het begin, maar probeer het op jouw manier om te zetten in iets positiefs.

    Ik benoem maar even wat; straks heb jij in je vak als wijkverpleegkundige belangrijke kennis die je wellicht goed kunt inzetten! Je begrijpt je patiënten met diabetes en kunt ze gerichter helpen en adviseren.

    Op persoonlijk vlak is het heel wat om het te ‘accepteren’. Het kan zeker helpen om wat met anderen te praten. Daarvoor ben je hier op de juiste plek.

    Succes met alles!

  • Racingbike
    Bijdrager

    @ewoudmaijers; Zoals je het ook beschrijft; Diabetes was eerst een “ver van je bed” show. Je kon je professionele kant en je persoonlijke kant heel goed van elkaar scheiden.

    Alleen… toen kreeg je zelf de uitslag dat je ook Diabetes hebt… dan val je letterlijk en figuurlijk in een diepe kuil.
    Er komen zoveel emoties vrij die zelf probeert te “beantwoorden”. Vragen zoals “waarom” en “wat heb ik verkeerd” gedaan blijven echter onbeantwoord.

    Het frustreert als de pest dat je nu zelf letterlijk en figuurlijk in het zelfde schuitje zit als alle anderen met het “pretpakket”.
    De “vrijheden” van voorheen zijn je, zonder pardon, ontzegd. Wil je uit eten, kan alleen… Diabetes “eet” wel mee. Dus je zult moeten controleren en injecteren.

    Je hebt het voordeel dat je kennis over Diabetes goed is, en dat de techniek, in vergelijking met vroeger, met rasse schreden is verbeterd.
    De tijd van de glazen spuit (één keer per week uitkoken) en de “breipen” lange naalden zitten nog steeds in mijn gedachten.
    =
    Ook nu, 45 jaar nadat ik er mee werd geconfronteerd, heb ik soms ook nog (steeds) moeite dat mensen kunnen eten en drinken wat en wanneer zij dat willen.
    En ik… tja, controleren en injecteren… eer ik wat kan eten/drinken.
    De hele dag water en thee (zonder suiker) drinken…zit je ook niet echt op te wachten.
    =
    Diabetes is een mentale strijd die je hele leven kan duren. Je moet het een plekje in je leven geven.

    De ene dag gaat makkelijker dan de andere dag. Wat ik belangrijk vind dat ik bij een te hoog bloedje een oorzaak heb.
    Dan heb ik daar “meer” vrede mee dan wanneer de zaak, ondanks alle inspanningen, finaal dreigt te ontsporen.

    Schrijf het van je af, dat kan helpen. Je bent echt niet de enige die soms finaal vast dreigt te lopen.

    En wanneer het mij te veel dreigt te worden pak ik de racefiets en trap het letterlijk en figuurlijk van mij af.

    Succes!

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.