Forums / Nieuw met diabetes / Prikken en spuiten in het openbaar.

tafel
Bijdrager

Prikken en spuiten in het openbaar.

In de Diabc van April schreef de voorzitter van de DVN, Margreeth Smilde, dat je blijkbaar diabetes kunt hebben zonder dat het opvalt voor je omgeving. Ik heb sinds 16 jaar diabetes. Iedere week gaan we een keer uit eten, meestal in een groot gezelschap. Ik prik en spuit dan aan tafel. Ook met de emancipatie van de diabetici in het achterhoofd.
Nog nooit heeft iemand zich daaraan gestoord. Soms geeft het aanleiding tot leuke gesprekjes. Tot onlangs bij het internationaal eten in het buurthuis. Een boze mevrouw uit de leiding zei dat ik dat voortaan maar op het toilet moest doen.
Ik ben heel benieuwd wat andere diabetici hiervan vinden.

  • Frankvo
    Bijdrager

    Ik zou voor haar ogen opnieuw de meter tevoorschijn halen en opnieuw gaan meten en dan ook nog de pen pakken en zogenaamd een shot zetten en dan zeggen dat de toilet niet zo schoon is als hier.

  • SimonW
    Bijdrager

    Kan mij best voorstellen dat mensen daar moeite mee hebben en voor mij heeft dat niks met de emancipatie van diabetici te maken. Als iemand een stomazakje voor mijn ogen vernieuwt zou ik dat ook niet prettig vinden. Prikken en spuiten zou ik zelf geen moeite mee hebben als het maar een beetje discreet gebeurt. Maar er zijn mensen die er echt onpasselijk van worden en dat kan je ze ook niet kwalijk nemen.

  • marit
    Bijdrager

    Ik zou gewoon zeggen dat ze er niet naar hoeft te kijken. Ze kan toch de andere kant op kijken? Ik vind het maar een gedoe om dat op het toilet te moeten doen. Ik vind het ook niet vergelijkbaar met een stomazakje.

  • YvonneB
    Bijdrager

    Gisteren uit eten geweest, ik spuit dan ook aan tafel, maar weinig mensen zien het, of helemaal niemand. Ik hou alles onder tafel. Tevens heb ik astma. Werd wat benauwder, dus ook medicijnen geïnhaleerd aan tafel. Het hoort nu eenmaal bij mij.

  • NajGeetsrev
    Bijdrager

    Ik prik en spuit overal tussendoor. De eerste weken naar mijn diagnose schaamde ik mij er wel een beetje voor en deed ik het spuiten etc op het toilet. Maar ik heb er een beetje schijt aan gekregen.

    Ik doe het wel discreet, vind het niet zo nodig om met mijn ziekte te koop te lopen. Maar als iemand er problemen mee heeft dan heb ik mijn zegje wel klaar. :).

    • andrew
      Bijdrager

      ik doe dat ook loop niet te koop mee maar wat moet anders dan kan niks lekers eten
      je heb er niet om gevraagd om diabetus te zijn

  • Ruud
    Bijdrager

    Als het discreet gebeurt heeft er volgens mij niemand moeite mee. Net als met vrouwen die hun kind de borst geven. Maar als het iets wordt van “kijk mij eens goed zichtbaar even lekker gewoon doen” dan kan ik me voorstellen dat zoiets niet goed overkomt.

  • rietwierstra
    Bijdrager

    Nooit met steriele spullen bij de wc. Daar zijn veel teveel bacteriën. Ik kijk even om me heen of het niet teveel opvalt en dan spuit ik
    onder tafel. Ook in het buitenland nog nooit een probleem gehad.

  • WillyBilly
    Bijdrager

    Ik spoot meestal op de wc, later wel eens aan tafel in een restaurant. Prikken deed ik nooit buiten de deur, beetje op de gok zeg maar.
    Heb nu een pomp en een sensor, dus van beide problemen gelukkig geen last meer. Als ze nu in de restaurants nog eens (globaal) de koolhydraten op de menukaart zetten, dan zou uit eten nog leuker worden.

  • Monique72
    Bijdrager

    Vanaf dat ik diabetes type 1 heb (ong. 1,5 jaar nu), ben ik er open en eerlijk over geweest. Ik verberg het niet, en dus ook niet alles wat erbij hoort. Dus ik spuit en meet gewoon in het openbaar. Mocht iemand daar moeite mee hebben, dan is dat heel jammer voor hen, maar mijn gezondheid gaat voor hun ongemak.
    Ik probeer het altijd wel discreet te doen, maar dat lukt niet altijd. Helaas dan maar. Ik weiger in ieder geval om naar een toilet te moeten gaan om te spuiten. Mijn moeder (type 2) doet dat overigens wel meestal. Zelf vind ik dat ten eerste onhygiënisch en onhandig, en ten tweede vind ik het dan aanvoelen alsof ik iets stiekems ga doen wat eigenlijk niet mag.

    Heeft iemand er problemen mee dat ze mij zien spuiten of meten, dan zal ik ze netjes uitleggen dat ik dit niet voor mijn lol doe, maar pure noodzaak is. Mocht iemand echt vervelend gaan doen, dan zal ik waarschijnlijk een opmerking maken over nu niet spuiten = straks ziekenauto bellen, of iets in die richting… Met mijn sarcastische gevoel voor humor kan ik vast wel iets verzinnen. ;-)

    Tot nu toe heb ik nog nooit vervelende opmerkingen gehad over mijn spuiten en meten. Wel een enkele keer rare blikken, zo van “wat doet die nu?”

  • Op dit bericht kwamen ook op Facebook veel reacties:

    Derkien W: Ik prik en spuit wanneer het nodig is, ook in het “openbaar”, maar niet zo opvallend. Dat dan weer niet.

    Germo V: Arthur (7): in de speeltuin ofzo maakt me niks uit, dan zien ze het toch niet zo goed. Maar in een restaurant of bij Ikea vind ik wel vervelend. Vooral als er in m’n bil gespoten moet worden.
    Alleen spuiten vind ik dan vervelend, prikken maakt me niks uit.

    Ria Van S: Ook ik prik en spuit waar dan ook. Hoort er gewoon bij.

    Els van der V: Als diabeet is dat toch geen probleem? Jij weet het toch wel!

    Jeroen F: Ik spuit gewoon mijn insuline bijv. in een restaurant. Ook bij mooi weer wel eens buiten op een bankje (maar dan niet zo opvallend). Bijna niemand die het merkt. Een keer in Münster bij Karstadt in het restaurant was er iemand die mijn insulinespuit zag en netjes aan mij vroeg: “Zuckerkrankheit? (suikerziekte?)” Toen heb ik netjes “ja” geantwoord. En meteen ontstond er ook een mooi en leuk gesprek over hoe de diabeteszorg in Duitsland is geregeld en ik vertelde hoe het in NL is geregeld. Die beste meneer bleek toevallig zelf een zoon te hebben met diabetes type 1 :-)

    Monique de J: Ik spuit ook gewoon in het openbaar (in mijn buik). Soms is dat wat zichtbaarder dan anders, want als ik bv. aan een tafel zit of sta, valt het volgens mij bijna niemand op. Moet ik het het zonder “beschutting” van een tafel oid. doen, dan is dat maar zo. Ik heb dat spul gewoon nodig. Tot nu toe heb ik nog geen vervelende opmerkingen gekregen, wel af en toe een rare blik van “wat doet die nu?”

    Henk H: Ik prik en spuit waar dan ook. Hoort er gewoon bij. Het is een onderdeel van mijn leven geworden.

    Tamara B: Maak mij niet uit spuit overal Elf als man aan rijden is.
    Meestal pak ik een wc maar soms kan je onopvallend gewoon doen
    Op festivals doe ik gewoon openbaar omdat de dixies vaak niet zo schoon zijn.
    En onze groep is het ook gewent van me

    Ad V: Ik deed het altid achteraf in wc’s enzo. Voelde me dan vaak heel rot. Tot mijn dia verpl zei dat ik het gewoon aan tafel moest doen op een fatsoenlijke manier. Sindsdien nog geen problemen gehad en voel ik me een stuk beter, zelfs een beetje trots.

  • Korg
    Bijdrager

    Zijn vaak de gasten die drie keer iets terugsturen naar de keuken en de meeste herrie hebben aan tafel.

  • shaifnan
    Bijdrager

    Zelf spuit ik ook in het openbaar, er is type 1 pas bij mij geconstateerd. En voorheen ging ik naar de wc om te spuiten maar ik voelde mij erg onprettig erbij.

    Uiteraard doe ik het discreet, en krijg soms nog wel rare blikken als mensen het zien. Dat is wel even wennen dat mensen je zo raar aankijken.

  • tafel
    Bijdrager

    Ik wil iedereen bedanken voor zijn/haar reactie op mijn post (ook via facebook). Uiteraard wil ik ook degenen bedanken die via e-mail hebben gereageerd op mijn ingezonden brief in de Diabc. En ik wil natuurlijk ook alvast de mensen bedanken die eventueel nog gaan reageren.
    De reacties zijn een grote steun voor mij (ik zie eigenlijk bijna nooit iemand in het openbaar prikken en/of spuiten). Ik had niet verwacht dat er zoveel reacties zouden komen. Ik ben er erg blij mee. Sommige reacties waren ontroerend en hartverwarmend.
    In principe prik en spuit ik onder de tafel, maar ik moet toegeven dat ik hier de laatste tijd wat nonchalanter in ben geworden. Ook bij mij ontgaat het de meeste mensen wat ik heb gedaan. Soms vragen ze of mijn diabetesdagboekje een spelletje is. Ze denken kennelijk dat het een soort sudoku is Ook vragen ze wel eens of een scoreboekje van een of ander spel is. In gezelschap spuit ik ook door mijn T-shirt heen (maar ik weet eigenlijk niet of dat wel voldoende hygiënisch is).
    Ik herinner me nu ook weer een keer toen ik in de trein spoot. Schuin tegenover mij, aan de andere kant van het gangpad zaten twee oudere dames. De ene vroeg zich af of ik een junk was. De andere zei:”Nee, die zijn nooit dik.”

  • neliske
    Bijdrager

    Het is in onze huidige samenleving blijkbaar heel gewoon dat alles mag en alles kan. Ik vind spuiten in het openbaar “not done”. Dit heeft volstrekt niets met emancipatie te maken. Er kunnen mensen zijn die onpasselijk worden van een spuit en ik vind dat je daar rekening mee hebt te houden, zeker in openbare gelegenheden. Ik vind de reactie van mevrouw Aukje de Beer in het DVN blad dan ook wat kort door de bocht. In een normale samenleving heb je rekening te houden met andere mensen in je omgeving. Als zij dat niet erg vinden is dat een andere zaak dan wanneer je als buitenstaander hiermee geconfronteerd wordt. De enige keren dat mevrouw niet in het openbaar spuit is als de tafeltjes in het restaurant te dicht op elkaar staan en ze zich dan schaamt voor haar dikke buik. Mevrouw moet ook dan consequent zijn en ook dan spuiten.

  • marit
    Bijdrager

    Toen ik nog spoot ging ik altijd naar het toilet tot mijn man zei niemand hoeft iets te zienmals je het hier doet. Sinds die tijd heb ik eigenlijk altijd gewoon aan tafel gespoten op zo een manier dat het vrijwel niet opviel. Maar prik je dan ook geen bloedsuiker in het openbaar? Dat vind ik nl veel confronterender. Dan moet je de spullen toch op tafel leggen. Ik doe het wel maar voel me er niet echt ontspannen bij.

  • corrus
    Bijdrager

    Ik heb eigenlijk maar 1 vraag:
    Hebt u zelf diabetes?

    Het is in onze huidige samenleving blijkbaar heel gewoon dat alles mag en alles kan. Ik vind spuiten in het openbaar “not done”. Dit heeft volstrekt niets met emancipatie te maken. Er kunnen mensen zijn die onpasselijk worden van een spuit en ik vind dat je daar rekening mee hebt te houden, zeker in openbare gelegenheden. Ik vind de reactie van mevrouw Aukje de Beer in het DVN blad dan ook wat kort door de bocht. In een normale samenleving heb je rekening te houden met andere mensen in je omgeving. Als zij dat niet erg vinden is dat een andere zaak dan wanneer je als buitenstaander hiermee geconfronteerd wordt. De enige keren dat mevrouw niet in het openbaar spuit is als de tafeltjes in het restaurant te dicht op elkaar staan en ze zich dan schaamt voor haar dikke buik. Mevrouw moet ook dan consequent zijn en ook dan spuiten.

  • WillyBilly
    Bijdrager

    Als je daar onpasselijk van wordt, dan moet je met 30 graden ook niet buiten komen.
    Fietsers die geen sixpack, maar een heel fust getraind hebben, zonder shirt op de fiets (wat je ook met sixpack niet moet doen), daar knapt je eetlust ook niet van op :)

  • shaifnan
    Bijdrager

    Hahahahaha, volkomen met Willybilly

  • Gottfried
    Bijdrager

    Ik heb m’n hele “diabetes leven” tot dusver (35 jaar) in het openbaar gespoten. Ook op m’n werk. Nou was het tijdens m’n werk helemaal geen punt want ik werkte bij de Omroep en daar is alles nogal “makkelijk”. Ook tijdens vergaderingen was het absoluut geen punt. Ook het meten van m’n bloedsuikerspiegel. Niemand keek er van op. Zelfs kwamen er opmerkingen van ;“ben je weer aan het scoren?”.
    Maar ook in privé omstandigheden gaat alles in het openbaar.

  • Molly
    Bijdrager

    Ik meet altijd in het openbaar. Afhankelijk van de situatie probeer ik het soms discreet te doen, maar vrienden en familie hebben het al vaak genoeg gezien. Ik heb een pomp, dus spuiten hoeft gelukkig niet.
    Ik zou nooit op het toilet spuiten of meten. Dat is niet hygiënisch! Liever ongemakkelijke blikken dan een infectie. Ik leg dat ook met liefde uit aan mensen die dat niet snappen.
    Van sommige mensen weet ik dat ze niet goed tegen bloed kunnen, die waarschuw ik even,dan kunnen ze weg kijken.

  • Markpompje
    Bijdrager

    ik meet altijd in het openbaar waar ik ook ben, ik heb er toch ook niet om gevraagd om diabetes te krijgen, ooit toen ik nog met de pen in de buik spoot, en dat toch altijd al een beetje verborgen onder de tafel deed, een keer eens een opmerking gekregen van iemand in de trend van ‘junk’ waarop ik duidelijk een straaltje insuline in de lucht spoot en riep ‘jij ook een shot ?’ het gezelschap waar ik bij hoorde lag in een deuk en degene die niet bij ons hoorde maar wel de opmerking maakte is met een rood hoofd weggegaan.

  • marlies19521
    Bijdrager

    ik heb als we uit eten gaan nog ooit aan tafel gespoten.
    Ik trek me altijd terug op het toilet om gezeur te voorkomen.

  • corrus
    Bijdrager

    Dus moet ik misschien één of andere infectie oplopen op een toilet, omdat er iemand het vréselijk vindt om mij te zien prikken?
    Toen ik nog een spuit gebruikte, spoot ik gewoon in het openbaar.
    Niet dat ik bovenop de tafel ging staan, maar indien iemand het zag dat ik dit deed, heb ik me nooit aan gestoord.
    Ik hield alleen wél rekening met kleine kinderen, want die vinden het vaak héél eng.

  • augustusjan
    Bijdrager

    Ik heb mij nog nooit gemeten en mij een ¨schot¨ gegeven in het openbaar.
    Dan ging ik in een ander lokaal of op het toilet om mij te meten en te spuiten.
    Ik zelf wilde niet dat andere dat zagen wat ik deed wand anders konden ze mij uitleg vragen en ben niet goed te woord, maar anderzijds moed dat wel kunnen n niets van andere aantrekken.
    Nu doe ik dat wel waar andere bij zijn ,nu gebruik ik een pomp wat veel handiger is. BLIJVEN DOEN.
    Gr. August.

  • Peter@Diabetes
    Bijdrager

    Voor mij persoonlijk hou ik er niet van om stiekem dingen te doen, dit geldt ook voor het spuiten of meten.
    Het is voor mensen vaak vreemder als je geheimzinnig naar de toilet gaat om te spuiten, dan gaan de mensen bijvoorbeeld denken: die kerel gaat ook altijd vlak voor het eten naar de wc.

    Laat je leven niet leiden door je diabetes. In het begin van de diabetes is dit misschien lastig, maar probeer je zelfvertrouwen en je schaamte te overwinnen. Je maakt het voor je zelf een stuk makkelijker om gewoon in het openbaar te spuiten of te meten. Vaak valt het bij de meeste mensen amper op. Sommige mensen begrijpen ook wat diabetes inhoud door ervaring in hun familie,- of vriendenkring. Van 5/10 gevallen is dit bij mij het geval als ik in het openbaar spuit, zeggen mensen: o je hebt diabetes en dan maak je hier een sociaal praatje van.

    Wat ik soms wel lastig vindt om in de trein of met verjaardagen te spuiten (waar nieuwe mensen zijn of veel toeschouwers), dan lijkt het voor mij gevoel dat iedereen in de ruimte je aan zit te staren (ongemakkelijk en gespannen gevoel). Maar ook zulke situaties moet je vertrouwen overwinnen. Diabetes hoort immers bij jou leven. Vergeet niet dat een heleboel mensen iets hebben. Toch moet je hier leren mee te leven. Spuiten of meten bij mensen die ik dagelijks zie, zijn denk voor de meeste mensen de makkelijkste spuitmomenten.

    Belangrijk voor me zelf is, dat ik niet gaat showen dat ik diabetes heb. Ik probeer bij het spuiten altijd een klein deel van mijn shirt omhoog te doen of kies bewust een zijde van de buik, wat het minste zicht geeft bij de mensen (situatie afhankelijk).

    Ik de drie jaar dat ik diabetes heb, heb ik pas 1 aanvaring gehad met mijn chef op men werk. Die zei toen bot tegen mij, ik wil niet dat je tijdens het eten je zelf meet en spuit; doe dit voortaan maar in de toilet. Op dat moment wist ik niet wat ik moest zeggen, omdat ik toen pas diabetes had en daar ook net pas werkte. De volgende dag kwam hij zijn excuses maken (hij had van zijn vrouw op zijn dak gehad). Nu begrijpt hij beter wat diabetes inhoudt en dat diabetes bij mijn leven hoort.

    • Monique72
      Bijdrager

      peterdiabetes schreef:

      … Van 5/10 gevallen is dit bij mij het geval als ik in het openbaar spuit, zeggen mensen: o je hebt diabetes en dan maak je hier een sociaal praatje van.

      Ik heb pas geleden iets dergelijks meegemaakt tijdens mijn citytrip naar New York, een paar weken geleden. Ik moest midden op straat (onderweg van de ene toeristische bezigheid naar de andere) even tijd nemen om mijn Lantus te spuiten, anders was ik bang dat ik het zou vergeten.
      Een kaartjesverkoper van een toeristische busroute de net mijn vriend had aangesproken, zag mij bezig ondanks dat ik me toch wat had omgedraaid richting de gevel van een gebouw (ik probeer wel een beetje discreet te blijven als dat zonder al te veel moeite kan), en hij herkende mijn pen als insuline.
      Toen begon hij heel spontaan te vertellen dat zijn zoontje ook diabetes heeft, en dat hij sindsdien veel langer doet over de boodschappen, enz. Het was ondanks het onderwerp toch een leuk gesprek, vooral met veel herkenning. Gewoon een wildvreemde die spontaan over zoiets persoonlijks gaat vertellen… Ik vond dat toch eigenlijk wel bijzonder.

  • petermulder1989
    Bijdrager

    Ik spuit mijn insuline wanneer het nodig is. En dan maakt het me niet uit waar dat is, of het een restaurant, trein, vliegtuig etc. is maakt mij niet uit. Als iemand het ziet en het niet prettig vind dan is dat zijn of haar probleem, ik heb er ook niet zelf voor gekozen. En als ze zeggen dat je het de volgende keer maar naar de wc moet gaan omdat ze het niet prettig vinden leg ik gewoon uit dat ik dat niet ga doen. En 9 van de 10 keer snappen de mensen dat wel.
    Een enkeling vind het maar belachelijk dat je geen rekening met hun wilt houden, dan negeer ik ze maar.

    En ik moet zeggen dat je in Nederland er vaker mensen over hoort klagen dan in andere landen in de wereld. Zelfs in de Arabische wereld was het absoluut geen probleem. Nederlanders hebben gewoon vaak iets te zeuren.

  • xxxSylxxx
    Bijdrager

    Ik heb nu 4 jaar diabetes en in het begin spoot ik ook altijd op het toilet. Maar toen las ik idd dat dat niet goed is vanwege de vele bacteriën die daar rondzwerven. Sindsdien doe ik het discreet aan tafel. Gewoon een beetje half onder tafel met een klein stukje shirt opzij. In al die jaren heb ik er nog nooit een opmerking over gehad, denk dat de meeste mensen het gewoon niet door hebben zo. Het is echt niet zo dat ik het ga lopen showen ofzo. Binnenkort ga ik over op de pomp, dat lijkt mij wel een stuk makkelijker in het openbaar.

  • drb01
    Bijdrager

    Met kleine kinderen gaat het eigenlijk altijd heel goed. Als het ze opvalt wat ik doe, doe ik er niet moeilijk over, en ze zijn gewoon heel nieuwsgierig. Als ze vragen wat het is, leg ik het ze uit, en als ze willen kijken mag dat van mij. Ik heb nog nooit gehad dat kinderen in paniek raakten, meestal als ik het uitgelegd heb is het ‘oh’ en draaien ze nog net niet de schouders ophalend om, om vervolgens naar een speelplaats of zo te rennen, of mama een toetje te vragen of waar het op dat moment dan ook aan denkt. Ik vermoed omdat ik mij gedraag alsof het de gewoonste zaak ter wereld is, en niet dat het iets ‘speciaals’ of ‘engs’ is, ze het ook gewoon accepteren.

  • Anoniem

    Ik ben vorige week met mijn gezin naar Gran Canaria geweest. Het was voor het eerst dat ik mijn Lantus in het openbaar op de luchthaven moest zetten. Op de heenweg twijfelde ik en heb ik toch voor het invalidetoilet gekozen, mede omdat het er erg schoon uitzag. Op de luchthaven in Las Palmas, toiletten zagen er duidelijk minder fris uit, heb ik besloten vanaf dat moment me niet meer af te zonderen om te spuiten. Ik heb toen de Lantus in de wachtruimte bij de gate gezet. Ik moest er even een keer doorheen. Meten doe ik wel altijd in het openbaar, liefst wel discreet. Spuiten nu dus ook. Het is even wennen maar ik wil me ook niet altijd af moeten zonderen. Het is wat het is, of mensen dat nu aanstaat of niet. Ik let er wel op dat ik niet mijn bovenkleding volledig omhoog trek zodat mijn hele buik pontificaal in het zicht is. Een klein stukje huid vrijmaken, vind ik voldoende.

  • Martine
    Bijdrager

    Wij spuiten om in leven te blijven en junkie spuit om dood te gaan, dat was wat mijn tante altijd riep!

  • dewinterkost
    Bijdrager

    ik een man van 81 jaar,reeds 54jaar diabetes1 ik maak van het injecteren geen probleem.in een restaurant spuit ik gewoon aan tafel nog nooit iemand geweest die er wat van zei, hooguit van oh spuit je door je hemd heen ,ja hoor al 54 jaar zonder problemen

  • anoniem
    Bijdrager

    Spuiten in het openbaar moet kunnen vind ik. Maar binnenkort ga ik ook met novorapid beginnen maar mijn vraag is: Hoe doen jullie het dan met de 2 EH die je weg moet spuiten om te controleren of de naald het wel doet? Thuis doe ik dat gewoon boven tafel en de open ruimte, maar in een restaurant is dat niet mogelijk. Stel je eens voor dat iemand het op zijn eten krijgt. En onder tafel is het niet te zien dan dat er iets uitkomt.

  • Pedro
    Bijdrager

    Ik doe dat gewoon boven tafel maar draai iets dus mocht er wat vallen dat dat dan op de grond is. Ik spuit eerst 1 eenheid en dan nog 1, dan krijg je in ieder geval niet zo’n fontein.

  • TinekeVvO
    Bijdrager

    Ik spuit dan altijd in het bescherm dopje van de naald. Later naald er weer in en in een klein plasticbakje ( urinecontainer )

  • drb01
    Bijdrager

    Ik controleer eigenlijk bijna nooit… :-$ Maar als ik het wel doe inderdaad ook in het beschermdopje. Ik gebruik op aanraden van mijn apotheek trouwens plastic flesjes als naaldencontainers. Zijn tenslotte ook afsluitbaar, zeiden ze. Ik mag ze daar ook gewoon inleveren. Let wel, dit is in Zwitserland, ik weet niet wat de regels in Nederland zijn.

  • Anoniem

    Interessant, de opmerking over door de kleding heen spuiten. Mij werd verteld dat dit absoluut niet mag maar er zijn situaties dat ik het toch graag wil. Ik ga meneer dewinterkost toch volgen en het incidenteel doen als ik het vervelend vind om mijn buik te ontbloten.Ik gebruik wel een nieuwe naald voor elk shot.

    Ik woon in Duitsland, hier mag ik spuit- en meetmateriaal verzamelen in een lege plastic fles en dan gewoon afgesloten met het normale huisvuil weggooien.

    Wat het wegspuiten van 2 eh betreft, ik hoef dat niet te doen met mijn wegwerppennen volgens mijn arts. Bij het in gebruik nemen van een nieuwe pen, hoef ik officieel maar eenmalig 6-8 eh weg te spuiten. Als ik er een nieuwe naald op zet, staat die voldoende onder druk om te zien of hij doorgankelijk is. Als ik dan op de doseerknop druk zonder eh in te stellen, zie ik ook een druppeltje insuline verschijnen. Alleen als ik duidelijk lucht zie, probeer ik dat weg te spuiten. Ik twijfelde in het begin ook over dit ongebruikelijke advies maar het werkt prima. Scheelt toch een hoop verspilde eh.

  • Sven
    Bijdrager

    Spuiten en prikken doe ik toch discreet. In bijvoorbeeld een restaurant doe ik dit op het toilet.
    Overigens, op mijn werk doe ik het gewoon achter mijn bureau.

    Ik vind het toch prettiger om me hiervoor af te schermen, ik voel niet de behoefte dit te delen bij een openbare gelegenheid.

  • itsme333
    Bijdrager

    Ik meet en prik aan tafel wel zo discreet mogelijk maar maak er geen probleem van. Mijn kleinkinderen vragen al of ik niet vergeten ben te prikken die gaan er gewoon mee om.

  • BarbaraMuhlstaff
    Bijdrager

    Heel goed, dat doe ik ook gewoon. We hebben geen van allen gevraagd om diabeet te worden. En nu er medicijnen zijn, is het toch geen geheim om ze te gebruiken? Dan kunnen wij ook met alles meedoen. Ook ik zorg dat ik discreet spuit, maar mensen merken het heel vaak helemaal niet eens. De pennen zijn zo gemakkelijk in hun gebruik. Althans, dat vind ik.

  • BMarit
    Bijdrager

    Ik vind dat als je insuline moet spuiten en er bijvoorbeeld geen (hygiënisch) toilet is je dit gewoon moet kunnen doen zolang het niet te opvallend is. Ik zelf ben erg jong en heb nu een pomp, ik heb ook wel gespoten en schaamde me er erg voor later maakte het mij niets meer uit en had ik zoiets van als ik het niet doe kunnen ze me ophalen met een ambulance. Ik begon 9 jaar geleden met een pomp, 2 jaar geleden ben ik begonnen met spuiten en nu ben ik weer aan de pomp. Ik schaamde me vroeger heel erg dat ik diabetes had in het algemeen, nu maakt het me niets meer uit. Wat ik alleen wel vervelend vind is dat mensen reageren alsof het niets is en denken dat het een spelletje is. Maar ik vind dus dat je gewoon moet kunnen spuiten in het openbaar, het is nodig. Mensen hebben dus blijkbaar liever dat je in elkaar zakt dan dat je even snel een injectie zet?!

  • sanderj
    Bijdrager

    Toen bij mij net diabetes type 1 was geconstateerd (1,5 jaar geleden) had ik veel moeite met het spuiten in het bijzijn van anderen. Schaamde me er zelfs een beetje voor.

    Inmiddels heb ik er geen moeite meer mee. Het moet helaas, en is onderdeel van mijn leven. Probeer het zo discreet mogelijk te doen, zodat anderen er geen last van hoeven te hebben, maar 100% onzichtbaar is niet mogelijk. Gelukkig nog nooit nare reacties hierop gehad.

    Op het werk weet ik van een paar collega’s dat zij slecht tegen naalden kunnen. Voor ik mijn insuline spuit geef ik dit dan aan, zodat zij de andere kant op kunnen kijken. Op deze manier hebben we hier beide geen last van.

  • helde666
    Bijdrager

    Ben het helemaal eens met Neliske

  • Wenie
    Bijdrager

    Ik spuit nooit in het openbaar, als ik uit eten ga in een restaurant dan spuit ik in de auto vlak voor we naar binnen gaan. Thuisgekomen meet ik en spuit zo nodig wat bij, maar het gebeurt maar zelden dat ik dan bij moet spuiten.
    Ik vind het zelf niet prettig om in het openbaar te spuiten, en op het toilet vind ik onhygiënisch.

  • anoniem
    Bijdrager

    Maar Wenie, dat is toch ook riskant. Je weet nog niet wat je gaat eten en je weet niet hoe snel je het eten op tafel hebt. Als het langduurt, dan schiet je toch zo in een hypo.

  • BarbaraMuhlstaff
    Bijdrager

    Inderdaad. Dus ik wacht even voordat ik spuit totdat ik zie wat ik op tafel krijg en hoe lang het gaat duren voordat het eten er is. En ja, ik twijfel er ook geen moment over om gewoon in een restaurant aan tafel te spuiten. Ik gebruik dan altijd mijn heup. Het is een fijne plaats omdat niemand het hoeft te zien als ik aan tafel zit en me een beetje omdraai. Uiteraard heb je wat ruimte nodig, maar dat is meestal geen probleem. Ik ben het met veel andere schrijvers eens dat het onhygiënisch is om in een openbaar toilet te spuiten. Aan een restaurant tafel kun je bovendien ook je broek losmaken zonder dat iemand het ziet en wat ruimte maken voor je heup.

  • Aphrodesis
    Bijdrager

    je moet doen wat je zelf het prettigst vindt, zelf spoot ik altijd waar ik ook was zonder me om de rest druk te maken, kunnen ook de andere kant opkijken toch?

    dat was in mijn middelbare school tijd, in de aula, met 1200 pubers wel effe spannend maar daar kom je ook overheen, de meeste mensen maakt het niks uit. Nu ik een pomp heb kijken ze veel raarder “oh heb je zware diabetes oei!” :-S

  • mike
    Bijdrager

    deze week kreeg ik een vraag van de assistent manager of ik, als ik moest spuiten, dit niet in het chauffeursverblijf/kantine wilde doen, er had een collega over geklaagd(anoniem, dus ik weet niet wie, of althans, ik krijg niet te horen wie het was geweest)
    of ik het dan maar in het toilet of in de MER-ruimte wilde doen.
    had ik wel begrip voor willen hebben, alleen de toiletten zijn niet echt schoon bij ons, dus dat valt af en de MER-ruimte zit doorgaans op slot en ik heb geen sleutel. blijft over om even op de gang gaan staan, stiekem en onhandig in een hoekje…..
    ik heb dus maar gezegd dat ik er alle begrip voor wil hebben, maar geen mogelijkheid zie om het anders te doen dan aan de tafel in de kleine kantine.
    en eigenlijk weiger ik nu toch maar gewoon, ik ga toch niet moeilijk doen voor 1 van m’n ruim 150 collega’s terwijl ik niet weet met wie ik rekening moet houden.
    als anoniem zich nu bekend wil maken, dan wil en kan ik zeker rekening met hem houden, maar nu even niet;-)

  • Wenie
    Bijdrager

    moetjeweten, ik doe het al meer dan 20 jaar zo en het is nog nooit fout gegaan. Ik heb altijd glucose tabletten bij me voor het geval ik een hypo krijg, maar die heb ik bij een etentje nog nooit nodig gehad.

  • anoniem
    Bijdrager

    Nou Wenie, dat is dan wel een mooie oplossing voor jou, dat je dat zo kan doen.
    Afgelopen week heb ik bijna de hele week in het “openbaar” moeten prikken. Was de hele week onderweg met een groep mensen in Roemenië. Dus alle maaltijden werden gezamelijk genuttigd.
    Het ging hartstikke goed en geen enkele negatieve reactie gehad. Juist positieve. Ik had niet verteld dat ik diabetes had (een vriendin van mij die mee was wist het natuurlijk wel) maar door dat ze zagen dat ik prikte en dus diabetes heb, gingen ze er juist rekening mee houden. Zo lief.

  • starluna1512
    Bijdrager

    ik deed het ook altijd op de wc tot nu. ik heb nu ook een pomp en sensor…
    ben wel een beetje wantrouwend nog.
    maar het gaat goed komen.

    ik zou het ook gewoon in een resturant doen en zo. niets mis mee.
    het hoort bij ons

  • BarbaraMuhlstaff
    Bijdrager

    Inderdaad, ook ik heb in een restaurant aan tafel gespoten en eigenlijk kijken maar heel weinig mensen op. Ik vraag vooraf of iemand bezwaar heeft, maar dat is zelden het geval. En hoort het bij ons. Niemand van ons heeft gevraagd om alstublieft diabeet te mogen worden. Ik ben gevraagd om over een pomp na te denken en ben erg geinteresseerd in ervaringen van andere diabeten met een pomp. Ik heb al wel een glucose sensor en ben er erg tevreden mee. Dus als jullie iets meer over jullie ervaringen met een pomp willen vertellen zou ik dat heel fijn vinden. Voor mij is een pomp ook nieuw. Vinden jullie het gebruik van een pomp veel fijner/beter dan het gebruik van insuline pennen?

  • Mies
    Bijdrager

    Ik ben sinds 6 weken insuline aan het spuiten en sinds 2 weken ook novorapid erbij. Ik moet al erg wennen aan het feit dat ik nu alles bij moet houden en op tijd moet spuiten en ik vind het heel lastig om in het openbaar te spuiten. Maar doordat ik al deze verhalen lees ben ik wel meteen begonnen met het in het openbaar spuiten. Ik moet zeggen dat ik me er nog wel ongemakkelijk bij voel maar daar moet ik dan maar doorheen. Wat ik wel heel vervelend vind is het prikken in openbaar, dan moet je alles zo op tafel leggen en is het erg in het zicht. Spuiten in het openbaar vind ik wel erg lastig als ik een jurk aan heb, ik kan dan niet zomaar even een shirt omhoog schuiven maar moet dan de hele jurk omhoog hijsen. Ik zou wel willen weten hoe anderen dit doen?

  • BarbaraMuhlstaff
    Bijdrager

    Ik ben het met Mies eens. Ik heb een glucosesensor en die moet 2x per etmaal gecallibreerd worden. Ik vind het nog steeds erg onplezierig om bloed te prikken in het openbaar en ik vertik het echt om dit in een toilet te doen. Ik wil graag van andere diabeten weten of dit bij een insulinepomp-systeem ook nog gedaan moet worden en hoe vaak is dit dan nodig? Net als Mies wil ik graag weten hoe anderen dit doen.

  • mike
    Bijdrager

    hoi barbara en mies,
    wat heb ik het als man dan makkelijk, even een knoopje los van het overhemd en ik heb huid genoeg om in te spuiten.
    dat is dan ook wel een reden waarom ik er nooit voor gekozen heb om in m’n bovenbeen te gaan spuiten,
    dat gaat ook mij te ver, in de openbaarheid om mijn broek te laten zakken
    (is vast wel op te lossen door een kleine opening vlak onder de zak van mijn werkbroek te maken)
    en meten in het openbaar, ik heb er nooit moeite mee gehad, gaat relatief zo snel dat anderen het amper zien (accucheck mobile, dus alles in een apparaat)
    tegenwoordig gebruik ik de freestyle libre sensor, calibratie niet nodig, dus dan gaat nog ongemerkter, 2 secondes werk.
    groet mike

  • marit
    Bijdrager

    Ik heb insulinepomp met sensor. Deze moet drie keer per dag gecalibreerd worden. Ik doe dat voor ontbijt, voor avondeten en voor het slapen. Ik vond het vRoeger ook allemaal lastig om het in het openbaar te doen. Wat ik nu nog wel eens wil doen als ik het niet teveel in het zicht wilmdoen de spullen op mijn schoot leggen. Vroeger als de jurk nietnzo dik was en ik nognspoot spoot ikmweleens gewoon door de stof heen. Het wordt natuurlijk niet geadviseerd maar ik heb er nooit problemen mee gehad.
    Sterkte met het wennen, op een gegeven moment wordt het zo een onderdeel van je leven dat het allemaal wat makkelijker wordt.

  • BarbaraMuhlstaff
    Bijdrager

    Hoi Mike en Marit,
    hartelijk dank voor jullie reacties! En ja, jullie brengen me op goede ideeen. Ik ga aan mijn diabetesverpleegkundige vragen of ik ook deze freestyle libre sensor zou kunnen gebruiken Mike. Hartstikke handig!

  • Mies
    Bijdrager

    Fijn al die reacties en tips. Komende tijd dus maar verschillende dingen blijven uitproberen

  • Hans1956
    Bijdrager

    Inderdaad, meten en injecteren hoort onverbrekelijk bij sommige diabeten, en niemand hoeft zich ervoor te schamen. Dus gewoon in het openbaar. Heb wel meegemaakt dat collega’s flauwvielen, dus waarschuw meestal wel even, in de trend van wie er niet tegen kan, moet even de andere kant op kijken.

  • BarbaraMuhlstaff
    Bijdrager

    Goed advies Hans, al lachen wij zelf er misschien als diabeet om. Ik begrijp het wel. Ik heb nog steeds een grote naaldenangst, maar dan gaat het om die grote, afschuwelijke HbA1C bloedafname naalden. Als dat gedaan moet worden kijk ik ook de andere kant op en waarschuw ik de verpleegkundige.

  • anoniem
    Bijdrager

    Inderdaad meten en injecteren hoort er voor de meesten inderdaad bij en ik heb het ook een weeklang gedaan omdat ik met een groep op reis was, maar het voelde steeds als een soort aandacht vragen. Kijk haar eens, gaat ze nu spuiten midden in de groep. Dat kan ze toch ook even op de wc doen. Nee dat kan niet, maar dat weet ik, maar de andere mensen ook? Vooral dat wegspuiten van de eerste 2 EH vond ik zo opvallend, want het licht moet er wel op een bepaalde manier opvallen anders zie je het niet.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.