Forums / Omgaan met je diabetes / psychish problemen blijven me kwellen

psychish problemen blijven me kwellen

goededag,

ik heb sinds bijna 4 jaar diabetes type 1, opzich heb ik daar vrede mee en is het voor mij goede stok achter de deur geweest om me student eet gewoontes te veranderen naar een gezondere leefstijl en voedings keuze.

maar ik ben opzoek naar mensen die dit probleem hebben wat ik hier onder ga uitleggen
ik heb een lichte vorm van borderline ( achtig iets), waarbij mijn sympthomen inprincipe er op lijken maar sommige zijn juist omgedraaid, mede door een vorige relatie waar ik achteraf gezien veel psychishe mishandeling en manipulatie heb ondergaan….
maar mijn grootste probleem nu met de sympthomen is dat ik wel een vorm van automutilatie heb die in principe heel goed is … totdat het je ‘ behandeling’ in de weg komt te staan… ik kan dus mezelf NIET beschadigen als ik me slecht voel en dus ook niet mezelf prikken of spuiten ookal is dat een goed iets gezien me diabetes.. en insuline gaat goed maar vingerprik ( ook omdat het gewoon 99% van de tijd echt zeer doet en ik ben geen kleinzeerige) en die ‘ vergeet’ mijn brein dan gewoon en ben andere technieken gaan ontwikkelen om globaal te weten hoe of wat ( hoelang ik met een flesje water doe enzo) maar dit stoot ontzettend hard tegen met wat de dokters van je willen want ja cijfertjes zijn de bijbel en ( terecht misschien) de ultieme waarheid… maar ik krijg het mensen gewoon niet aan hun verstand gebracht hoe het nu werkt bij mij en ik hoop als ik meer mensen vind die dit probleem ook ongeveer hebben of vergelijkbare ervaringen.. in de hoop dat ik misschien iemand het aan zijn verstand ga krijgen.

dus concreet: wie heeft ook omgedraaide auto mutilatie en ondervind hier ook problemen ( psychish) bij. of uberhaupt door je pshyche steeds tegen een beton muur oploopt met dokters.

  • Chaim
    Bijdrager

    Hoi,

    Tjee…dat lijkt me een heel lastige.
    Ben je onder behandeling van een therapeut voor de borderline (achtige) problemen?
    Zo ja, kan die in overleg met je diabetesverpleegkundige niet tot een modus komen waarbij je wel je bloedsuikers kunt prikken, zonder dat je dat ervaart als auto-mutilatie?
    Of werken aan ervaren dat die vingerprik een andere reden heeft dan het auto-mutileren?
    Want die trigger moet worden losgekoppeld en dat kan, denk ik, alleen in therapie.
    Het checken van de staat van je gezondheid ten opzichte van het gevoel dat je drijft tot jezelf pijn doen?

    Verder…qua pijn, let je op de prikdiepte met de pen die je hebt?
    Ik heb mezelf een week lang met maximale pendiepte geprikt, omdat ik er niet op lette.
    En ik me maar afvragen waarom het zo’n pijn deed en mijn vingers zo beurs en blauw waren.
    Met prikdiepte 1 ervaar ik geen pijn, krijg de vereiste druppel en heb geen beurse vingers meer. Althans niet meer dan normaal is.

    Dit is gewoon heel ingewikkeld. Niet iets dat hier voor je opgelost kan worden met praktische tips. Therapeut en diabetesverpleegkundige lijken me echt de enige aangewezen personen om die link los te koppelen.

    Markpompje
    Bijdrager

    Dat is lastig, maar als je niet kleinzerig bent en het doet 99% van de tijd zeer als je prikt dan is er denk ik iets aan de hand, prik je niet te diep, gebruik je wel scherpe naaldjes, dat laatste verschilt enorm, heel eerlijk gezegd is er nogal wat botte troep op de markt en als ik die gebruik doet het bij mij ook zeer, ik gebruik al jaren B+D omdat die de scherpste zijn die ik ooit heb kunnen vinden in ongeveer 25+ jaar

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.