Spoed in het weekend? Laat je niet wegsturen!

Thijs werkt op de Front-Office van Diabetesvereniging Nederland. Hij beantwoordt iedere dag vragen over leven met diabetes van onze leden.

Thijs-DVN
Bijdrager

Spoed in het weekend? Laat je niet wegsturen!

Ik heb al 45 jaar diabetes type 1, waarvan 20 jaar met meerdere complicaties. Ik probeer hier normaal mee te leven en gelukkig lukt dit meestal ook.

Eén van mijn complicaties is dat ik volledig gevoelloze onderbenen en voeten heb, waardoor de kans op wondjes sterk is toegenomen. Dit heeft mij twee tenen gekost, dus ben ik extra zuinig op mijn resterende tenen.

Teleurgesteld en een beetje bang, ging ik naar huis

Iedere dag controleer ik mijn voeten. Op een zondagavond niet zo lang geleden was tot mijn grote schrik mijn “wijs-teen” aan de rechtervoet erg donker gekleurd. ‘s Ochtends was er nog niets aan de hand, zo zie je maar dat het heel snel kan gaan. Om 22 uur toch nog maar contact opgenomen met de eerste hulp. Tegenwoordig moet je eerst naar de huisartsenpost en daar kon ik meteen terecht.

Niet goed
Een jonge huisarts zag dat het niet goed ging met mijn teen en wilde mij naar huis sturen met een antibioticum. De volgende dag moest ik dan maar naar mijn eigen huisarts gaan. Maar ik heb eerder met dit bijltje gehakt en toen kostte het een teen. Daarom verzocht ik de huisarts mij door te sturen naar de eerste hulp om een foto te laten maken. Na enig aandringen, belde de arts de eerste hulp. De dienstdoende arts daar wees het verzoek af, zonder in mijn dossier te kijken. Teleurgesteld en een beetje bang, ging ik naar huis.

Ik was net op tijd…

De volgende ochtend liet ik alsnog een foto maken, de uitslag zou donderdag volgen. Maar het voelde niet goed om zo lang te wachten. Op de diabetespoli vroeg ik of ik terecht kon bij de podotherapeut en dat was zo. Alle registers werden opengetrokken. De podotherapeut liet een vaatchirurg en een internist komen. Gevolg: opname van drie dagen in combinatie met antibioticum geschikt voor een olifant. Gelukkig was er nog geen bot aangetast. Ik was net op tijd…

Geen vertrouwen
Inmiddels kan ik weer normaal functioneren en het belangrijkste: mijn teen is gered! Wel is mijn vertrouwen in de huisartsenzorg enorm geschaad. Ik heb er met mijn huisarts over gesproken en de internist en chirurg spraken de arts van de eerste hulp aan op haar telefonische diagnose. Het gevolg is dat ik voortaan bij dit soort problemen direct naar de eerste hulp kan gaan.

Mijn verhaal laat maar zien: vertrouw je het niet en voelt het niet goed, laat je dan vooral niet wegsturen.

Deel deze post:
  • Racingbike
    Bijdrager

    Laat ik het zo zeggen; ik heb door de slechte ervaringen een grote aversie tegen mensen in witte jassen gekregen.
    Afgelopen dinsdag was ik voor het eerst bij de nieuwe arts (een jong iemand) en hij had mijn dossier bestudeerd. Hij vertelde mij dat hij zich zorgen maakte over mijn te lage bloedjes. Kreeg toen het hele verhaal van hypo-unawareness over mij heen gegoten.

    Mijn aversie heeft zich tijdens mijn gehele ontwikkeld.

    Vroeger was er,buiten mijn medeweten om, besloten om op een andere insuline over te stappen. De nieuwe insuline was schoner.
    Echter door een flinke ontregeling lag ik vastgekluisterd aan het ziekenhuisinfuus en kon geen kant op.

    Nadat de insuline was geïnjecteerd voelde ik later dat het andere insuline was. Gevraagd aan de verpleegster en deze ontkende dat. Ik begon klachten krijgen als buikpijn, hoofdpijn etc.)
    De tweede dag hetzelfde verhaal. De verpleegkunde ontkende het weer. Besloot om het later aan mijn ouders te vragen. Het gezicht van mijn moeder sprak boekdelen.
    Omdat er totaal niet werd geluisterd hield ik de derde dag maar mijn mond.

    Na een week mocht ik eindelijk naar huis. De arts was tevreden over de resultaten.
    Een paar dagen later zat ik huilend op de bank en mijn ouders vroegen wat er was. Ik vertelde toen mijn relaas en wilde terug naar mijn oude vertrouwde insuline. Hoe ik mij voelde, dat hield ik niet lang meer vol.

    Mijn vader was s’avonds nog naar de apotheek gegaan en had mijn oude vertrouwde insuline gehaald.
    Op de vraag waarom ik niets in het ziekenhuis had gezegd was mijn reactie eenvoudig. Ik had het tweemaal gevraagd en beide keren werden ontkennend bevestigd.
    Dus waarom door vragen, er werd toch niet geluisterd.

    Jaren later, in een ander ziekenhuis (andere arts) kwam ik voor de lab uitslagen. Omdat ik al vaker het gevoel had dat de arts niet echt luisterde had ik mijn ouders meegenomen.

    Ik voelde mij totaal niet lekker en zei dit ook tegen de arts.
    Zijn reactie was apart “je HbA1c is gezakt, van 11,4 naar 11,1, je voelt je dus ook beter.

    Weer zei ik dat ik mij niet lekker voelde. Daarop lachte hij maar wat. Liep vervolgens met mij meer naar de balie en zei tegen de assistente dat ik over drie maanden werd terug verwacht.
    Ik was toen zo kwaad geworden en reageerde “bekijk het maar, ik kom helemaal niet meer terug.”
    De arts reageerde lachend en zei dat hij mij over drie maanden verwachte op de poli.

    Liep kwaad weg en ben nooit meer terug geweest.

    Jaren later, toen ik op weg naar huis was bemerkte ik dat ik met mijn linkeroog minder zag. Het leek net alsof ik door een vissenkom keek. Wrijven hielp niet, het zicht werd niet beter.
    Thuis aangekomen vertelde ik mijn moeder (geregistreerd verpleegkundige) het fenomeen. Mijn ouders namen direct het voortouw en binnen 45 minuten zaten wij op de eerste hulp.
    Wat bleek, de capillaires vertoonden wat bloedinkjes.
    Kennelijk hadden de artsen dit nog niet eerder gezien. Na mijn gevoel kwam het halve artsenbestand langs om een blik in mijn kijkertjes te werpen.
    Ondertussen zat ik daar maar en in het Latijns voorzag men elkaar van informatie.
    Was het toen zo zat dat ik op een gegeven moment de arts wegduwde en zei dat het circus voorbij was.
    Liep naar buiten en zei tegen mijn ouders dat ik naar huis wilde. Mijn moeder liep naar de arts toe en vroeg wat de prognose was. “Ik moest gelaserd worden anders was de kans groot dat ik blind zou worden.”
    Vooral goed nieuws als je net je rijbewijs had gehaald.

    Ik was werkelijk spinnijdig geworden en rende huilend het ziekenhuis uit. De politie was gebeld en zij brachten mij terug.
    Een eerste laserafspraak was gemaakt en zo doende ben ik het lasertraject in gerold.

    Ik kwam toen uit bij het Diabetes Centrum Bilthoven (helaas bestaat deze, door de vele fusies ook niet meer.)
    Wat een verademing was dit. Nu werd er wel naar mij geluisterd en ik kreeg het gevoel dat mijn klachten voor het eerst serieus werden genomen.

    Door een overname/samenvoeging kwam er een naamswijziging. Daar wilde men mij om de drie maanden terug zien. Dit heb ik geweigerd en gezegd dat mijn uitslagen bijna altijd goed waren dus zo vaak terugkomen vond ik geld weggooien.
    Na wat aandringen mijnerzijds werd dit gewijzigd naar twee keer per jaar.
    Wel had ik de afspraak wanneer ik voelde dat er iets niet lekker zat ik aan de bel trok en een afspraak kon maken.
    Van deze service heb ik nooit gebruik hoeven te maken.

    Een nieuwe overname zorgde voor een naamswijziging. Ondertussen had ik ook klachten gekregen die ik niet kon thuisbrengen.
    De huisarts zei dat de klachten verband hielden met een de verhuizing van een paar maanden geleden.

    Mijn nuchtere bloedjes hadden iedere ochtend een score van 2,2 en lager. Uit onderzoek kwam naar voren dat mijn schildklier te snel werkte.
    Diverse afspraken proberen te maken, welke altijd op het laatste moment door de arts werd afgezegd. Ondertussen gaf de toenmalige werkgever mij de schuld dat mijn schildklier te snel werkte, en dat had ook zijn neerslag op mijn suikertjes.

    Uiteindelijk werd er besloten dat ik voor de “slok” in aanmerking kwam. Toen de juiste dosis was bepaald was mijn eerste reactie “dat is te veel.” De arts in kwestie weersprak dat met “nee nee, want anders werkt het niet…”
    Na een half jaar (en een werkgever die alles behalve meewerkte) kwam naar voren dat ik was overgedoseerd. (Verrek, had ik de arts hier niet voor gewaarschuwd?!)

    Het gevolg daarvan is dat ik voor de rest van mijn leven schildklierhormoon moet slikken en iedere dag 30 minuten moet wachten eer ik mag eten.

    Dus de medische zorg is ernstige ziek en ik houd alles zelf in de gaten. Dit houdt in dat ik, in plaats van 5 per jaar naar het ziekenhuis moet, twee maal ga.
    Een keer voor de APK keuring en later in het jaar de arts een handje schudden.

    Afgelopen dinsdag was ik in het ziekenhuis en maakte ik kennis met de nieuwe arts. Hij had mijn dossier bestudeerd.
    Hij maakte zich uit medische gronden zorgen om mijn te lage bloedjes. Heb ik HbA1c van 6,3 gemiddeld.

    Bij het afscheid nemen maakte hij de opmerking dat wanneer ik hem nodig heb ik hem altijd kan bereiken. Zo een opmerking heb ik nog nooit ervaren.
    ==

    Nyna74
    Bijdrager

    Herkenbaar! twee jaar geleden werd ik ziek, uiteraard in het Paasweekend. Gedurende dat weekend voelde ik me steeds slechter, was bij tijden ook niet helder. Heb 3 keer gebeld met de doktersdienst: “tja mevrouw, er gaat een virus rond, houdt u uw bloedwaarden wel in de gaten?” Komen mocht niet, zagen ze geen heil in. Ik heb me laten afschepen tot maandagochtend: ik had een dikke tong met een witte waas erop, voelde me afschuwelijk, begreep mijn eigen lijf en diabetes niet meer… Toen heb ik weer gebeld en de hele lijst met symptomen achter elkaar opgedreund. “Komt u maar gauw mevrouw…” Ik heb me naar het ziekenhuis laten brengen en er werd een roodvonk-infectie in mijn keel ontdekt. Totaal ontregelde diabetes, tegen keto-acidose aan, uitgedroogd… en meteen opgenomen. Het punt is dat als je je zo waardeloos voelt, je ook niet echt voor jezelf kunt gaan staan. Waar ik normaal heel goed voor mezelf kan spreken en opkomen lukt dat dan dus niet. In de nagesprekken met diverse behandelaars kreeg ook ik het advies voortaan direct de spoedeisende hulp te bellen. Waarvan akte. Geen doktersdienst meer voor mij!

    Miepie
    Bijdrager

    Ik had een dergelijke ervaring afgelopen Pinksterweekend. 2e Pinksterdag werd ik wakker met buikpijn en hevige diarree, dat leek me al niet handig in combinatie met mijn diabetes, mijn ochtendmedicatie bleef er niet in, eten en drinken ook niet, gebeld met dokterswacht, “Neem uw temperatuur op en terugbellen als u koorts krijgt”. ’s Middags moest ik ook overgeven, ook dit ging de rest van de dag door samen met de diarree die ik nog steeds had. Weer bellen, “Probeer maar wat water te drinken of neem ORS en bel maar terug als de bloedsuikerwaarden onder de 5 of boven de 15 komen”. Water bleef er ook niet in, ORS (wat een vriendin nog snel even voor me haalde bij de apotheek) ook niet, in het bijzijn van die vriendin en op haar aanraden belde ik voor de 3e keer de dokterswacht, werd er ineens gezegd: “Ik wil u toch even zien, ik kom eraan” en toen werd er eindelijk besloten om me op te nemen, om 10 uur ’s avonds, toen had ik zoiets van: Hadden ze dat nou niet om 4 uur al kunnen bedenken?!
    Uiteindelijk heb ik 4 dagen in het ziekenhuis gelegen omdat er een bacterie in mijn ontlasting werd gevonden, alleen op een kamer, briefje op de deur met ‘Contactbeperking’, ik mocht mijn kamer niet af, bezoek moest handen wassen als ze mijn kamer verlieten etc. Het is verder goed gekomen, maar dat de dokterswacht me eerst niet wilde opnemen en pas na 3 keer bellen langskwam zei mij eigenlijk wel genoeg en dat heb ik ze ook als feedback meegegeven op een feedbackformulier na afloop.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.