Forums / Zorg en behandeling / Spuiten en spuitplekken: beginnersvraagje

Profielfoto van ChaimChaim
Bijdrager

Spuiten en spuitplekken: beginnersvraagje

Sinds bijna twee weken spuit ik ’s avonds Levemir.
Ben begonnen met 10e en zit nu op 20e.
Ik spuit in de bovenbenen, op verzoek van de dvk. Dit in verband met nuchter bloedsuiker prikken.

Nu merkte ik gisterenavond dat na het spuiten, de spuitplek branderig voelde en dat spreidde zich langzaam uit over mijn bovenbeen.
Natuurlijke reactie is om dan te wrijven en zo ontdekte ik dat ik van de laatste drie dagen onderhuids bulten heb op de spuitplekken.
De plek van gisterenavond is nog steeds gevoelig.

Ik verwissel de naalden, steek de pen er loodrecht in en trek die ook weer loodrecht uit.
De naalden zijn 5mm.

Is iemand hier bekend met deze bulten en het branderige gevoel en is er iets dat ik zelf kan doen om het te verminderen of te voorkomen?

  • Profielfoto van ChaimChaim
    Bijdrager

    @jaapie, een keertje lage bloedsuikers is inderdaad niet zo’n probleem is mij verteld.
    Aan de andere kant, zei mijn huisarts, kun je beter wat te hoog zitten dan te laag.
    Louise schrijft dat ze een hypo had in de nacht. Dat was die waarde van 3.8
    En in de nacht is zoiets altijd wat riskanter omdat je niet altijd bijtijds wakker wordt.

    @louise…wat goed van je dat je toch probeert om het bericht af te maken.
    Dat is zeker lastig met links.
    Wat waardeloos voor je dat je gevallen bent op een loopband. Een schaafwond kan behoorlijk pijnlijk zijn, ook al is het een oppervlakkige wond. Dat je suikers hoger zijn, is niet verbazingwekkend. Maf van die hypo dan opeens, he.

    Profielfoto van LouiseLouise
    Bijdrager

    Haim,

    Mijn bloedsuikers zijn ook goal hoog ,

    Profielfoto van LouiseLouise
    Bijdrager

    RaR bericht

    Beste Chaim.
    Mijn bloedsuikers zijn sowieso te hoog, jomdat ik.p

    Profielfoto van LouiseLouise
    Bijdrager

    Beste Chaim, het zit. Me niet mee. Een arm met een schaafwond aan de e ne kant en een ontsteking aan de. buitenkant van de elleboog. Ik kan nietslaoen

    Profielfoto van ChaimChaim
    Bijdrager

    Owww…meid…dat lijkt me echt pijnlijk. Geen wonder dat je niet kunt slapen. Je weet niet waar je je arm neer moet leggen. Ik heb genoeg verwondingen etc. gehad om me daar iets bij voor te kunnen stellen.
    Van pijn wordt je moe en van niet (goed) slapen nog erger. Dan stijgen je bloedsuikers natuurlijk.
    He bah…ik hoop dat het snel beter met je gaat.

    Profielfoto van JaapieJaapie
    Bijdrager

    @chaim mij is juist vertelt dat lager beter is, zolang het maar geen hypo’s oplevert. Blijkbaar een verschil tussen type 1 en type 2 (Ik neem aan dat jij type 2 hebt, verbeter me als dit onjuist is). Ik was net een maand gediagnosticeerd en mijn internist vond een gemiddelde van 7 te hoog. Dat moest nog verder omlaag. Nu zit ik op een gemiddelde van 5,5-6 bij de meeste metingen. Over een paar weken mag ik weer langs komen bij de internist. Benieuwd wat ze er dan over te melden heeft. Al moet ik zeggen dat ik het geluk heb, geen hypo’s te krijgen. Ik snap dus zeker wel dat als je net gaat slapen en je hebt een dergelijk lage waarde, dat je eerst wat ga eten. Dat zou ik ook gewoon zelf gedaan hebben.

    @louise Als iets verkeerd gaat, lijkt ook meteen echt alles verkeerd te gaan. Dat soort momenten heb ik ook zo vaak. Ik wens je daarom veel sterkte met de gehele situatie. Hopelijk herstel je snel.

    Profielfoto van LouiseLouise
    Bijdrager

    Bedankt voor jullie medeleven, Jaapie en Chaim.
    Vandaag voor controle geweest voor de arm/schouder
    De schoudersling moest eraf en daar voor kreeg ik een sling mettwee lussen, die ik zelf af kan doen om te oefenen, zodat de beweging soepeler gaat. Ik mag ik gewoon mijn twee handen weer gebruiken. In het begin wat inder intensief, later meer.
    Er zijn ook foto’s gemaakt van de elleboog, waar de pin van vorige operatie nog zit en die nu is gaan ontsteken. Daar heb ik anti- biotica voor gehad.
    Maar ja, de hoge bloedsuikers zijn daar een gevolg van.
    Gelukkig kan ik die zelf verlagen door extra novo Rapid, (een kortwerkende insuline, zoals jullie vast wel weten) te spuiten.
    En hopen dat de ontsteking gauw voorbij is. Dan worden de bloedsuikers normaler, tussen 6 mmol en 10 mmol. Die hebben mijn voorkeur. Maar nu wat anders. Hoe is het met jullie zelf. Houden jullie het hebben van diabetes een beetje vol?
    Hectische mij in ieder geval gelukt het sinds 1979 vol te houden.
    Met ups en downs.
    Maar het is m dit keer ook gelukt om het bericht aan jullie te schrijven, zonder kleine,soms onsamenhangende stukjes tussendoor.

    Groeten; Louise

    Profielfoto van JaapieJaapie
    Bijdrager

    Gelukkig heb ik nog niet zo’n lange geschiedenis als jou. Bij mij is het eind vorig jaar begonnen. Heftige periode achter de rug. Voel me nog steeds niet helemaal fit. Ik zit nu in een honeymoon fase, dus de erge schommelingen moeten nog komen. Ik heb het idee dat ik op dit moment eigenlijk alles kan eten zonder problemen. Bij spuiten doe ik geen eens aan, ondanks dat zeker mijn tussendoortjes soms iets te groot zijn. Ik heb alleen geen idee hoe lang deze periode gaat duren, voordat de echte onzekerheid er aan komt en dat maakt juist de huidige situatie onzeker.

    Profielfoto van ChaimChaim
    Bijdrager

    @louise…wow…ging lekker zo met je post…wat heb je nou anders gedaan.
    Jij bent ook zo onstekingsgevoelig, lees ik. Daar heb ik mijn hele leven al last van.
    Ik hoop dat de antibiotica snel aanslaat.
    Bloedsuikerwaarden tussen de 7 en de 10 zijn waar ik ook voor ga.
    Mijn dvk begint langzaam te begrijpen dat waarden tussen 5 en 7 voor mij niet haalbaar en niet goed zijn.

    Hoe het nu gaat?
    Ik heb nooit hoeven leren accepteren dat ik diabetes 2 heb. Ik heb het altijd als iets onvermijdelijks gezien, omdat ik erfelijk belast ben. Ook insuline spuiten heb ik als iets onvermijdelijks gezien, na jaren tabletten te hebben geslikt.

    Ik heb een periode van een paar maanden gehad dat mijn bloedsuikers met zo’n 130 eenheden per dag redelijk stabiel waren. Ik heb twee momenten op de dag, vlak voor het avondeten en voor het slapen gaan dat ik hoog zit. Daar is geen insuline tegenop te spuiten. Je kunt het proberen weg te spuiten met een nog hogere dosis insuline. Gevolg was dat ik diepe hypo’s kreeg. Vooral als ik dan actief was.
    Het probleem is dat mijn spijsvertering problemen geeft. Ik heb gastroparese (vertraagde maaglediging) Ik eet maar kleine beetjes tegelijk en zie er dan nog uit alsof ik zwanger ben van een vierling. Daarnaast lijk ik prikkelbare darmen te hebben. Dus mijn eten wordt verwerkt wanneer mijn lichaam er toevallig aan toe is. Daar kun je ook niet tegenop spuiten. Een pomp is voor mij geen optie.

    Dus moet ik leren accepteren dat mooie, stabiele, bloedsuikerwaarden voor mij niet haalbaar zijn.
    Ik moet accepteren dat ik door al die insuline overal vet begin te ontwikkelen.
    Dat ik er nu uitzie als Bessie Turf met mijn vetband om de buik en nu ook op de benen (lipoedeem?) en vooral dat ik meer pijn heb (neuropatie?).
    De dvk en huisartsen halen de schouders op en bevestigen dat vetverdeling verandert als je insuline spuit. Helaas pindakaas.
    Mijn moeder had het ook en het blijkt dus ook nog erfelijk te zijn.
    Er is een echo gemaakt van mijn ingewanden en daar was alleen op de zien dat ik leververvetting had. Omdat ik geen alcohol drink, moet het dan van de paracetamol komen. Kennelijk zorgt zelfs incidenteel gebruik van paracetamol voor leververvetting. Dus ga ik nog spaarzamer om met die pillen. Dat betekent weer opnieuw leren om anders met pijn om te gaan.

    Ik merk dat ik moet leren accepteren dat diabetes zo’n grote rol speelt in mijn leven.
    Ik heb mijn leven lang al chronische aandoeningen en dat is nu eenmaal een feit. Verder ga ik door met leven en laat dat zo min mogelijk bepalen door de aandoeningen.
    Met diabetes kun je dat niet, merk ik.

    En dat is wennen. Maar zoals met alles…het went vanzelf.

    @jaapie…natuurlijk is hoe lager hoe beter…maar…en dat geef je zelf al weer, zolang het geen hypo’s zijn. En dat was bij mij en Louise (tijdelijk) wel het geval.
    Wat de huisarts zei is dat een dagje net boven de 10 zitten beter is dan 2x per dag onder de 3.

    Profielfoto van LouiseLouise
    Bijdrager

    Met nachts de wond, die ontstoken was, gaat het wel beter. Minder pijnlijk. ’s Nachts wil het slapen ook wat beter lukken
    zolang ik die sling nog moet dragen, als ondersteuning, en daardoor maar een hand vrij heb voor de rollator, durf ik met de rollator niet echt op stap. Alleen kleine stukjes van auto naar deur van een huis. En dan is mijn man er ook bij. Daardoor ben ik vaak binnen en kom dan de deur niet meer uit. Waardoor ook tekort aan beweging, zwaarder worden en stijf. Ik moet wel oefenen met die arm. Maar dat is pijnlijker door die ontsteking. Mentaal wil het nog niet zo erg, zeker met een man naast me, die gewoon gezond is en qua beging nog veel kan. Hij doet ” body balance”, wat best intensief is. Als enige man tussen al die vrouwen. Dat vind hij prima. Er voor doet hij nog iets met apparaten alsjeblieft crosstrainer.
    Voor mij is de sportschool net meer geschikt omdat er te weinig of geen begeleiding is. Het is daar meer geschikt voor mensen, die geen begeleiding nodig hebben.
    Ik weet dat er in de fysiotherapie praktijk ook mogelijkheden zijn voor medische fitness in kleine groepen met begeleing. Daar moet ik me maar eens gaan aanmelden. Dat kan ook per computer.
    Maar eerst moet mijn arm zover beter kan zijn.
    Het typen gaat beter, als ik het maar rustig doe. Als ik iets moet typen in een bepaalde tijd,dan gaat dat moeilijker en maak ik meer typfouten.
    Met aankleden gaaat het ook beter. Ik kan al wat meer zelf. Straks weer naar boven om me te wassen en aan tevkleden.nog even een broodje klaarmaken om te boven te eten.
    Ik stop met dit bericht.

    Groeten; Louise

    Profielfoto van ChaimChaim
    Bijdrager

    Hoi Louise,
    Hoe is het nu met je arm?
    Heb je je nog bij de fysio gemeld voor medische fitness?
    Ik heb dat ook een poosje gedaan en vond het fantastisch.
    Was het ook blijven doen, maar het werd niet meer vergoed.

    Vanmorgen bij de dvk geweest. Mijn Hb1Ac was van 70 naar 73. Viel me nog mee, maar dat komt vooral door de hypo’s. Verder komt ik geen dag beneden de 10 mmol/l.

    Ik voel me al weken niet lekker. Ben bijna voortdurend licht in mijn hoofd en zie wazig. De laatste dagen voel ik mijn hartslag. Voelt niet fijn. Mijn moeder noemde dat een “bonkend hart” en ik snap nu wat ze voelde. Het soort jagen van je hart als je heel gespannen of bang bent.
    De dvk heeft de hartslag gemeten en die was veel te snel, maar wel regelmatig.
    Bloeddruk was prima!

    Ik blijf actief, maar als ik een half uurtje wil tuinieren, krijg ik een hypo.
    Ik heb nu ook op bijna alle cursusavonden die ik gegeven heb een hypo gehad.
    In rust loopt het op tot rustig 16 op een dag en vooral diepe schommelingen.
    Van 16 NO tot 5 VL en voor het slapen kan het zo weer 16 zijn.
    Aan mijn menu valt niet meer te sleutelen, daar is iedereen het over eens.

    Ik ben ervan overtuigd dat ik ziek van de stress ben en dat ik daar niet alleen hoge bloedsuikers van krijg, maar dat het zich daarom niet laat reguleren. Ik schrijf stress toe aan het feit dat ik me niet goed voel. Ondanks de zware erfelijke belasting voor wat betreft hart- en vaatziekten, heb ik niet het gevoel dat er organisch iets mis is.

    Maar dvk en huisarts hebben besloten om me nu toch naar een internist te sturen om te ontdekken of er nog wat gesleuteld kan worden en of er niet een andere oorzaak ook meespeelt.

    Mijn schildklierwaarden zullen getest worden en vitamine D. Vooral van dat laatste verwacht ik dat ik daar een terkort aan heb. Ik ben ermee geboren. En mijn lijf neemt geen supplementen op.

    Wat me wel fijn lijkt is dat ik dan mag terugvallen op 24/7 bereikbaarheid.
    Vaak is het alleen geruststelling en ik zal dat zeker niet misbruiken, maar ik weet soms niet waar ik nou goed aan doe. Dan is terug kunnen vallen op zo’n service ideaal.

    Mocht na een paar bezoeken blijken dat de internist niets voor me kan, dan ga ik weer terug naar de ketenzorg.

    Afwachten maar. Voor mij nu het belangrijkste dat ik me wat beter ga voelen.

    Ik merk nu toch ook wel duidelijk dat er beschadigingen zijn en begin overal vetophopingen te ontwikkelen.
    Mijn kuiten zijn nu net een maanlandschap en de rest zal ik jullie besparen.

    Ik ben in een fase terecht gekomen dat het ik ontdek dat het niet de diagnose is die ik moet leren accepteren, maar wat er allemaal bij komt kijken.
    Ik wil niet zo met aandoeningen bezig zijn. Ik ben geen diabeet. Ik ben iemand die diabetes heeft.

    Maar als je een week lang 7-punters moet prikken, 2 hypo’s wegwerken, 4x per dag spuiten, dan kun je dat niet wegmoffelen onder een flurrie van activiteiten.

    Pfff…ik zie het niet goed meer, dus ik stop. Nou ja…verhaal lang genoeg.

    Profielfoto van ChaimChaim
    Bijdrager

    @louise…hoe gaat het met je.
    Hier een hele verandering meegemaakt.
    Van Levemir naar Tresiba 74 eenheden en voor mij werkt dat fantastisch.
    Wat de huisarts en dvk niet voor elkaar kregen en waar ik steeds zieker en wanhopiger van werd, heeft de dvk in het ziekenhuis dat in zes weken ten goede gedraaid.

    Van 96 eenheden Levemir naar 74 eenheden Tresiba en van 72 eenheden Novorapid naar 34 eenheden.
    En we zijn er nog niet. Er kan nog meer aan de NovoRapid geschaafd worden.

    Ik voel me energieker en vooral ook hoopvoller.

    En ik heb een geweldige dvk in het MST.

    Wat een feest om voor het eerst sinds 2009 onder de 10 mmol/l te duiken.
    Ik ben er nog niet, maar deze verbetering is een enorme stap de goede richting uit.

    Profielfoto van LouiseLouise
    Bijdrager

    Fijn Chaim, dat het zoveel beter gaat mede dank zij een goede Dvk. En ook in het ziekenhuis. Bij mij is dat in s

    Profielfoto van LouiseLouise
    Bijdrager

    Vervolg na een kort stukje. Bij mij is dat in het diabetescentrum va.

    Profielfoto van LouiseLouise
    Bijdrager

    Beste Chaim,

    Het vervolg op mijn poging van 30 Mei j.l. Momentheel veel pijn aan overbelaste linkerschouder, dat ik nu met ijs behandel en oefeningen om een goede houding te krijgen en vooral te houden. Daarnaast de medische fitness 1x per week van 5 tot 6 uur ’s avonds.
    Werken aan mijn gezondheid blijft nodig, ook al heb ik er niet altijd zin in.
    Nieuwe internist, een vrouw. Aardig iemand, met aandacht voor de situatie. Ook door haar voel ik me begrepen, net als door dokter Bilo. Ik denk dat mijn ik en man goed met haar kunnen. Ook zij is reeel. En met begrip. Tegenwoordig heb ik ook gekoppelde afspraken voor de Dvk, de bloedsuikermeting en de internist. Voorheen meed ik de dvk’s,want dat vond ik zeurpieten, die nauwelijks aandacht hadden voor mijn situaties. Sindsdien huidige Dvk heb ik wat met hun zorg, omdat deze ook aandacht heeft voor mij, als mens met diabetes. Ook daarom ben ik blij, dat ook jij je,naar mijn idee, goed voelt bij jouwe handeling.
    Mijn bloedsuikers zijn ook naar mijn tevredenheid.
    Laatst was ik bij een avond, verzorgd door het Diabetesfonds,waarbij ik en mijn man informatie over de kunstmatige alvleesklier, die vermoedelijk in 2019, op de markt kan komen. Heel interessant. Op die avond hoorde ik ook van diabetes. Nl

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.