Forums / Werken / Spuiten op de werkplek

Bigkevx2
Bijdrager

Spuiten op de werkplek

Beste,
Als 43 jarige ervaringsdeskundige kan ik melden dat ik nog NOOIT in mijn professionele leven problemen heb gehad met mijn diabetes en werkgevers of collega’s. Ik ben een open boek en zeker geen patient, ik probeer het patient zijn te beperken tot het minimale. Ik ben gewoon een mens, ik werk, ik ben ook wel eens chagrijnig en als men het wil weten dan kan ik wel eens aangeven dat ik wat last van mijn suiker heb. Ziekmeldingen vanwege mijn suiker? 0x

Nu werk ik sinds kort bij een nieuwe werkgever en daar zit ik op kantoor met een collega die mij zag spuiten in mijn buik, hij stelde hierbij de vraag waarom ik dat eigenlijk niet in een aparte ruimte deed? Ik antwoord met een wedervraag, waarom zou ik?
Hij kon zich voorstellen dat dat prettiger was etc.etc. blabla
Hij vondt het ook wel een prima idee als ik dit dan op het toilet deed en dat heb ik ter plekke duidelijk en heel stevig de kop ingedrukt. NEEN gaat niet gebeuren.

Nu spuit ik sinds een tweetal weken (weer) in mijn benen en vond dit zelf ook wel wat confronterend (ik zit op kantoor met alleen maar mannen, maar dan nog) dus ik ga sinds die tijd even in een andere ruimte zitten.
Nu was die ruimte gisteren door de airco monteur in gebruik en heb ik tegen mijn andere collega dit gemeld en gevraagd of hij er problemen mee had als ik even mijn broek liet zakken. Was geen enkel probleem, waarom ik het überhaupt vraag…

Terwijl ik spuit komt die andere collega binnen.
Vanmorgen was het eerste waarover hij begon de vraag of ik tijdens mijn sollicitatie dit besproken had met de leiding, het spuiten op de werkplek. Ik verbaasd, nee, hoezo?
Hij kon zich namelijk voorstellen, hij kon zo 12 man noemen, die er aanstoot aan konden nemen mij zo aan te treffen en dat ik dan vrij snel een serieus gesprek zou volgen bij de directie.
(ik zeg; laat maar komen!)

Nu de vraag:
zoals eerder gesteld, ik ben 43, ik ben al levenslang diabeet en heb dit werkelijk nog nooit aan de orde gehad, ik ben altijd open en eerlijk geweest en heb mezelf nog nooit verscholen achter mijn chronische ziekte.
Ik ben tot in de diepste vezel van mijn ziel gekrenkt door deze gang van zaken.
De collega an sich is voor de rest een prima joviale kerel maar alleen al die suggestie maakt mij woedend!

Wat zijn mijn rechten en plichten voor het spuiten op de werkplek (sorry, alleen de vraag al maakt mij weer woest!).
Kan een werkgever mij verplichten dit te doen in een andere ruimte?
Hoe zit het met de tijd die dit gaat kosten, is dit eigen tijd of valt dit onder het risico van de werkgever aangezien ik niet diegene ben die dit verlangt? (ik vraag dit omdat de dichtstbijzijnde ruimte op ruime loopafstand is van mijn kantoor).
Zijn er überhaupt regels/rechten/plichten met betrekking tot het onderwerp?

Goed, ik ga maar eens afkoelen want ik kook nog steeds helaas.

  • Ben42
    Bijdrager

    Wat zijn mijn rechten en plichten voor het spuiten op de werkplek

    Gelukkig werk ik ook in een omgeving waarin mensen niet zo moeilijk doen. (Over het algemeen). Ja soms is het voor mensen wat onwennig dat ik b.v. in de keuken mijn infuusset wissel.

    Toen ik nog spoot, waren er collega’s die het op prijs stelden dat ik even aangaf als ik ging spuiten en dan zeiden, roep maar als je klaar bent. Niet iedereen vind het namelijk prettig om naalden en injecteren te zien. Met die collega’s wil ik best rekening houden, zodat ze tijdig hun ogen konden sluiten.

    Voor ons diabeten is het wennen aan de handelingen, maar dat geldt ook voor je omgeving. In mijn buik spuiten heb ik altijd in het openbaar gedaan. Zelf heb ik eigenlijk nooit echt de reacties van mensen gezien, mijn vrouw daarentegen des te meer. Zij houd voor mij altijd de omgeving in de gaten, b.v. in een restaurant of in een pretpark. Zij ziet dan de reacties van de mensen die ik niet zie en ja voor mensen is het best wel heftig dat daar iemand een naald in het lichaam aan het duwen is. (Dat zouden ze namelijk zelf NOOOIT kunnen).

    Ook ik heb wel eens in het bijzijn van collega’s mijn broek naar beneden gedaan om te spuiten. Dat gaf ik dan wel van te voren aan zodat mensen het niet hoefden te zien. (Zowel mijn broek naar beneden als het spuiten zelf). Maar dat was voor mij geen routine, dus dat is maar zeer zelden voorgekomen.

    Mijn advies is beroep je niet op de regels, maar geef de mensen in je omgeving de gelegenheid er aan te wennen. Als je het eerst doet terwijl er maar 1 of 2 collega’s zijn en deze eerst vraagt of ze er geen moeite mee hebben en je het later met nog een collega erbij doet, dan kun je het op een bepaald moment aankondigen terwijl er dan al collega’s gewend aan de handeling zijn.

    Wat de toiletruimte betreft kun je aangeven dat dat niet de meest geschikte ruimte is om een maaltijd te nuttigen en ook niet de meest geschikte ruimte om een handeling te verrichten die een wat schone omgeving vraagt. B.v. de deurklinken van de toiletruimte zijn b.v. niet de meest schone objecten in een gebouw. Dat voorzichtig uitleggen geeft over het algemeen wel wat begrip.

    Zelf schaam ik met niet voor mijn spuiten, maar bij voorkeur toon ik niet mijn billen of mijn buik, daar ben ik niet trots op. Maar spuiten aan een restaurant tafel deed ik altijd met mijn rug naar de muur (zodat niemand achter me langs kan lopen) en de buik naar het ‘publiek’. Ik moest aan het spuiten wennen, de omgeving van mij moet dan maar wennen aan dat ik spuit. (In een restaurant kondig ik het overigens niet aan, behalve aan mijn tafelgenoten).

    In het kort: Geeft ook je omgeving de gelegenheid aan je handelingen te wennen. Wat uitleg maakt het begrip meestal veel groter en je handeling ook veel acceptabeler.

    Vriendelijke groet,
    ben

    Als veel meer mensen openlijk insuline zouden spuiten, dan zouden meer mensen het herkennen en er begrip voor hebben. Nu spuit een zeer groot van de diabeten nog ‘stiekem’.

  • Markpompje
    Bijdrager

    Ach toen ik vroeger met de pen spoot toen spoot ik overal in het openbaar, als er iemand commentaar op gaf vroeg ik gewoon of ze ook een shotje wilde, ik heb er niet om gevraagd om diabeet te zijn.

    sommige mensen kunnen niet tegen het zien van bloed of naalden maar ik verplicht ze niet om er naar te kijken, ze kunnen simpelweg ook de andere kant opkijken maar dat doen ze nu net niet, dus als je bewust gaat zitten kijken dan moet je ook niet zeuren.

    Andersom heb ik ook nog wel eens gehad dat mensen vragen of ik hun bloedsuiker wilde meten, ik heb altijd schone naaldjes bij me dus geen probleem.

    ik moet wel zeggen dat sinds de pomp en sensor het een stuk gemakkelijker is geworden, even bijspuiten, zo gebeurd, je hoeft er niks voor te pakken enkel een paar knopjes in te drukken.

    de laatste keer dat iemand er wat van zei dat ik mijn suiker zat te meten heb ik hem gewoon gevraagd of HIJ er last van had, en dan komt stamelend het antwoord nee maar misschien anderen, nou tegen de tijd dat anderen er een probleem mee hebben komen ze maar naar mij toe, einde discussie, kom nou als vrouwen volgens de wet openbaar hun borsten bloot mogen maken om een baby de borst te geven moeten ze ook niet zeuren als ik mijn bloedsuiker meet.

  • Bigkevx2
    Bijdrager

    Bedankt Marpompje en Ben42 voor jullie uiteenlopende reacties.
    Beide kan ik volgen en ook wel deels terugvinden in mijn reacties tot op heden.

    Wat betreft de geposte situatie, deze is sneller opgelost dan gedacht gelukkig.
    Vandaag eerder dan verwacht een gesprek kunnen plannen met mijn direct leidinggevende en die was heel duidelijk, alles in mijn voordeel en de mensen die er moeite mee hebben die kunnen doen wat Markpompje al mooi verwoord.

    Het punt van die ene collega die alles in de derde persoon aan mij melde is dat het probleem wel degelijk bij hem zit, hij schijnt nogal autistisch te zijn en heeft moeite met naalden en met het aangaan van de discussie met de direct betrokkenen.
    Mijn leidinggevende heeft hem verteld dat ik er alles aan doe om rekening met hem te houden maar dat aan het einde van het liedje hij diegene is die even rekening met mij kan houden.

  • Gottfried
    Bijdrager

    Ik heb al 38 jaar diabetes en heb al die tijd bij de Omroep gewerkt in “Hillywood”. Nooit maar dan ook nooit heb ik een probleem gehad. Ook als ik mijzelf wilde controleren niet. En ook tijdens vergaderingen niet. Iedereen wist het en er was nooit een opmerking of het moest zijn dat ik van collega Martijn steevast de opmerking kreeg :“hé moet je niet effe scoren?”…………………
    Maar ja de Omroep is een nogal makkelijk bedrijf dat realiseer ik mij wel.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.