Suikerfeest

Ik werk sinds 2008 bij DVN.

IngeOlivier
Moderator

Suikerfeest

Sinds 2014 vier ik mijn ‘Suikerfeest’. De dag waarop ik in 1985 diabetes kreeg was Koninginnedag. En sinds onze Koning zijn verjaardag op de 27e viert, is de 30e april voor mij een goede reden om een feestje te vieren.

Ik vind sowieso dat je élke reden aan moet grijpen om een feestje te vieren, want dat maakt me gelukkig.

Dus van het “We hebben nu 5 jaar, 5 maanden, 5 weken en 5 dagen een relatie!”-feestje tot “Het is al 2 weken mooi weer”-feestje en alles daar tussenin: mij kun je wel porren voor een portie feestelijkheid.

Maar dat Suikerfeest blijft toch een raar ding. Het is zelfs na 33 jaar toch ook nog een soort van pijnlijk. Het voor-en-na-de-diagnose-denken speelt bij mij niet: ik kan me niet herinneren hoe het was om geen diabetes te hebben. Nee, het rare gevoel zit ‘m in het definitieve, het levenslang-aspect. Door de diagnose op Koninginnedag 33 jaar geleden leef ik dag in dag uit met een engeltje en duiveltje op mijn schouders: Inge, je moet even meten; Ik zou even een stukje moeten gaan fietsen om mijn bloedsuiker te helpen verlagen; Wat stom dat ik vergeten ben te bolussen!; Hoeveel koolhydraten heb ik net weggewerkt?; Zit ik nou nog steeds te laag?; Kom op, Inge, neem je verantwoordelijkheid!; Geen dextro bij me?! Hoe lang heb ik nou al diabetes?; Een hypo tijdens het shoppen? Ik wéét toch dat dat me altijd laag maakt?; Wat goed dat ik een avond met sushi zonder hyper door kwam; Heb ik nog wel alle hulpmiddelen op voorraad? enz enz. Door het Suikerfeest realiseer ik me des temeer hoe chronisch deze chronische aandoening is…

Maar goed, om nou tijdens je eigen (Suiker)feestje te gaan zitten somberen? Dat is niets voor mij. Daar kan ik de overige 364 dagen van het jaar aan besteden. Tenzij ik dan natuurlijk een goede reden kan verzinnen om in plaats van te sippen een feestje te vieren J!

Tags: 

Deel deze post:

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.