Forums / Werken / Verplichtingen van het CWI

theo1979
Bijdrager

Verplichtingen van het CWI

Beste mensen,

Ik ben 37 en heb sinds 2008 diabetes type 1. Nu is het voor mij vrij lastig om werk te vinden aangezien veel bedrijven je gewoon niet willen aannemen. Ook al op mijn leeftijd is het lastig om werk te vinden aangezien er heel veel jongere pesonen zijn die goedkoper zullen werken voor de bedrijven.

Mijn probleem: Ik kan niet alles zomaar aannemen. Ik kan geen onregelmatige tijden werken. Fysiek zwaar werk valt ook af en kan onmogelijk lang staan. En dit laatste is mijn grootste zorg.

Nu heeft een bedrijfsarts een ‘grondig’ onderzoek gedaan. Lengte meten, gewicht wegen en je bloeddruk opmeten and that’s it. Ik heb totaal niks aan die mensen. Het CWI blijft maar schreeuwen en dreigen dat ik alles maar moet aannemen….

Mensen welke stappen moet ik ondernemen om deze figuren het allemaal duidelijk te maken. Hoe dek ik me in. Het zou toch niet zo moeten zijn dat ik in het ergste geval een advocaat in de handen moet nemen omdat het CWI onredelijk bezig is?

  • Sang
    Bijdrager

    Hey Theo,

    Als ik je bericht lees heb ik het idee dat je je erg beperkt voelt door je diabetes om te gaan werken. Dat is heel vervelend maar eigenljk nergens voor nodig, iedereen met diabetes zou moeten kunnen werken. Heb je nog last van andere aandoeningen?
    Een regelmatige dag- en werkindeling is voor elke diabeet fijn, maar ook met onregelmatige tijden is perfect te leven als je je ertoe zet. Bij fysiek zwaar werk kan ik me voorstellen dat het niet mogelijk is, maar ook dan blijft er genoeg te doen waar een leeftijd van 37 geen probleem voor hoeft te zijn.

    Ik vraag mij af of de vraag wel moet zijn “hoe kan ik het CWI duidelijk maken dat ik niet kan werken?” Ben je niet benieuwd welke banen er zijn die je wel kan doen? Heb je een opleiding gevolgd of andere diploma’s? En nog veel belangrijker, heb je hobby’s of passies waarmee je juist iets kan doen? Of heb je je al toegewijd aan het plan om arbeidsongeschikt verklaard te worden?

    Vriendelijke groeten Sander

  • Markpompje
    Bijdrager

    alles aannemen ? je moet wel solliciteren maar alles aannemen ?

    mij hebben ze 12 jaar geleden bij het cwi achterin de bak gegooid ‘nader te bepalen’ omdat ze wel inzagen dat met alle zaken die in mankeer nergens aan het werk zou komen, en aangezien ik ten onrechte geen wao uitkering krijg ik tussen het wal en het schip viel.

  • theo1979
    Bijdrager

    @Sander

    Ik probeer me zeker niet arbeidsongeschikt te laten verklaren. Ik sta te springen om aan de slag te kunnen. Onregelmatige tijden is bij mij een absolute no go. Dit is in het verleden meerdere malen fout gegaan.

    Ik voel me ook niet zo beperkt dat ik niks meer zou kunnen. Sterker nog de afgelopen tijd heb ik bijna full time vrijwilligerswerk gedaan.

    Het gaat het mij erom dat ik niet serieus genomen word. En nogmaals niet al het werk is voor mij passend…

  • Racingbike
    Bijdrager

    @ Theo1979; welcome to the world.

    De problemen waar jij tegen aan knalt komen mij heel bekend voor. Ook het UWV liet mij finaal in de kou staan. Het enige wat die muts van een arts deed was de bloeddruk controleren en mijn waardes bekijken and that was it.

    En de Arbo arts Bewaar / beroep was een regelrechte aanfluiting. Die man verstond zijn vak geheel niet.
    Destijds had ik last van meerdere zwaardere aanvallen (hypo’s) per dag. Dat vertaalde hij uit gemak naar een of twee per week, en soms geen.
    Het medisch rapport van mijn destijds behandeld arts is kennelijk nooit ingekeken want dat sprak toch van een ander verhaal.

    Die mensen zijn totaal niet geïnteresseerd hoe jij je voelt. Het enige wat bij hen telt is hoe minder mensen in de ZW en later WIA/Wajong des te beter het is. Waarschijnlijk worden ze aan het eind van het boekjaar daarop “beloond.”
    =
    Onregelmatige werktijden hoef ik niet te proberen. Het verleden heeft vaak genoeg uitgewezen dat dat voor mij niet haalbaar is.

    Wat ik deed bij het solliciteren is NIET vermelden dat ik chronisch ziek ben. Eenvoudig weg omdat ik gewaardeerd wilde worden voor het werk, en NIET voor het feit dat ik toevallig “verslaafd” aan de insuline ben.

    Het hangt van de werkgever af hoe hij daarop reageert. Vergeet echter niet dat de regels de afgelopen tijd behoorlijk zijn verzwaard in opdracht van het “Breiclubje” in Den Haag.

    Dat betekent niet dat er geen werkgever is die jou een eerlijk kans wilt geven. Wat je anders kan doen is bij het UWV informeren. Er is een vangnetregeling voor mensen met een chronische ziekte… echter de duur is voor vijf jaar. Bedrijven kijken verder dan die vijf jaar.

    Die vangnet regeling houdt in dat wanneer jij door diabetes niet kan werken je werkgever niet voor de kosten opdraait. Deze kosten worden door alle werkgevers (in dezelfde branche) gedragen.

    Wat je ook kan overwegen is je zoektocht op die baan af te stemmen waar je rekening houdt met de dingen die je last geven.

    Succes!

  • Anoniem

    Stel nou dat het CWI je nooit serieus gaat nemen. Wat heb jij nodig om voor jezelf daarmee uit de voeten te kunnen? Dat kan zijn dat je procedeert tot het Hooggerechtshof. Het kan zijn dat je op elke vacature die je ziet reageert met een goed opgebouwd cv en een originele maar stijlvolle brief, om maar te laten zien dat je echt gemotiveerd bent, zodat het CWI je dan maar wel als verantwoordelijke burger beziet.

    Het kan ook zijn dat je zoekt naar een tussenweg. Bijvoorbeeld een brief schrijven waarin je helder uiteenzet waaróm je je niet serieus genomen voelt. En dat je, zonder hun antwoord verder af te wachten, vacatures zoekt die wél passend zijn voor jou. Als je van het CWI alles aan moet nemen, moet je de dingen zoeken die je aan kúnt en wílt nemen.

    En als je vanwege sollicitatieplicht tóch genoodzaakt bent te reageren op een baan die teveel van je vraagt, bespreek je zorg dan met de werkgever tijdens het sollicitatie proces. Misschien zijn er aanpassingen mogelijk of besluit de werkgever ervan af te zien om die reden – dan heb jij je verantwoordelijkheid naar het CWI toe wel genomen.

    Doe dus wat jij voor jezelf nodig hebt om het CWI hoofdstuk af te sluiten, al dan niet met gewenst resultaat. En kies dan voor de weg die goed is voor jou. Als je in volle gezondheid was, zou je toch ook zoeken naar vacatures die passen bij jou en je leefsituatie? Kan en mag je nu ook gewoon doen. Daar heb je het CWI niet voor nodig, zolang je maar aan de algemene sollicitatieplicht voldoet.

    Bewerkt omdat ik bij nader inzien mijn eerdere reactie tov CWI te negatief vond. Zal ik in het vervolg eerder om denken :P

  • theo1979
    Bijdrager

    Thanx voor de reacties. Het heeft me allemaal nog niet aan een mooie baan geholpen maar dat zal nog wel komen.

    Waar ik nu nogsteeds mee zit is hoe ik het ga aanpakken als ze mij een baan opdringen die ik niet aankan. Hou hierbij in gedachten dat lang staan en onregelmatige tijden werken (ploegendienst) niet zal gaan. Kan ik ergens met een medische keuring een second opinion inwinnen? Ik wil dingen zwart op wit hebben staan.

    Het rapport wat ik nu heb is gewoon regelrechte bagger (vergeef me de negatieve toon)

  • Racingbike
    Bijdrager

    @theo1979; wat dacht je van een verklaring van je internist. Daar kunnen ze niet om heen.

    Die verklaring moet dan duidelijk omschrijven waarom je bepaalde dingen niet kunt doen.

    Suc6!

  • Anoniem

    Ik denk dat ik je situatie niet helemaal helder voor me zie.

    Wat betekent het dat je alles aan moet nemen?
    Kunnen zij met een vacature op de proppen komen en moet jij daar dan op solliciteren? Of moet je aan de gestelde sollicitatieplicht voldoen (bijvoorbeeld 1 sollicitatiebrief per week) en moet je dat ook als er geen passende vacature bijzit?

    Ik ken de uitspraak ‘je moet alles aannemen’ namelijk alleen vanuit de bijstand, en daar had het die laatste betekenis. Wel kon zo’n medewerker daar nogal stampij over maken, alsof ik als bijstandsgerechtigde per definitie niet zou willen werken. Omdat ik nogal vaak uitviel tijdens de proefperiode bij een nieuwe baan, zat ik regelmatig opnieuw bij het loket van de sociale dienst. Op den duur leerde ik de donderpreek negeren en me richten op de zakelijke inhoud, zodat ik wist dat ik up to date was met hoe het ook alweer zat (6 weken geleden) met die sollicitatieplicht van 1 brief per week. Het heeft me nooit moeite gekost om zelf geschikte vacatures te vinden en aan die gestelde plicht te voldoen.

    Jouw situatie is mss anders, omdat je niet in de bijstand zit. Ik denk alleen dat het zinvol is om, mocht je dat nog niet hebben gedaan, precies uit te zoeken wat je rechten en plichten zijn. Zodat je zo’n donderpreek wat kunt nuanceren. Zij kunnen wel zeggen ‘je moet en je zal’ maar als jij aan de wettelijke verplichtingen (die in jouw situatie van toepassing zijn natuurlijk) weet te voldoen kun je zelf bepalen waarop je solliciteert. Mocht je het nog niet hebben uitgezocht: meestal kom je met google zoekwoorden [uitkerende instantie] + [soort uitkering] + rechten en plichten, een heel eind.

    En de tip over de brief van de arts vind ik ook een heel goede. Je hebt die al eerder gestuurd, schreef je, maar die was niet gelezen. Nog een keer sturen en vragen om een inhoudelijke reactie?

    Ik hoop voor je dat je gauw een voor jou geschikte (en als het even kan: plezierige!) werkplek vindt, en dan ben je ook weer van dit gedoe af…!

  • Chaim
    Bijdrager

    Theo…ik lees veel machteloze boosheid uit je berichten.
    Ik kan het me inleven.
    Ik heb geen sollicitatieplicht vanwege mijn gezondheidsproblemen, die verder gaan dan DMII.
    Maar ik blijf een arbeidsplicht houden.
    Dat wil zeggen dat men me kan verplichten om elk werk dat de gemeente geschikt voor mij vindt, moet aanpakken.

    Ik ben al sinds 2004 niet meer actief op de arbeidsmarkt, maar doe vrijwilligerswerk en dien een bepaald publiek met een eigen website en forum. Zo blijf ik bezig en doe toch wat voor de gemeenschap.

    Ik zou niet weten hoe ik dat zou moeten redden, weer terug op de arbeidsmarkt.
    Mijn huidige casemanager vindt dat ik meer doe dan van me verwacht kan worden, maar die kan morgen vervangen worden door iemand die vindt dat ik wel weer kan werken.

    Er wordt zo graag gedreigd en een meneer of mevrouw achter een bureau heeft geen boodschap aan jouw gezondheidsproblemen en de bewijzen die jouw behandelaars daarvoor hebben.

    Ik kan me zo voorstellen dat het idee dat iemand die jou niet kent en zo duidelijk geen boodschap aan jou heeft, kan beslissen dat jij geschikt bent voor een bepaalde baan.
    En jij moet dat proberen. Om dat dan op te moeten geven omdat het niet gaat.
    Dat gaat ten koste van zowel je lichamelijke als je geestelijke gezondheid.

    Dus ik kan me jouw negativiteit invoelen. En je angst.

    @Emmy…gemeente/instanties zijn uiterst professioneel in het totaal negeren van jouw brieven. Ze hebben soms 6 maanden de tijd om erop te reageren (6 weken, die met 6 weken verlengt kan worden en dat kan nog een keer herhaald worden) en vertellen je dan dat de gegevens inmiddels achterhaald zijn en dat er een nieuw bewijs moet komen. En dan begint het verhaal weer van voren af aan.

    Mensen die niet meer kunnen werken, echt niet meer kunnen, worden afgebroken door het systeem.
    Een systeem dat meer gebruikers heeft dan er geld voor is en er komen alleen maar meer mensen bij die een uitkering nodig hebben en een kilometersgrote afstand tot de arbeidsmarkt.
    Maar de minachting voor ons is makkelijker in onze eigen taal uit te drukken dan via een tolk aan een anderstalige, toch?
    Nee..ik ben niet racistisch. Het gaat NIET om anderstaligen. Ik ben boos op het systeem, op de manier waarop je behandeld wordt als erger dan het vuil onder de schoenen van de beleidsmakers. Daar kan geen anderstalige wat aan doen, dat is het systeem.

    Afijn…ik schei ermee uit. Ik heb mijn leven gehad. Jij bent pas 37.
    Waar liggen jouw talenten? Je interesses en je ervaringen. Dat is jou persoonlijke uitgangspunt. Wat zou voor jou realistisch zijn qua werkdruk en aantal uren bij een betaalde baan? Hoe zo je graag bijdragen aan de maatschappij?
    Als je dat voor jezelf duidelijk hebt, schrijf het op. Ga daarmee langs je behandelaars een laat die jouw visie aanvullen of bijstellen. Is dat een start?

  • Anoniem

    Dankje voor de aanvulling, Chaim.

    Ik weet uit eigen ervaring hoe ongevoelig instanties met dossiernummers (want wie afhankelijk van hun hulp is, kan natuurlijk geen mens met een naam en zelf gevoelens enzovoort zijn) om kunnen springen. Dat is slopend, zeker als het gaat om je gezondheid – dat je moet gaan verdedigen wat je níet kunt, waardoor je energie moet focussen op ‘dat wat ontbreekt’ terwijl je die energie hard had kunnen gebruiken om wat van je leven te maken met wat je wél allemaal kan. En dat om het geld dat je nodig hebt voor je eerste levensbehoeften. Ellendig, dit systeem.

    Soms trof ik in mijn bijstandstijd zomaar iemand die achter een bureautje van de gemeente zat, maar wel degelijk interesse had in mijn verhaal en wat ik nodig had. Ik ken twee mensen die bij een uitkeringsinstantie hebben gewerkt en die daar het verschil uitmaakten voor mensen, omdat ze onrecht eenvoudig niet verdroegen. De een is met een burn out thuis komen te zitten, de ander diens contract niet werd verlengd… Zo maak je het mensen ook wel onmogelijk, denk ik dan.

    Wat ik dan niet snap, is dat ze zeggen dat je alle werk moet aannemen, terwijl ze toch geen voordeel halen uit iemand laten werken in omstandigheden die niet geschikt zijn. Het gaat niet om verwendheid ‘ik wil wel die baan, maar niet die, want daar voel ik me te belangrijk voor’ het gaat om wat je simpelweg nodig hebt om gezond te blijven, en dus óók om je werk te kunnen blijven doen. Of willen ze dat je over 6 weken weer op de stoep staat, ziek en (on)wel? Dat brengt toch alleen maar hogere kosten met zich mee (daar gaat het bij het wegwerken van dossiernummers immers om)?

    Een kennis lag in het ziekenhuis na een beroerte. Hij was voor die gebeurtenis al enige tijd werkloos. Wordt hij in het ziekenhuis opgebeld, hij kon nog amper weer praten, of hij al gesolliciteerd had die week. Hij heeft rustig de tijd genomen om zijn woorden te vinden en uit te spreken, om hen te verstaan te geven wat een onnozele vraag dat was. Hij maakt zich niet druk, elke werkgever met een knobbeltje boerenverstand zou hem direct weer naar huis sturen als hij het eenmaal zou hebben klaargespeeld om op de werkplek aan te komen, en hij heeft wel andere dingen aan z’n hoofd, deels in de letterlijke zin des woords.

    Ik heb even gegoogled en kwam tot de volgende comclusie:
    Ik denk dat het verstandig is om een second opinion aan te vragen, en die aanvraag zo snel mogelijk te doen. En om daarna een bezwaarprocedure te starten. Als je een rechtsbijstandsverzekering hebt, stel hen dan nu al op de hoogte van de situatie en stuur hen kopieën van elke brief/formulier en reactie. Een second opinion vraag je aan bij het UWV (voorheen CWI) en wordt uitgevoerd door een verzekeringsarts van hen; dit oordeel is niet bindend, maar je staat er wel sterker mee en je kunt ermee aantonen dat je zo snel mogelijk actie hebt genomen toen je het oneens was met UWV.

    Te gek voor woorden natuurlijk dat dat allemaal nodig is terwijl ze gewoon naar je zouden kunnen luisteren en helpen met werk vinden wat bij jouw situatie past; dat zou veel effectiever zijn. Maar aangezien ze dat niet doen, toch handig als je zelf actie gaat ondernemen hiervoor. Blijf ook gewoon van je af schrijven en om tips vragen hier, daar zijn we met elkaar voor.

  • GeaDVN
    Bijdrager

    Beste Theo,

    Sinds september heeft DVN de Diabeteswerkwijzer opgericht (www.diabteswerkwijzer) waarin wij een aantal producten en diensten aan onze leden aanbieden. Hierdoor hebben wij al een aantal mensen met diabetes op weg kunnen helpen bij problemen in de combinatie van diabetes en werk. Is het een idee dat je contact met ons opneemt?

    Groet,
    Gea

  • Anoniem

    Hallo,
    Ze hebben gewoon schijt aan je.
    Ik heb zelf een wajong uitkering en ook daar beginnen ze moeilijk te doen.
    Je heb ook tegenwoordig thuis werk.
    Dus zoals snoep inpakken ect…maar je moet goed uit kijken wat je dan aanneemt, want ze kunnen je belazeren .
    Ik weet dat het heel zwaar werken is met diabetes. Je zou eigenlijk niet hoeven te werken. Maar ja….. Het is een onzichtbare ziekte voor de mensen met geen begrip.
    Groet,

  • Momo
    Bijdrager

    Aardbei: hoezo zou je als je diabetes hebt niet hoeven/kunnen werken??
    Natuurlijk zijn er zaken waar wij extra rekening mee moeten houden en het is fijn als andere mensen dit ook een beetje kunnen doen, maar dit betekent absoluut niet dat wij nou massaal thuis zouden moeten gaan zitten! Met een redelijke werkgever kun je gewoon om de tafel gaan zitten en voorleggen wat jij van hem/haar nodig hebt om je werk optimaal uit te kunnen voeren. Werkgevers die dit niet kunnen/willen moet je sowieso vermijden, daar wordt niemand blij van (diabetes of niet).

  • Anoniem

    @Aardbei: Ik heb ‘brittle’ diabetes, en nog een leuk pakketje andere aandoeningen op fysiek en mentaal vlak (zeg maar ‘pretpakket plus’ :P ). Ik kan niet werken om gezondheidsredenen, maar als het alleen om diabetes ging, zou ik wel degelijk in mijn eigen onderhoud kunnen voorzien, mogelijk met enkele aanpassingen waar nodig. Volgens mij gaat de vraag van Theo ook niet over wel of niet kunnen werken, maar over het scheppen van de juiste voorwaarden om dat wél te kunnen en zijn rechten tav de uitkerende instantie die geen brood in die voorwaarden ziet. Laten we elkaar dan niet ‘zieker’ praten dan we zijn, en blijven kijken naar wat we wél kunnen.

    @theo: nog ontwikkelingen op het UWV/werk-vlak? Ik weet dat ik een beetje naar de bekende weg vraag, zo snel gaat dat natuurlijk niet, maar hou ons op de hoogte :)

  • theo1979
    Bijdrager

    Mijn excuus voor de late reactie. Ikheb een aantal drukke weken achter de rug en heb geen tijd gevonden om te reageren (En om heel eerlijk te zijn was ik het ook wel een beetje vergeten)

    Even een schets van mijn problematiek:

    Diabetes type 1
    Bijstandsuitkering
    Mijn internist weigert een verklaring rond mijn gezondheid op te stellen
    Laatste medische keuring is brak uitgevoerd en het rapport ervan is onvolledig

    Wat ik eigenlijk wil is een second opinion en een echte medische keuring. Nier zo’n door de Gemeente ‘gesponsoorde’ keuring. Die instellingen doen toch enkel een rapport opstellen waar de gemeente het meeste belang bij heeft en niet de ‘patiënt’

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.