Forums / Lichamelijke complicaties / Volhouden geeft veel stress

GevraagdaanDVN
Moderator

Volhouden geeft veel stress

Beste trefpunters,
We kregen een jongeman aan de lijn die echt worstelt met zijn diabetes. Vooral het volhouden geeft hem heel veel stress. Het hebben van diabetes kan inderdaad soms erg moeilijk zijn. Durven jullie dit te bespreken met jullie behandelaar of hou je dit voor jezelf? Of bespreken jullie dit met iemand anders? Wij zijn benieuwd.
Met meelevende groet,
Medewerker frontoffice Diabetesvereniging Nederland.

Tags: 

  • marcovanhaaften
    Bijdrager

    Ik bespreek dit gewoon met mijn behandelende Arts of diabetes verpleegkundige ook met de mensen om mijn heen bespreek ik dit gewoon mijn ervaring na bijna 25 jaar diabetes dat het voor jezelf houden ook niet echt goed is voor de regulatie van de suiker dus bespreken is volgens mijn altijd beter en geeft je ook wat rust.

    Gr Marco

  • Antje
    Bijdrager

    De dingen waar ik structureel tegenaan loop bespreek ik met mijn behandelaar en/of op een diabetesforum. De sporadische huilbuien als het allemaal niet lukt bespreek ik met vrienden, die me over het algemeen een hart onder de riem steken en soms een schop onder mijn kont geven.

  • Chaim
    Bijdrager

    Ik houd het vooral bij mezelf. Uiteindelijk zal ik er zelf een weg in moeten vinden.
    Ik uit mijn teleurstelling wel eens thuis en de dvk weet het wel, maar ik moet het zelf doen.

  • Maye
    Bijdrager

    Ik durf hier niet goed over te praten met mijn behandelaars. Ik heb dat in het verleden wel geprobeerd, maar kreeg nul op rekest. Als ik er doorheen zit wat diabetes betreft, en ik weet het toch op te brengen om naar het spreekuur te komen, maar daar ontvang ik vervolgens de reactie die ik van een muur verwacht, dan kan ik dat er eigenlijk niet bij hebben.

    Voorbeeld van een gesprek dat letterlijk zo heeft plaatsgehad:
    “ik zie het eigenlijk niet meer zo zitten met diabetes, het is me teveel.”
    “o, hoevaak meet je dan per dag nu?”
    “ik probeer 1x per dag te meten”
    “okee, dat is voor nu genoeg” (kijkt op computerscherm en begint over volgend item op de lijst voordat ik kan antwoorden)

    Wat ik vooral moeilijk vind, is dat ik normaal gesproken, als ik goed in m’n vel zit, ik wel tegen zo’n reactie in zou kunnen gaan. Maar juist als ik burnout-achtige verschijnselen ervaar, lukt dat meer directe communiceren me niet. Dan heb ik het echt nodig dat de ander me enigszins tegemoetkomt.

    Heeft iemand tips over hoe je zo’n gesprek als ik hierboven beschreef, kunt omkeren naar de goede richting? Hoe kun je in zo’n situatie zorgen dat de zorgverlener je opmerkt?

    • hellen
      Bijdrager

      Zo vreselijk herkenbaar, heb zelf ook al wat jaren diabetes en reumatoïde artritis, En copd,en astma. Geopereerd aan schouder. Was daarna naar huisarts gegaan met dezelfde melding als jij, maar bleef onverstoorbaar naar an pc scherm kijken, en de vraag stellen hoeveel insuline ik nog spoot. En dan is de tijd om. Terwijl ik een long vraag had, ivm met mn fysiotherapie, maar pfff ik hield t maar voor gezien. zo blijf je in kringetjedraaien

  • martje
    Bijdrager

    Maye, ik herken heel erg wat je hierboven schrijft. Ook ik had vaak het gevoel niet serieus genomen te worden, tegen een muur te praten.
    Als ik nu een gesprek heb zoals je hierboven beschrijft, dan laat ik dat even op me inwerken. Bedenk dan dat dit voor mij niet goed voelt. En benoem dan: volgens mij hebben we elkaar niet goed begrepen… En ga dan nogmaals het gesprek aan.
    Dit heeft mij wel een boel therapie gekost om op dit punt te komen. Succes bij een volgend gesprek!

  • theo1979
    Bijdrager

    Het tegen een muur praten is mij al aardig bekend. De reacties die ik van de internist krijg zijn ook niet altijd even leuk. En hier gaat het niet om wat ze zegt maar hoe ze iets zegt. Ik geef toe dat ik haar ook niet altijd even serieus heb genomen en wellicht de houding zelf heb uitgelokt.

    Ik probeer ook niet alles te zwaar te wegen. Daar heb je niks aan en het werkt je alleen maar tegen. Je raakt alleen maar meer in een dip.

    Alle andere problemen en zeker die op “emotioneel” niveau bespreek ik met vrienden en kennissen. In elk geval mensen die mij goed kennen en weten hoe ik in elkaar zit.

    En tja, stress…. Dat is onmogelijk om te vermijden. Iedereen loopt wel eens tegen een situatie aan die stress op kan leveren. Het bijvoorbeeld moeten controleren van de suikers op momenten dat het moeilijk uit komt. Ik heb wel eens mee gemaakt dat iemand daar protest op had en vond dat ik door moest werken. Ik heb deze meteen op harde toon gezegd dat medische noodzaak voor gaat. En wees bewust dat je best wel eens flink duidelijk mag zijn richting mensen maar doe het op een rechtvaardige manier.

  • Tompoes
    Bijdrager

    Ik heb gelukkig deze ervaring niet, de diabetes verpleegkundige die ik bezoek is een geweldige vrouw die open staat voor al mijn klachten.Ik heb het echt met haar getroffen. Pijnlijke spieren, schildklier medicatie….alles neemt zij serieus. Een verademing.

  • SimonW
    Bijdrager

    #Maye, misschien kan je beter aangeven wat je nodig hebt. Ik heb ook vaak in mijn achterhoofd dat een huisarts maar 10 minuten heeft om te consulteren. Maar er bleek in de praktijk wel iemand te zijn die daar wekelijks langskomt speciaal voor wat langduriger gesprekken en daar heb ik wel eens een periode gebruik van gemaakt toen het mij allemaal teveel werd (mede door een ernstig zieke moeder) in combinatie met de zorg voor mijn eigen gezondheid. Met mijn huisarts zelf zijn dit soort gesprekken heel vluchtig al doet ze wel haar best.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.