Forums / Nieuw met diabetes / Wanneer moet ik mijn kinderwens opgeven? Op zoek naar ervaringsverhalen…

Marieke
Bijdrager

Wanneer moet ik mijn kinderwens opgeven? Op zoek naar ervaringsverhalen…

Lieve allemaal,

Mijn naam is Marieke en ik heb sinds jonge leeftijd diabetes mellitus type 1. Het was 3 december 1993 dat ik die boodschap kreeg en ik was 8 jaar oud. Ik begreep toen de ernst er niet van. Ik snapte niet dat mijn ouders zo verdrietig waren. De levensloop van mijn diabetes sinds die dag is in één kreet te omschrijven met ‘sterk schommelende waarden’… dus nu begrijp ik het.

Ik blijk overal gevoelig voor te zijn: weersomstandigheden, zomer/wintertijd, maandelijkse cyclus, veel of weinig beweging en het soort koolhydraten. Alles lijkt simpelweg een enorme impact te hebben op mijn insulinebehoefte en/of –gevoeligheid.

Tijdens mijn tienerjaren leerde ik het accepteren, met vallen en opstaan leerde ik me erbij neer te leggen dat het niet beter zou worden. Dat ik me af en toe niet goed voelde, dat ik regelmatig moe was en niet alles zou kunnen.

Totdat we ongeveer 4 jaar geleden te horen kregen dat we met deze HBA1C-waarde streng afgeraden worden om zwanger te worden. Op dat moment was de waarde 86. Al mijn hele leven trok ik eraan om ervoor te zorgen dat ik in ieder geval mezelf zo goed mogelijk voelde en ik had vrede met die waarde. Tot we die boodschap dus kregen…

Je kent vast beelden van die nachtmerries dat de grond achter je wegzakt en je heel hard daarvoor wegrent? Voor mij voelde het op dat moment dat de grond niet achter mij maar vóór mij wegzakte, dat de hele wereld vóór mij instortte en dat ik als aan de grond genageld machteloos stond toe te kijken.

Toch ben ik keihard gaan werken aan mijn bloedsuikers door middel van een insulinepomp in combinatie met sensor. Ik was tenslotte nog jong (26 jaar) toen ik die boodschap kreeg en ik had dus nog genoeg ‘tijd’, werd mij verteld. Maar tijd is zo relatief als het gewoonweg niet lukt en hoeveel tijd heb ik dan nog? Deze week is het mijn 31e verjaardag en voor mijn gevoel is die tijd op.

Eerlijk is eerlijk, ik ben me in de afgelopen 4 jaar een stuk beter gaan voelen. Mijn HBA1C van inmiddels 59 is daar dan ook een bewijs van. Ik ben trots op dat ik dit bereikt heb. Het is echter niet voldoende om de goedkeuring van mijn internist te krijgen voor een zwangerschap. Er wordt mij verteld dat die namelijk maximaal 54 mag zijn om ‘gezond’ zwanger te worden. Ik zou het mezelf nooit meer vergeven als er iets mis is met mijn kindje, aldus mijn internist.

En toch struin ik het Internet af op zoek naar lotgenoten, soortgelijke verhalen. Succesverhalen, maar ook ervaringen die minder positief zijn. Gewoon ervaringen van zwangerschappen met een te hoog HBA1C. Want ik ben geneigd het op te geven, beter wordt het niet… en dan?

Durven we toch het risico te nemen op een zwangerschap? Wat zijn dan de exacte risicopercentages? Of moet ik nog volhouden? En hoe lang moet ik nog volhouden? Wanneer is mijn tijd op dat ik nog hoop kan houden, dat die hoop nog realistisch is? En zou ik het mezelf dan wel kunnen vergeven als ik het niet op zijn minst geprobeerd heb? Wat moeten we doen? Wat zou jij doen in mijn situatie?

  • jako
    Bijdrager

    Pff, dat is niet fijn. Zwak uitgedrukt. Ik heb geen ervaringsverhalen voor je. Toen onze kinderwens in eerste instantie niet uitkwam zijn we het adoptietraject ingegaan en we zijn al (heel) lang ouders van twee kinderen uit een ver ander land.

  • SamDoes
    Bijdrager

    Ik was 34 (en 24 jaar T1) toen ik met een Hba1c van 7% zwanger werd met goedkeuring. Lager was voor mij niet haalbaar. De zwangerschap zelf zorgde ervoor dat ik goed ingesteld raakte (5.9%).
    Zwangerschap ging prima, kindje groeide volgens de standaard groeilijn.
    Ik ben met 30 weken bevallen maar dat had absoluut niet met mijn diabetes te maken.

  • vonkie55
    Bijdrager

    Wat een vreselijk gevecht voor jullie. Ik heb zelf geen diabetes maar mijn zoontje (ook 8 bij diagnose) wel. Je schrijft dat je tijd opraakt maar ik denk dat je wel degelijk nog tijd hebt om over zoiets belangrijks en ingrijpends als je kinderwens na te denken. Zelf ben ik op mijn 35e via IVF zwanger geraakt van mijn zoontje. Met 32 jaar kwam ik in aanmerking voor IVF en in het ziekenhuis noemden ze me daar “jong” dus inderdaad tijd is relatief begrip.

    Zou zeker rondvragen en ervaringen verzamelen want wie weet zijn er ziekenhuizen die het wel gewoon aandurven met jouw Hba1C wat me overigens niet super slecht in de oren klinkt? Mijn zoon heeft 58 en dat vindt de kinderarts gewoon goed.

    Sterkte want het is niet makkelijk wat je doormaakt: vechten tegen de suikers en ook nog in gevecht met jullie kinderwens.

  • jackies
    Bijdrager

    Ik ben ook wat je noemt een britlle diabeet. Toen wij graag kinderen wilde ben ik begonnen met een pomp. Het heeft minstens 1 jaar geduurd voordat eindelijk mijn hba1c redelijk was. Die was toen 7.4. Beter ging het nooit worden. En heb ik ook het startsein gekregen. Tijdens de 3 zwangerschappen werd deze wel beter, maar nooit onder de 7. Door pech wat niks te maken had met mijn diabetes is deze 3e zwangerschap goed bevallen en zijn we na 4 jaar perfecte bloedsuikers door de pomp de gelukkige ouders geworden van onze dochter die inmiddels nu al weer 18 is. Wij dachten ook dat we onze grootste wens niet in vervulling kon gaan door zo’n klote hba1c maar het is ons toch gelukt. Waar wij veel aan hebben gehad maar dat is er volgens mij niet meer was een zwangerschapsweekend vd DVN. Fijn om met lotgenoten te praten.

  • Ilse
    Bijdrager

    Hallo Marieke,

    Mijn situatie was precies hetzelfde en mijn Hba1c ietsje hoger… En over twee weken wordt ons meiske 1. ik vind eerlijk gezegd dat de arts nogal lomp gereageerd heeft. Natuurlijk weet je dat het risico dat er in de aanleg iets niet goed gaat iets verhoogd is, maar om daarom je kinderwens op te geven… Verschrikkelijk!
    Ik was me goed bewust van de extra risico’s die ons kindje sowieso liep door mijn diabetes en heb daarom tijdens de zwangerschap alles nóg scherper in de gaten gehouden. Afgaande op wat je schreef, zul jij dat ook doen. Dan doe je alles wat je kunt. De kans dat het wél goed gaat is gelukkig een stuk groter dan de kans dat het niet goed gaat. En doorgaans zorgen de hormonen tijdens de zwangerschap voor stabielere waardes.
    Normaliter zou ik een advies van de arts niet zo snel in de wind slaan, maar in jouw geval zou ik dat wel doen. Niet je kinderwens opgeven vanwege die 5 punten te hoge Hba1c!

    Dan mijn ervaringsverhaal:
    Ik heb vooral in het begin niet echt kunnen genieten, juist omdat ik me bewust was van de risico’s. Pas toen de (extra uitgebreide) 20 weken-echo goed was, kon ik het loslaten. Ik vode haar helaas wat minder, doordat mijn placenta aan de voorzijde lag. Dat had dus niets met de diabetes te maken. De combinatie “weinig voelen” en diabetes zorgde er wel voor dat ik uiteindelijk met 37 weken ben ingeleid. Normaliter doen ze dat rond 38 weken als het kindje te groot dreigt te worden. Al met al was het een prima, bijna probleemloze zwangerschap!

    Hopelijk kun je straks een weloverwogen keuze maken. Ik wens je heel veel sterkte!

  • Ilse
    Bijdrager

    Oh ja! Ik was net 35 toen ik zwanger raakte. Ik herken je gevoel dat de tijd op is dus maar al te goed. Hou in je achterhoofd dat het ook gewoon allemaal goed kan gaan!

    Liefs, Ilse

    • Marieke
      Bijdrager

      Bedankt voor jullie reacties. Natuurlijk hoop ik dat zo min mogelijk mensen eenzelfde soort situatie meemaken en andersom is het fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die zo worstelt met de bloedsuikers. Waar ik een paar dagen geleden weer even in de put zat, geven jullie verhalen mij weer zoveel hoop!

      Inderdaad is mijn hba1c zo slecht nog niet met 59. Het is de beste waarde die ik ooit gehad heb en ik ben daar ook echt trots op. Maar juist ook vanwege de hormonen die invloed hebben op je bloedsuikers tijdens de zwangerschap vind ik het eng, want wordt het daar niet alleen maar slechter van? En dan mijn arts die me niet zou steunen vanwege de verhoogde risico’s. Maar jullie verhalen zijn zo positief!

      Alternatieven (adoptie) overwegen vinden we moeilijk omdat we de hoop op een eigen zwangerschap nog niet op hebben gegeven. En als ik bovenstaande allemaal lees, dan hoeft dat dus ook niet. Maar adoptie kan lang duren en in dat opzicht tikt de tijd nu maar gewoon weg.

      Maar nogmaals bedankt voor jullie ervaringen. Hoe meer ik lees, hoe meer ik me er ook een eerlijk beeld van kan vormen en het helpt me mee in het maken van mijn keuzes. Dus dank daarvoor.

  • colliore
    Bijdrager

    Marieke , toen ik een kind wilde bestonden pompen wegwerpnaalden en tester niet dat is heel lang geleden, kreeg het zelfde advies als jij.
    ben van ziekenhuis veranderd heb hel meegemaakt in die tijd, die nu niet meer hoeft, 7 maanden opgenomen, een heel groot en zwaar kind ter wereld gbracht met de tang, maand couveise, maar ik had hem
    hij word volgende maand 43 en is gezond, luister niet naar 1 arts maar ga voor je zelf, leg je er niet bij neer en vecht. Voor een kind kun je alles aan en verdraag je alles.
    ik ben blijdat ik er voor gegaan ben en heb het overleefd heb en nu met die nieuwe ontwikkelingen moet het eenvoudiger zijn

    maar daarna mocht het niet nog eens. Dat heb ik geaccepteerd 1 is meer dan niets, heb zelfs 3 kleinzonen

    vecht en lo
    aat je niet leiden door 1 arts
    dat ik zo zit te oetelen komt door de emotie
    succes en veel liefs

  • SamDoes
    Bijdrager

    Mijn internist en diabetesverpleegkundige vertelden mij dat ze me liever zwanger zagen worden met een Hba1C van rond de 7% met stabiele waardes als dat ik ging proberen een lager Hba1C te krijgen met veel hypers en hypo’s tot gevolg.
    Ik kreeg bij 7,4% (57) groen licht en juist onder invloed van mijn hormonen was ik tijden mijn zwangerschap heel goed en makkelijk in te stellen. Ik had alleen een pompje, geen sensor dus prikte elke 2 uur overdag en ’s nachts minsens 1x.
    Tijdens mijn zwangerschap fluctueerde mijn insulinegevoeligheid wel per termijn, maar dat was echt maar een heel klein beetje.
    Ik kwam pas na 8 weken erachter dat ik zwanger was, gelukkig was alles goed en ook bij alle echo’s liep onze docher op de gewone lijn kwa groei.
    Omdat ik veel ziek was (lag regelmatig aan de morfine in het ziekenhuis) niet zwangerschapgerelateerd, maar achteraf rondzwervende galstenen door een galblaasverwijdering enkele jaren vóór mijn zwangerschap en stress omdat mijn opa in zijn laatste levensfase zat begonnen bij mij de weeen op de dag dat mijn opa overleed. Helaas niet te stoppen met remmers ed en medisch gezien onverklaarbaar dat onze dochter met 30 weken ter wereld kwam.
    Ik heb tijdens mijn zwangerschap alles zo goed en netjes mogelijk gedaan, echt mijn uiterste best voor een gezond kindje. Gelukkig is dat ondanks haar slechte start goed gelukt en ben er maar wat trots op!
    Vraag eens een andere internist/diabetesverpleegkundige naar zijn/haar bevindingen. Ik ben van mening dat een Hba1c met stabiele waardes beter is dan een mooi hba1c waarbij je waardes alle kanten opvliegen.
    Succes met alles! Laat je niet uit het veld slaan want het is echt nog niet te laat voor jullie! Ik was 34!

  • Hoi Marieke,
    Op onze Facebokpagina vertelden ook drie vrouwen hun ervaring. We delen ze hieronder met je:

    Rosita: Ik ben sinds mijn 3de diabeet type 1,ik zou goed overwegen wat betreft de diabetes met kids krijgen. Ik heb 3 dochters,bij elke zwangerschap hoefde ik bijna geen insuline te gebruiken elke week naar gynaecoloog en diabetesverpleegkundige,heb ik er graag voor over gehad, ik heb 3 fijne zwangerschappen gehad,ik hoorde toen wel,als je als diabeet kids kunt krijgen,krijg ze dan niet op oude leeftijd. Marieke veel succes met watvoor jou de juiste beslissing ook mag zijn.

    Marian Vraag eens bij de Bas van Goor foundation naar ervaringen. Ik merk dat een aantal type 1 diabeten daar heel goede waarden krijgen binnen een jaar. Dat jaar heb je nog wel.

    Iris Ben 5 jr bezig geweest, 6 miskramen gehad, tussendoor 1 jaar ivf geprobeerd zonder resultaat. Inmiddels heb ik 32 jr diabetes en heb ik in 2,5 jaar twee dochters gekregen. 2 keer zwangerschapsvergiftiging met beiden keren weken in het ziekenhuis. Maar geef nooit de moed op, nooit! Want er is niks zo mooi als een eigen kind. Hopelijk is het je gegeven!

  • Meermin18
    Bijdrager

    Ik kreeg pas op mijn 30ste type 1 diabetes, maar ben ook erg gevoelig, dus altijd schommelen.
    Ik kreeg twee gezonde kinderen, de tweede op mijn 41ste. En dan ook nog met insuline die nog niet was toegestaan bij zwangerschap. (Met andere insuline gingen de waarden niet omlaag. Dat heb ik een paar jaar geprobeerd)
    Ik moest onder de 7 zitten. Mijn hba1c zat met deze insuline en met de pomp toen rond de 6.5 Dus ik begrijp jouw punt niet zo goed: waarom moet je precies op 5.4 zitten?
    Is een andere internist een optie? Ik zou er voor gaan! Het is jouw leven, en garanties zijn er nooit in het leven.
    Uiteraard weet ik niet hoe het verder met je gezondheid is, een kind is wel topsport de eerste jaren. Maar het is ook het mooiste wat er is.

  • Anoniem

    Mijn vriend en ik hebben besloten om vanwege een complexe medische situatie van ons allebei, van onze kinderwens af te zien. Dat is een moeilijke en pijnlijke beslissing die ik wel elke keer opnieuw lijk te moeten maken als ik een baby’tje of jong kind zie. Aan een definitief besluit/ingreep ben ik nog niet toe.

    Wat mij het meeste raakte in jouw bericht, was dat jij het jezelf nooit zou vergeven als er iets met je kindje was, volgens de internist! Wie is die internist om dat voor jou te bepalen? Dat hij z’n steun niet geeft omdat hij er niet achter kan staan, vind ik al heel wat, maar okee, dat kan nog zo zijn. Maar hoe jij je eigen keuzes ziet en ervaart, nu en in de toekomst, daar gaat toch niemand anders over dan jij? Dat zou voor mij reden genoeg zijn om naar een andere internist te gaan.

    En met de enorme verbetering die je al geboekt hebt, zou ik er gewoon voor gaan. Ik verwacht dat er echt wel een internist te vinden moet zijn die je wél voluit steunt, zodat je tijdens je zwangerschap zonder schroom met al je evt. vragen, bij hem terecht kunt.

  • Markpompje
    Bijdrager

    Ook niet diabeten krijgen niet perfecte kinderen, en ook vrouwen waarvan ze niet wisten dat ze diabetes hadden krijgen kinderen, onze kinderen werden te vroeg geboren, maar mijn vrouw heeft geen diabetes dus daar kan het niet aan liggen.

    Uiteraard heb je een risico dat je kind diabetes krijgt, maar aangezien mijn beide ouders geen diabetes hebben en ik wel kun je daar ook niks van zeggen, er zijn nu eenmaal geen garanties in het leven.

    persoonlijk zou ik lak hebben aan de mening van de specialist en er gewoon voor gaan, maar dat is een beslissing die je zelf moet maken.

  • Angela1958
    Bijdrager

    Ik heb vrienden die beide type 1 hebben en zij heeft via ivf een gezonde tweeling gekregen toen ze 39 jaar was……..
    Dus geef de moed niet op aub, ook voor jou is het moederschap mogelijk!
    Verander desnoods van ziekenhuis, maar ga je gevoel achter na!!!!!!
    Succes!

  • Berrie
    Bijdrager

    Hoi Marieke, (en partner natuurlijk)

    Het is al weer een tijd geleden dat je je bericht plaatste. Of eigenlijk je vraag. Ik kan je geen goede adviezen geven over het wel / niet vraag. Ikzelf heb geen kinderen en die gaan er ook niet meer komen. Ik en mijn Ex hebben destijds (we waren toen 23 en zei 19 te horen gekregen dat mijn zaadproductie terug kwam in mijn blaas (retrograde ejaculatie, mooi woord hoge waarde scrabble) En mocht ik kinderen willen we eigenlijk het advies kreeg ga direct aan de gang of leg het een en ander in de vriezer.

    Tja daar sta je dan.. doe je dat wel of doe je dat niet? Begin je eraan? En waar eindigt het? En natuurlijk komen daar de vragen die je inmiddels bekent zijn. Adoptie of de andere mogelijkheden. In ons geval zaad donatie ga zo maar door. En natuurlijk de fijne bijdehante opmerkingen die ik soms ook wel eens kreeg van ‘grappige’ mannen.

    Kortom heel de situatie bracht ons tot een aantal ICSI (zaadcel direct in eicel spuiten en terug plaatsen die hap) pogingen. 2 hebben we er gehad en deze zijn beiden niet goed gegaan.

    En toen kwamen de twijfels. Willen we dit wel? Willen we wel kinderen? Dat was voor mij toen de reden om de stekker er meteen uit te trekken. (niet uit de relatie hoor) Want twijfels horen eigenlijk niet thuis bij de zoektocht naar pappa en mamma te worden. Je moet beiden daar heel zeker over zijn. En dat waren wij toen niet meer.

    Achteraf gezien was het maar goed dat dit niet verging zoals we toen gewild hebben. Nu kan ik lekker op zondags uitslapen :) Maar wat ik je toch mee wil geven Marieke praat er samen veel over. Praat met je beste maatje erover. En bespreek alles. Wij hebben destijds alles in een soort website gezet in dagboek stijl. Alles erop en eraan voor de hele icsi procedures. Dit heeft ons toen erg veel geholpen om met mensen te praten die in een zelfde situatie zitten of zaten.

    En die mensen die roepen bij een fooi “dat is voor de kinderwagen” tja die zeg ik gewoon heel beleeft terug “sorry hier is uw fooi terug want ik kan geen kinderen krijgen” Hard ik weet het. Maar dan denken ze misschien eens een beetje na.

    Dit soort vragen zoals gesteld door jou is er eentje die heel moeilijk is. Hoe de afloop dan ook is. Nou hoeven we natuurlijk geen details te weten. Maar ben wel benieuwd hoe het nu gaat met je (jullie)

    Groetjes Berrie

  • Sammy1989
    Bijdrager

    Hooi ! Ik ben mama van 2 kindjes en heb ook type 1 diabetes. Ik heb nooit toestemming gevraagd aan de internist of ik zwanger mag worden. Is mijn leven zijn mijn keuzes .

  • samiraflower
    Bijdrager

    Hoi Marieke, mijn naam is Samira en ben nu 37 jaar (T1 vanaf mijn 21ste).Dit is heel herkenbaar. Maar ik zeg volhouden het kan echt. Ik ben er nu bijna zit nu gemiddeld op 7,2 het moet iets stabieler maar de goedkeuring komt eraan . Ik eet nu koolhydraat arm sport 3 x per week en dat helpt mij heel goed. En ook ik ben een jaar geleden overgestapt op de pomp en nu met sensor om zsm goedkeuring te krijgen. niet teveel bezig houden met je leeftijd en de meningen van andere. Ik ben nu ook 4 jaar bezig met mijn bg stabiel te krijgen en al een hele slag gewonnen.en ook ik denk dagelijks ik geef het op dat is heel normaalZeker ook heel verdrietig als je er alles aan doet en het niet verbeterd. Je voelt je machteloos en ook vaak niet begrepen.Ik heb samen met mijn partner besloten dat we volhouden tot mijn 40ste daarna willen we geen ouders meer worden. maar ik geloof er wel in! Praat veel met he partner dat helpt ons ook heel goed alle onzekerheid soms boosheid en verdriet komt hier in voor maar dat maakt ons sterk. Ik zeg ga er voor ! En hoe vervelend het is dat je in deze situatie zit en ik je het anders gun sterkt het mij wel dat we dit met elkaar kunnen delen. Gr Samira

  • Markpompje
    Bijdrager

    ik snap het niet, staat bij jullie de internist in de hoek van de slaapkamer ?
    jullie beslissen over je eigen lichaam.

  • Momo
    Bijdrager

    Ik vermoed dat deze toekomstige mama’s zich zorgen maken over de risico’s en dus zwanger willen worden op een veilige manier.

    (Risico’s: De meest voorkomende afwijkingen voor baby’s tijdens een type 1 diabetes zwangerschap zijn afwijkingen aan het hart, de nieren, de urinewegen en de rug. Geboorteafwijkingen ontstaan meestal in de eerste twaalf weken van de zwangerschap. Zeer goede bloedglucosewaarden en een goed HbA1c vóór en tijdens de zwangerschap zijn dus erg belangrijk!

    Een ander veelvoorkomend risico is macrosomie. Dat wil zeggen dat je een verhoogd risico hebt op een kind dat te groot en te zwaar is, wat een bevalling gecompliceerder kan maken en bovendien een verhoofd risico is dat het kind op latere leeftijd zwaarlijvig is.)

  • Meermin18
    Bijdrager

    Ik ben ook erg gevoelig en ben moeilijk instelbaar.
    Ik kreeg groen licht bij 7.0, dus ik begrijp 5.4 niet??
    Ik heb twee gezonde kinderen gekregen en zat met heeeel veel moeite gemiddeld vaak op 6.5 en dat is hoger dan wat jij nu hebt…
    Bovendien had ik in het eerste trimester een tijdlang giga hoge cijfers waar ik veel stress van had, maar t is allemaal goed gekomen: ga er gewoon voor! Nergens zijn garanties en het klinkt alsof je heel goed bezig bent!! Sukses!!
    (Ik heb zelfs insuline gebruikt die toen nog niet was goed gekeurd, want op andere kwam ik nooit gemiddeld op 7.0 uit…)

  • Ik ben zo benieuwd hoe het nu met Marieke is…

  • LisetteVRDV
    Bijdrager

    Hoi,

    Mijn partner en ik hadden begin 2017 besloten graag zwanger te willen worden. Omdat ik zelf al vanaf mijn puberteit kampte met vreselijke vermoeidheid heb ik besloten dit eerst voor de zoveelste keer te laten onderzoeken. Moe zijn is al moeilijk genoeg, laat staan met jonge kinderen die je ’s nachts wakker houden.

    Tijdens dit onderzoek kwamen ze erachter dat ik diabetes heb. Ik ging pillen slikken en mijn eetpatroon veranderen, viel 25 kilo af en mijn suiker bleef maar omhoog gaan. Na nog wat tests bleek ik dan ook type 1 te hebben en ik moest direct over naar insuline. Op dat moment liet ik ook vallen dat ik zwanger wilde worden (wist ik veel, nieuw met diabetes en dat het overal zijn uitwerking op heeft?!).

    Ik werd doorgestuurd naar de internist en zijn diabetes verpleegkundige die mij direct vertelde dat ik toch echt niet zwanger mocht worden. Dit was in juni 2017. Mijn gemiddelde waarde was veel te hoog en dit kon gevaren voor zowel het kindje als mijzelf met zich meebrengen.

    Ik heb kei hard gewerkt! Begonnen met insuline en 3 maanden later was ik helemaal ingesteld en mijn gemiddelde waarde zover omlaag dat ik eind september de goedkeuring kreeg! Ik mag zwanger worden :-).

    Hoe ik het voor elkaar heb gekregen? Geen idee.. Ik ben ook nog niet zwanger overigens. Maar waar begin 2017 onze wereld in leek te storten kunnen we nu gelukkig toch verder.

    Ik moet alleen nog even uitzoeken hoe het voor de rest allemaal werkt….

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.