Forums / Nieuw met diabetes / Wordt ’t beter, na verloop van tijd?

josepha13
Bijdrager

Wordt ’t beter, na verloop van tijd?

Beste Allemaal,

Helemaal “nieuw” met diabetes ben ik niet meer, aangezien ik er in de zomer van 2016 aan moest geloven. Maar het is een traag leerproces. Ik ben 37 (volgende maand 38), en viel die zomer dus ineens heel snel af. De eerste gedachte was kanker (zit ook al in de familie), maar het bleek dus suiker te zijn, naast een verrotte lever, lage vitamine D en hoog cholesterol. Ik woog, door medicatiegebruik, 102 kilo voor ik ineens die zeven kilo verloor. Inmiddels heb ik dat naar beneden gekregen en gehouden naar 85 in een gezonder tempo, en hopelijk blijft dat zakken. Mijn laatste HbA1C was 41, maar daar zaten een paar hypo’s tussen, dus ik denk dat ’t de volgende keer weer dichter op de 50 zal zijn, maar daar maak ik me niet al te druk om; ik doe wat ik kan, en ik moet de cijfertjes een beetje loslaten, want ook stress heeft direct effect. Ik heb een hoop andere lichamelijke klachten (reuma, migraine etc), en ik merk dat zelfs een kleine verkoudheid of matige pijn m’n suikerwaarden al wat omhoog gooien. Niet alarmerend veel, maar genoeg dat ik me zorgen maak als er eens een echte griep toeslaat. (Ja, ik krijg de griepprik, maar ze moeten maar net de juiste combinatie geven.). Maar het is voor iedereen anders, ik weet ‘t. Intussen heb ik een koolhydraatbeperkt dieet dat de boel redelijk onder controle houdt, en ik kan de gliclazide nu laten staan. In die eerste week heb ik 3 boeken gelezen, en wat een verschil in aanpak! In Nederland is de boodschap “Ook met diabetes kan je een leuk leventje hebben!”, met foto’s van blije mensen er bij die rechtstreeks uit een Kukident-reclame zijn weggelopen, zo stralend zijn de uitdrukkingen op hun gezichten. Een ik meen Zwitserse arts nam het er niet zo nauw mee als je maar beter at, en de Amerikaanse… Ja, die riep in het voorwoord al “JE GAAT DOOD!”. Uh, oké… Dat werd de daaropvolgende hoofdstukken met regelmaat herhaald. Da’s echt Amerika hè, gaan voor de shock-value, anders komen mensen niet in actie. Van die boeken heb ik opgepakt wat ik kon gebruiken qua dieet en regelmaat etc, gecombineerd met adviezen van diëtistes en gewoon, domweg uitproberen wat me wel en niet smaakte, zodat het wel vol te houden zou zijn. (De Jumbo heeft goudgeld aan me verdiend die eerste maanden van Hé-dit-smaakt-wel/Oh-da’s-echt-gadverdamme!).
Toen die eerste periode voorbij was, je weet wel, de periode waarin je alles aangrijpt om te vechten tegen een nieuwe vijand, kennis vergaren, opnieuw leren koken, belachelijk veel investeren in keukenapparatuur, metertjes, teststrips, ‘n fitnessapparaatje en zo… Toen kwam eigenlijk de echte klap pas. Ik ben m’n hele leven al bekend met o.a. klinische depressie, (medicatie is geen optie wegens bijwerkingen/wisselwerkingen), en ik kreeg een behoorlijke tik toen het gewoon een kwestie werd van wennen. Wennen aan het nieuwe dieet, aan iedere 3 uur eten, aan altijd m’n troep bij hebben, wennen aan de vragen en onbegrip, zelfs soms een sneer van een mede-diabeet… Ontdekken dat bij het ene restaurant ik me vol kan eten en toch een hypo krijgen, bij de ander met honger en een hyper naar buiten rollen. (En aangezien je niet iedere dag uit eten gaat is het echt een traag proces om er achter te komen waar/wat je wel kunt eten en waar/wat niet.) Het is traag, het is niet echt meer vechten…. Het is gewoon je realiseren dat je leven voor altijd veranderd is. Ik vroeg me af waar ik dit aan verdiend had: was er al niet genoeg ontzettend fout gegaan op genetisch vlak? Was ik al niet ziek genoeg? Had mijn man niet al genoeg te dragen? Was ik dan zo’n slecht mens dat dit m’n afstraffing was? Terwijl ik genoeg diabeten ken die echt gouden mensen zijn, dus die redenatie sloeg nergens op… Maar toch. Het liet me niet los. Bij het laatste gesprek bij de huisarts drong er eindelijk iemand een beetje tot me door, en heb ik het een beetje los kunnen laten, maar ik blijf… Nou, ja… Moeite hebben. M’n suiker is netjes, de regelmaat is in m’n leven gekomen, ik eet goed en ik mocht zelfs m’n pilletjes schrappen, zolang ik het dieet maar volhoud. Toch merk ik dat ik bij tijd en wijle ineens uit het niets ga huilen, of met zout op de wangen wakker word. Het accepteren gaat moeizaam. Ik ben nooit gezond geweest, en zal het nooit worden, maar tot zover was iedere nieuwe diagnose “gewoon” een vinkje zetten op de lijst van “dit kan er ook nog wel bij”. Weer een pilletje, weer een kleine aanpassing, niet zeiken, en door. Diabetes is toch net even wat anders. Je bent er de hele dag mee bezig, al dan niet bewust. Ach, ik weet het ook niet. Misschien wordt het mettertijd wat beter, die emoties omtrent diabetes.
Ik hoop het.
Bedankt voor het luisteren/lezen.
José

  • M.vanHoorn
    Bijdrager

    Hallo José,
    Ik heb je bericht gelezen. Ik hoop dat je heel wat frustratie van je af hebt geschreven. Je weet waarschijnlijk heel goed wat reële gevoelens zijn, of wat onzin is.
    Sowieso wens ik je veel succes met (al) je chronische ziektes, een regelmatig leven en goed en gezond eten, maar vooral een leuk leven.
    De praktijk zal je leren dat het allemaal goed te doen is.
    Succes

  • Chaim
    Bijdrager

    Dag José,
    Ik herken wel iets van jouw ervaringen.
    Ik heb ook een flink aantal gezondheidsklachten, naast de diabetes. Daar ben ik mee geboren en was als klein kind al veel ziek.
    En inderdaad…pilletje, leefstijl aanpassen en verder gewoon door met die banaan.

    Ik kan me de dag niet meer herinneren dat ik me niet ziek voelde of pijn had. Al vanaf mijn vroegste herinneringen. Maar een verstandige moeder heeft me geleerd niet aldoor met ziekzijn of letsel bezig te zijn. Daar heb ik nog steeds profijt van.

    Aanvankelijk nam de diabetes ook geen grote plek in. Leefstijl aanpassen en dat was dat. Veel van de dingen die niet meer mochten, vond ik toch al niet lekker, zoals frisdrank en vette happen, dus veel viel er niet aan te passen.

    En nu spuit ik sinds een jaar 4x per dag insuline, moet bloedsuikers prikken, heb hypo’s en hypers bij de vleet en blijk (nog) niet instelbaar. Ben opeens letterlijk vet. Na 56 jaar aan de magere kant te zijn geweest.
    En moet voortdurend met die diabetes bezig zijn. Dat wil ik helemaal niet.
    Heeft niets te maken met niet kunnen accepteren van de diabetes, maar met mijn instelling.
    Ik ben met geen enkele (chronische) aandoening of letsel aldoor bezig geweest, maar diabetes geeft je geen keuze.

    Je kunt alleen bepalen of het je leven gaat overheersen en je je laat beperken, of dat je het probeert in te voegen in wat je nog kunt en wilt.

    Ik wist wat me te wachten stond, met een moeder die diabetes had. En ook insuline spoot.
    Zij was er ook niet zo mee bezig. Ze spoot in de ochtend alleen langwerkend en kon dat bijna nog slapend. En dat was dat. Ze had heel andere gezondheidsproblemen, leek het.

    Het is verbazend waar je allemaal rekening mee moet houden. Maar ik weiger een diabeet te zijn. Ik heb diabetes en dat vraagt veel aandacht. Het kan niet anders.

    Het gaat jou ook lukken. Want je hebt al een leven vol gezondheidsproblemen achter de rug.
    Dit kan er ook bij. Geloof me.

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.