Forums / Nieuw met diabetes / Ziekenhuisopname bij diagnose

Rachelfysio
Bijdrager

Ziekenhuisopname bij diagnose

Beste gebruikers,

Hallo, ik ben Rachel (21) en studeer fysiotherapie. Nu heeft dit verder niks te maken met mijn vraag. Mijn vriend is zojuist opgenomen in het ziekenhuis nadat de huisarts diabetes had vastgesteld. Nu zijn ze allerlei testen aan het doen dus kan hij geen contact met me opnemen. Ik ga helemaal op van de zenuwen en verwacht dat hij hier enkele nachten moet verblijven i.v.m. de juiste waardes vast te stellen. Zijn jullie allemaal opgenomen, of is dit in de meeste gevallen niet nodig?

Alvast bedankt en een fijne dag verder :)

Mocht iemand vragen hebben op gebied van fysiotherapie wil ik altijd helpen, als ik de vraag kan beantwoorden :)

Groetjes Rachel

Tags: 

  • Peter@Diabetes
    Bijdrager

    Hallo Rachel,

    Dat is geen leuk nieuws voor je vriend. Ik hoop dat je ondertussen al contact hebt gehad met je vriend, zodat je hem kan steunen, want uit eigen ervaring kan ik weten dat de diagnose van diabetes geen pretje is. Op dat moment lijkt het wel of de hele wereld in stort.

    Ik zal je vertellen hoe het bij mij ging om je zo gerust te stellen en te informeren.
    Toen ik werd opgenomen constateerde mijn huisarts dat ik diabetes had. Alleen de waardes waren zo hoog, dat de huisarts deze niet precies konden vaststellen. Mijn huisarts stuurde mij door naar de spoedeisende hulp. Hier moest ik urine afleveren en werd er bloed afgenomen voor onderzoek.
    Later werd ik in het ziekenhuis opgenomen om mijn ‘veel te hoge’ bloedglucose onder controle te krijgen (infuus). In het ziekenhuis moest ik drie dagen verblijven, na dag 1 was suiker weer stabiel. De andere twee dagen hebben ze bij mij meerdere dingen onderzocht, o.a. ook een oogtest. Maar het belangrijkste is de begeleiding door het diabetesteam. Dit team begeleidt, informeert je over diabetes en helpt je om je diabetes zelf onder controle te krijgen, zodat je zelf je diabetes kan reguleren (leren spuiten, meten, etc). Indien je je goed voelt, stabiel ingesteld bent en het belangrijkste dat je persoonlijk weet hoe je diabetes kan reguleren, zal de arts in overleg met jou bepalen wanneer je naar huis mag.

    Let wel op dat per persoon de situaties verschillen. Maar bij iedereen geldt dat je leven vanaf dat moment er iets anders uit zal zien. Het belangrijkste is om te leren hoe je moet omgaan met diabetes in je leven. In het begin is dit misschien lastig of moeilijk, maar acceptatie speelt daarbij een belangrijke rol. Maar vergeet niet dat je leven met diabetes nu opeens stopt ofzo, in tegendeel het leven gaat gelukkig door :) met diabetes valt gelukkig heel goed te leven en het is goed te behandelen.

    In het begin van diabetes (met name na de diagnose) kan een diabeet boos of emotioneel zijn, hierbij is belangrijk zo’n iemand positieve steun krijgt van vrienden, familie of in jou geval als vriendin.

    Groetjes, Peter (diabetes sinds 2013).

  • Tosti
    Bijdrager

    Hoi Rachel,

    Wat naar om te horen van je vriend. Dat was vast even schrikken! Fijn dat hij jou heeft; ik was en ben heel blij dat ik een vriend heb die alles begrijpt. Ga vooral mee met de ziekenhuisbezoeken die nog komen; leer ook hoe je moet prikken, hoe het is om je suiker te testen, etc. Vraag dat ook aan artsen of je erbij mag zijn als ze iets uitleggen. Dit maakt het alleen maar makkelijker voor jou om het te begrijpen! En voor je vriend is het ook gezellig :) Ik vind het echt heel fijn dat wij dat allemaal samen hebben gedaan, dan kun je later ook nog dingen aan elkaar vragen (en discussiëren als je het oneens bent :P ).

    Ik ben zelf niet opgenomen in het ziekenhuis en ik heb type 1 sinds december dit jaar. Mijn suikerwaarde in mijn bloed was toen 18, terwijl hij normaal rond de 5 – 6 zit. Ik hoor vaker van mensen dat ze véél hoger zaten, rond de 40! Dan worden ze wel opgenomen, omdat hij dan snel omlaag moet en ze daar in het ziekenhuis de middelen voor hebben.

    Veel succes de komende tijd!
    Groetjes, Tosti

  • Demi
    Bijdrager

    Hoi Rachel,
    Wat vervelend om dat te horen over je vriend! Het is belangrijk hem er zo goed mogelijk in te steunen, ook al is de ziekte ingewikkeld, het wordt op ten duur duidelijker!

    Toen ik diabetes kreeg was ik 15, nu 2,5 jaar geleden. Ik ging naar de huisarts die mij doorstuurde naar de spoedeisende hulp. Mijn suikerwaarde was boven de 30. Hier kreeg ik een infuus en heb ik daar eigenlijk lange tijd gelegen zonder ook maar een dokter te zien haha. Na een paar uur mocht ik naar huis, waarna ik in de avond naar de diabetes kinderpoli moest om mezelf te leren spuiten. Met deze poli heb ik hierna telefonisch contact gehouden om mijn waardes in te stellen. Er is echt nooit gesproken over een ziekenhuis opname, zelf vraag ik me ook wel eens af waarom dit niet gebeurd is… Misschien was mijn waarde niet hoog genoeg? Maar in ieder geval, het gebeurt dus echt niet altijd!

    Mocht jij of je vriend een keer vragen hebben mag je altijd een privé bericht sturen! Ik heb het zelf nog niet eens zo lang maar het voelt nu al alsof ik het al heel mijn leven heb gehad.

    Heel veel succes!

  • Monique72
    Bijdrager

    Ik heb door een spoedopname in het ziekenhuis mijn diagnose gekregen.

    Vlak voor kerst 2013 ben ik na een paar dagen flinke buikgriep (tenminste, dat dacht ik toen) bewusteloos gevallen in de badkamer. Waarschijnlijk heb ik daar toch zo’n 2 uur gelegen voordat mijn moeder mij zo vond. 112 werd gebeld en ik werd vervolgens met spoed afgevoerd naar het ziekenhuis.
    Ik was flink onderkoeld want ik had alleen een t-shirt en korte broek aan en het doucheraampje stond open voor verluchting. (Ik lag de rest van de tijd in bed maar ging in de badkamer water halen om te drinken.)
    Omdat ik al een paar dagen last had van diarree en overgeven, en alles wat ik dronk er net zo hard weer uitkwam (eten kon ik al helemaal niet meer), en omdat ik ongemerkt met torenhoge bloedsuikers zat, was ik uitgedroogd.

    Op de spoed hebben ze mij nog flink onder handen moeten nemen, daar kwam ik ook voor het eerst weer heel even bij, min of meer (ik was erg versuft en het duurde maar een halve minuut ofzo).
    Ondertussen had men ontdekt dat ik diabetes heb. Mijn bloedsuiker was 42!
    Vanaf de spoed ben ik regelrecht naar de IC gebracht, waar ik ruim een week mocht vertoeven. Ik kreeg 5 verschillende infusen, waaronder vocht en insuline, en alle gebruikelijke toeters en bellen die op zo’n afdeling horen.
    Mijn nieren waren er bovendien mee opgehouden; mijn urine leek net cola, zo donker. Gelukkig zijn ze het toch weer gaan doen, en bleek ook mijn hart in orde. Mijn longen waren er minder goed aan toe, daar bleek later een infectie te zitten.
    Al mijn spieren waren verkrampt, en het heeft ruim 2 weken geduurd voordat ik weer op eigen kracht uit mijn bed kon. Dat kwam ook deels door de 8 liter vocht die ze in mij hadden gepompt en die ik nu weer kwijt moest. Ik voelde me net zo’n opgeblazen waterballon. Als je er met een speld in prikt, dat het water er zo uit spuit…
    Na de IC heb ik nog 2 weken op de gewone verpleegafdeling gelegen, voordat ik naar huis mocht om verder aan te sterken. Achteraf bleek dat ik inderdaad een griepvirus had (het was ook op mijn longen geslagen), en dat heeft waarschijnlijk de toch al een beetje sluimerende diabetes in volle hevigheid aangewakkerd.

    Al met al heb ik wreed veel geluk gehad! Had ik in mijn bed gelegen toen ik bewusteloos raakte, of had ik daar langer gelegen in de badkamer, dan had ik nu waarschijnlijk hier niet gezeten…
    Maar gelukkig kan ik het nog wel vertellen, en behalve dat ik nu met een vervelende chronische ziekte door het leven mag en 4x per dag insuline spuiten, heb ik er verder niks aan overgehouden en zijn mijn suikers redelijk stabiel.

    Het gekke is dat ik voordien niet echt de symptomen had die op diabetes wijzen. Of toch niet in zodanige mate dat het verontrustend was. Voor mijn gevoel kwam het zomaar ineens, maar mijn internist denkt dat het toch al een tijdje aan het ontwikkelen was… Wat ik wel weet is dat ik al lang een dokter had gebeld als ik ook maar enig vermoeden had wat er aan de hand kon zijn.

  • Markpompje
    Bijdrager

    ik ben zelf nooit opgenomen geweest ervoor, en dat was in de jaren 90, naar de huisarts geweest vanwege kramp in mijn schenen, toen vroeg hij of ik veel dronk, even gemeten en doorgestuurd naar het ziekenhuis (Den Bosch), daar een ‘spoedcursus’ diabetes gehad, even naar een dietiste gestuurd die wilde dat ik als een konijn ging leven, en naar de diabetesverpleegkundige en ik mocht pas weg als ik liet zien dat ik zelf kon spuiten.

    de dagen erna een paar keer naar het ziekenhuis geweest om de waardes te laten zien, ik mocht een week niet werken (achteraf had dat gewoon gekund).

    ik had wel het voordeel dat ik een kennis had die al jaren diabeet was en ik aan haar een aantal dingen kon vragen.

    Maar je ziet niet iedereen wordt opgenomen in het ziekenhuis, ik denk dat het heel erg verschilt per persoon en per ziekenhuis.

  • Op onze Facebookpagina deelden ook twee mensen hun verhaal:
    Ingeborg: In februari 1987 schreef ik dit op over mijn diagnose, ik was toen bijna 11 jaar en mijn moeder was ook diabetes 1 patiënt. Uiteindelijk heeft mijn moeder mij mogen begeleiden zodat ik niet in het ziekenhuis hoefde te blijven, wel ben ik een paar dagen thuis gebleven en hield ik een spreekbeurt. Ik was al gewend aan diabetes om mij heen dus ik heb er niet veel emotionele last van gehad…
    09-02-1987
    Vroeg op de ochtend met mama naar de huisarts, niet goed wetend waarom. Ik had alleen zo’n dorst…en ik kwam maar niet op de 30 kg. Dat leek een onmogelijke opgave. Mama had wel een vermoeden maar durfde dat nog niet onder ogen te zien en dus moest de huisarts bloed afnemen.
    Einde van de middag bleek het vermoeden juist, vroeg op de ochtend een bloedsuiker van dik in de 20. “Ingeborg heeft suikerziekte”.

    Annemarie: Januari 2011: Mijn zoon kwam gedag zeggen omdat hij op wintersport ging met school. Hij bleef maar aan de kraan hangen en had constant dorst. ‘Als je terug komt gaan we eerst naar de dokter’ zei ik. Ik kreeg berichtjes van hem vanuit Oostenrijk; ‘ mam ik voel me zo beroerd, ik wil naar huis.’ Niets voor hem… Donderdag telefoontje van een docent; Uw zoon is met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht, in coma gevonden bij een supermarkt, waarschijnlijk Diabetes….. Zijn vader kon gelukkig meteen naar Oostenrijk. Voordat hij weer thuis was en het tot ons door drong… Nu is het ruim 3 jaar later en is het ons duidelijk wat een ongelooflijke invloed dit op je leven heeft. Geen Havo diploma of TL maar een vmbo bb door hypo’s en hypers. Geen gedroomde opleiding bij de Mariniers, geen normale, spontane uitjes, geen normale pubertijd, je vaak ziek moeten melden bij je opleiding door nachtelijke hypo’s, onbegrip enz. enz… Nu is hij 18 en door een streng dieet en veel sporten gaat het eindelijk iets beter maar zijn toekomstbeeld is nog steeds onzeker… Diabetes Mellitus 1 is een &#% ziekte die door de maatschappij zwaar onderschat wordt. Helaas… Ik hoop dat er iets gevonden wordt waardoor hij ooit nooit meer hoeft te meten, spuiten, en nooit meer een hypo of hyper hoeft te krijgen!

  • petermulder1989
    Bijdrager

    Bij mij is 15 jaar geleden begonnen. Toen 10 jaar oud. Ik heb een paar dagen in het ziekenhuis gelegen. Voornamelijk om een klein beetje een idee te krijgen wat het is (met name voor mijn ouders, als 10 jarig snap je het meeste de eerste dagen toch niet), en om mij zelf te leren spuiten en prikken etc.
    Na die eerste paar dagen gelukkig nooit meer in het ziekenhuis opgenomen en altijd gedaan waar ik zin in had met in mijn achterhoofd reking houden met de diabetes. En tuurlijk is het soms lasting in heel rot. Maar als je zelf wilt en de juiste maatregelen neemt kan er heel veel. Zeevaartschool [ik was de eerste diabeet die daar ooit begonnen is], oceaan zeilen, veel reizen, etc. En tuurlijk kost het tijd en moet je jezelf af en toe even af remmen. Maar als je wilt zul je merken dat er nog heel veel kan!

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.