Dit is mijn diagnoseverhaal      

Inge Olivier, werkt sinds 2008 bij DVN.

Forums / Blog / Dit is mijn diagnoseverhaal       / Reageer op: Dit is mijn diagnoseverhaal      

Monique72
Bijdrager

Reactie op: Dit is mijn diagnoseverhaal      

Mijn diagnose was op zondag 22 december 2013. 3 dagen voor kerst en precies een week voor mijn 41e verjaardag. Ik zal deze dag nooit vergeten omdat het zo ontzettend heftig was.

Ik had al een paar dagen last van misselijkheid en braken. Een flinke buikgriep, dacht ik. Maar het werd niet beter zoals gewoonlijk, ik werd zieker en zieker. Zo ziek en zwak als toen had ik me nog nooit gevoeld.
Omdat ik de klassieke symptomen van diabetes kende (mijn moeder had al jaren type 2) ging er bij mij niet direct een alarmbel af. Ik had geen extreme dorst en ik was niet afgevallen. Mijn ogen waren in de maanden daarvoor wel wat achteruit gegaan, maar met mijn voorgeschiedenis en mijn leeftijd was dat niet raar of verontrustend vond de oogarts.
Op die zondagmiddag ben ik vanuit mijn bed naar de douche gegaan om wat te gaan drinken. Alles wat ik probeerde te eten of drinken, kwam er net zo hard weer uit, maar ik probeerde toch te blijven drinken. En toen is mijn lichtje uitgegaan.
Ik moet daar zeker zo’n 2 uur gelegen hebben, in mijn t-shirt en shorts op een koude overloop (het doucheraampje stond open voor verluchting). Mijn moeder heeft me zo aangetroffen en uiteindelijk ben ik met spoed naar het ziekenhuis afgevoerd. Terwijl mijn ouders me met alle macht pobeerden wakker te maken en later op de Spoedafdeling van het ziekenhuis ben ik een paar keer heel kort “bij” geweest, maar dat was echt maar hooguit een minuut ofzo. Van die hele periode weet ik alleen maar flarden en wat mijn ouders mij verteld hebben.
En dan word je wakker op de IC. Onderkoeld, uitgedroogd, mijn nieren waren ermee opgehouden (mijn plas leek wel cola, zo donker), en mijn bloedsuiker was 42. Dat was dus een duidelijke diagnose.
Daar lag ik dan, meer dood dan levend, met verschillende infusen, een catheter, hartbewaking, de hele mikmak. Achteraf bleek ook nog dat ik door een griepvirus een longinfectie had. Het is even heel spannend geweest naar welke kant het dubbeltje zou vallen… Gelukkig viel het de goede kant op. Volgens de artsen en de verpleegkundigen was ik door het oog van de naald gekropen.

Natuurlijk vond ik de diagnose absoluut niet leuk, maar ik was in eerste instantie ook vooral opgelucht om te weten waarom ik me zo ontzettend ziek voelde. Dat ik nu een chronishe ziekte had, dat snapte ik wel heel goed, maar daar kon ik me even nog niet druk om maken. Ik was blij dat ik het leven had! Bovendien ben ik een broodnuchtere Zeeuw. Ik besefte wel meteen dat dit nooit meer over zou gaan. Het is zo en ik zal het ermee moeten doen. Niet dat ik nooit moeilijke dagen heb gehad, die zijn er zo af en toe heus wel.

Na een aantal dagen insuline via het infuus was het tijd om te leren spuiten. De verpleging had het daarvoor al een aantal keer bij mij gedaan en uitgelegd hoe het moest. Toen kreeg ik de pen met Novorapid in mijn handen gestopt en moest ik het zelf doen. Natuurlijk was het een heel raar idee om een naald in jezelf te steken, maar ik wist heel goed dat ik geen keuze had. Niks oefenen op een sinaasappel, gewoon meteen in mijn eigen buik. Dus: niet nadenken, meteen erin prikken.

Ik heb dik een week op de IC gelegen, toen mocht ik verhuizen naar een gewone ziekenzaal. Daar heb ik nog bijna 2 weken gelegen. Ik had ontzettende spierpijn in mijn hele lichaam, en al die liters vocht die ze in mij gepompt hadden, zaten me in de weg. En dan was er nog de zuurstof die ik kreeg vanwege mijn longinfectie. Ik kon ruim 2 weken lang letterlijk lang geen kant op en was gekluisterd aan mijn ziekenhuisbed en totaal afhankelijk van anderen. Gelukkig verdween de spierpijn en kramp langzaamaan en kon ik op een duur toch weer dingen zelf. Wat een luxe, om weer zelf naar de wc te kunnen of om jezelf te kunnen wassen/douchen zonder hulp…

Ik ben er wonder boven wonder heel goed uit gekomen. Mijn nieren zijn het destijds gelukkig weer heel snel gaan doen (heel even dreigde het ricting dialyse te gaan, maar dat is me godzijdank bespaard gebleven). Ze werken nog voor ong. 80% en dat blijft mooi stabiel. Behalve mijn insuline heb ik geen zware medicijnen. Geen andere complicaties. De uitslagen van mijn jaarlijkse “APK” waren na mijn herstelperiode telkens netjes stabiel en volgens het boekje. Afgezien van de diabetes ben ik stiekem zo gezond als een visje…